Sleep Token - Take Me Back to Eden (2023)

De singles zijn al meer dan goed! Deze band pas ontdekt, met een ietwat vreemde stijl maar ik hou er wel van.

Hun vorige album vind ik top en ook deze singles klinken zeer goed. Een beetje jammer dat er al 5 nummers uitgebracht zijn maar de speelduur van het album maakt dan meer dan goed.

Ik zat de toegevoegde EP al te zoeken voor een mening maar, die is dus verwijderd. Best veel zin in deze plaat, 'The Summoning' is zo onwijs vet. Overigens nooit verwacht dat ik dat zou zeggen over deze band, aangezien ik over hun vorige plaat helemaal niet enthousiast was. Die ga ik binnenkort overigens maar weer even opnieuw luisteren.

Wow! Had er nog nooit van gehoord. Kwam het tegen op de Mike Portnoy FB pagina. Wat een plaat is dit, zeg! Erg intens in alle richtingen. Soms erg gevoelig en soms kruipen de riffs op en neer over m'n ruggengraat. Er hangt een zalige, beetje psychedelische(?), melancholische sfeer over het album. Kom er net trouwens achter dat ik ze binnenkort ga zien op GMM2023. Mijn dag kan niet meer stuk!

Wat een waanzinnig goede plaat! Het is pop, metal, soms beetje dance, maar het steekt vooral heel goed in elkaar. Sterke composities, goede zang.. waar het hard gaat, gaat het ook goed raak, waar het soft is, raakt het ook een gevoelige snaar. AOTY materiaal.

Wow. Dit is echt heel goed. Al eerder hebben bepaalde bands pop en metal gecombineerd, maar ik heb dit zelden zo overtuigend gehoord als hier bij het britse Sleep Token. Lekkere, Imagine Dragons-achtige pop en brute, zwaar slepende metal wisselen elkaar vakkundig af, soms zelfs binnen één bepaalde track. Het knappe is dat beide uitersten volledig tot hun recht komen. Vanaf het heerlijk bot hakkende The Summoning, de tweede song op het album, was ik eigenlijk direct verkocht. Ik ga dan ook zeker de eerste twee albums van de band beluisteren.

Dit is de ontdekking (en misschien wel plaat) van het jaar!

Een cross-over van metal en hedendaagse pop.

“Oscar & the Wolf goes metal and meets Imagine Dragons in the middle.” - zoiets.

De stem van de zanger - hij noemt zichzelf Vessel - is wat overgeproduceerd, maar verliest daarmee niets aan bezieling. Ook live kan hij zowel ontroeren als grunten. Een bijzonder getalenteerde gast in een even getalenteerde band.
Dit is metal (of pop, afhankelijk waar je liever naar luistert) zoals je hem niet verwacht! En daarmee is Sleep Token een verdomd interessant project, dat heel groot kan worden.

Take Me Back To Eden is een gevarieerd album van een veelzijdige band. De verassing en variatie maken dit een kanshebber voor ‘album van het jaar’ - althans: voor mij.

Mocht je bij je schoonmoeder grunts door de auto horen schallen, is het waarschijnlijk Sleep Token.

Opnieuw een oerdegelijk album van deze band. Hun mix van verschillende genres wordt doorgetrokken en het einde van Euclid gaat naadloos over in het begin van The Night Does Not Belong to God vanop Sundowning. De cirkel van de eerste 3 albums lijkt rond dus benieuwd wat de toekomst nog brengt.

Het duurde even voor ik DYWTYLM kon waarderen. De misser hier is voor mij Are You Really Okay?. De anders zo geweldige stem van Vessel kan ik op dat nummer maar matig uitstaan.

Ik hoop overigens nog op wat clubshows. Ten tijde van Sundowning stonden ze in Trix maar heb ik ze gemist. Nu in België enkel op Graspop helaas.

Sinds de tweede EP volg ik deze verrassende band. Laatst nog live gezien (helaas maar voor een klein half uur).

Waar rock, metal met R&B, hiphop en avant-garde tot volle wasdom komt. Take Me Back To Eden gaat nog een stap verder met experimenteren dan eerdere releases. Wat opvalt is dat het tweede deel van deze plaat rustiger van aard is. Het richt zich vooral op de hiphop, rap, R&B en pop kant van de band. De heftige gitaarerupties zijn er wel maar ze zijn veel minder frequent aanwezig. In het titelnummer is het bijvoorbeeld erg lang wachten totdat de bekende overgang van zacht naar hard wordt ingezet. Feit blijft echter dat dit een van de beter opgebouwde nummers is. Ander hoogtepunt is wat dat betreft ook Euclid. Zie voor hele recensie: Sleep Token – Take Me Back To Eden - Rockportaal.nl

Plaat blijft overigens nog steeds groeien...

Ascensionism. Wat een nummer.

Zit alles in.

Laatst live gezien in het voorprogramma van slipknot.
Klonk best goed. Had er nog nooit van gehoord.

Ik kende al enkele nummers van de afgelopen jaren, maar niet verschrikkelijk onder de indruk van de rest. Na ze live gezien te hebben op Jera on Air dit jaar heeft het toch wel mijn interesse gewekt. Vessel kan behoorlijk uitpakken en heeft ook een geweldig bereik met zijn stem. Soms over geproduceerd op album wat jammer is, maar de screams zijn aanzienlijk beter op dit album. Ik heb gelezen dat hij daaraan gewerkt heeft (of is het niet altijd Vessel, zoals in Vore bijv?).

De dromerige passages in de nummers zijn erg goed en de tempowisselingen en omslag tussen genre's is echt heerlijk. Als fan van Deftones en Tool is dat niet vreemd. Sommige nummers zijn wel té poppy voor mijn doen en anderen verrassen mij dan weer erg positief, zoals het meer Hip-Hop gekleurde Granite. De 3.5 is dan ook erg subjectief, want de muziek is zeker van hoge kwaliteit. De mystiek van de aankleding van de band en de bandleden Vessel, II, II, IV maakt ook zeker indruk.

Vore, The Summoning en Take me Back to Eden voor mij absolute favorieten, met Granite en Chokehold daar achter.

Ben aangekomen bij het 9e nummer Heerlijk album met heel veel afwisseling, alle stijlen komen langs. Van piano tot extreme guitaren en zelf hoor ik die gast die de nummers van Avici vol zong. Kreeg de tip van SOAD en geef hem graag door

Normaliter geen soort band waar ik op zou vallen, maar wat een unieke, smaakvolle beleving is dit album. Na het lezen van de positieve uitlatingen van james_cameron (ik zie ook zelden 4 sterren onder zijn avatar) ben ik na enige contemplatie toch gaan luisteren.

Het einde van Chokehold had me eigenlijk al bij de nek gepakt. Sleep Token liet mij, tot diep in de zaterdagse nacht, niet meer los. Bij het einde Euclid had ik eigenlijk pas het gevoel 'is hij al bijna af?'
Dat is een goed teken.

Hij komt zo op roze vinyl binnen en dan gaat hij draaien op de volle 33 toeren

Graag sluit ik me grotendeels aan bij voorgaande spreker (53 vanwege 053 en dus stadgenoot, of leeftijd? ).
De afgelopen 10 jaar ben ik steeds meer van de stevigere rock, zeker metal en ZEER zeker Prog weggedreven. Al dat aanstellerige gepiel hing me zodanig de keel uit dat ik zelfs amper nog Marillion op zet. Interessantdoenerij, "hoor ons eens intelligente muzciek maken", oh wat knap gevonden... Bah... Geef mij maar een puntig popliedje tegenwoordig.
Maar met dank aan de rotatielijst kom ik dan deze tegen en ben ik toch eens beginnen luisteren, en iets langer, en nog wat langer.... En nu issie besteld hahaha. Mooi man! Dank!!!

Slechts het oude huisnummer, moest toendertijd wat

Ik ben toch stevig onder de indruk van wat ze hier ten gehore brengen. Bijzonder sterke mix van stijlen die ze op een creatieve manier weten te mengen. Ze zijn niet de eerste die dat doen, maar ze weten het wel erg sterk, aangrijpend en boeiend ten gehore te brengen.

Het is nog even aankijken of ze ook op de lange duur interessant blijven, maar voorlopig ben ik hier nog wel even door geboeid.

Er moet wel iets geks gebeuren wil deze plaat niet in mijn top 3 van dit jaar geraken. Wat een knaller zeg. Ik ben over het algemeen vrij allergisch voor stem-vervorming, maar het wordt hier zo godsgruwelijk creatief en gepast gebruikt dat het daadwerkelijk iets toevoegt.

En wat een mega-productie. Het is geen makkelijke opgave om muziek te mixen met zo veel verschillende stijlen, en te voorkomen dat er iets ondersneeuwt.

De enige valkuil met deze muziek is dat ik er niet vaak voor in de stemming ben. Maar als ik het ben, dan is dit niets minder dan een medicijn.

Dit is mijn eerste aanraking met deze band. Ik ga zeker ook de eerste twee platen checken.

Geënthousiasmeerd door de vele positieve reacties heb ik me ook eens gewaagd aan de slaapmuntjes. Nou, laat ik zeggen dat ze hun naam eer aan doen. Slaapverwekkend. En daar wil ik het ook meteen maar bij laten. Weltrusten…

Enorm goede plaat voor tussen de lakens ben ik achtergekomen, valt volgens mij ook extreem goed bij het alternatieve vrouwvolk. Na die eerste ontmoeting met de band dus zelf dit album gaan luisteren en amai, je moet er wel zin in hebben. Er staan een paar prima nummers tussen, maar tegen de tijd dat de laatste 4 nummers aanbreken ben ik of in slaap gevallen of extreem depressief geworden en zet ik meestal in paniek iets compleet anders op.

Misschien wordt de doorgewinterde metalhead boos wanneer je dit metal noemt. "Te pop voor metal.”
Voor de stoïcijnse pop idolaat heeft dit “te harde gitaren” - en soortgelijk jankieboe

Een conservatieve reactie die ik best begrijp. Gevoelsmatig verloochen je natuurlijk je favoriete genre. Maar dit is metal. En dit is Pop.
Met wat curry, mayonaise en uitjes maak je een frikandel best speciaal, maar het blijft een frikandel.

Je kan een genre helemaal verankeren in vaste waarden, maar daarmee beperk je het. Zo is er amper ruimte voor iets nieuws.

Daarnaast: wie bepaalt wat wel of geen metal/pop is?

Nee, dit heeft geen gierende gitaarsolo’s. Dit beukt ook niet op een constant niveau. Zelfs het stemgeluid staat ver van het bekende gebulder. (Het album bevat in totaliteit zelfs meer pop dan metal.)
Toch domineerde Sleep Token de metalfestivals deze zomer en staat de merchandise breed geadverteerd in online metalshops.

De band presenteert zich in het totaalplaatje als Metal-act. En in die hoedanigheid is het knap wat ze hier neerzetten. Muzikale tegenstrijdigheden door een blender en álles met grote klasse spelen. Dat geeft het genre (vul in welke van toepassing is) weer wat kleur.

Sleep Token heeft met het album Take Me Back To Eden een muzikale blauwdruk gecreëerd waar elke band die zich bevindt op de scheidslijn tussen metal en pop, simpelweg niet omheen kan. Een standaardwerk op het gebied van kruisbestuiving tussen toegankelijke pop en metalen breakdowns.

Niet te geloven dat ik hier eerder dit jaar slechts een score van 3,5* voor over had. Naar aanleiding van een video van Drumeo met Sleep Token drummer II - overigens het tweede interview ooit met één van de bandleden van dit fascinerende gezelschap - besloot ik Take Me Back To Eden nog een kans te geven vlak voordat dit zeer vruchtbare muziekjaar tot een einde komt. Dat heeft me absoluut geen windeieren gelegd.

Sundowning heb ik altijd een zeer briljante plaat gevonden. Destijds overdonderde die plaat me behoorlijk, aangezien ik zo'n rare stijlcombinatie toentertijd nog nooit had gehoord. Take Me Back To Eden doet daar echter nog een paar heel grote scheppen bovenop. De combinatie tussen mierzoete pop en R&B-passages enerzijds en spijkerharde metalcore-achtige breakdowns anderzijds wordt door Sleep Token tot in den perfectie uitgevoerd. Op dit album is The Summoning daar mijns inziens het sprekende voorbeeld van. Meer dan terecht ook dat dat nummer het meest gestreamde nummer van het album is, wat uiteraard voor het grootste deel te wijten is aan het feit dat het als single is uitgebracht.

Kennelijk heb ik op 26 juli van dit jaar - de dag dat dit album door mij van een stem is voorzien - met stront in mijn oren naar Sleep Token zitten luisteren. Of ik was, misschien is dat iets aannemelijker, simpelweg niet in de stemming voor Sleep Token op een warme zomerdag. In beide gevallen moet toch geconcludeerd worden dat mijn eerdere score volledig onterecht is. Wijsheid achteraf zeggen ze weleens...

Waar Take Me Back To Eden voor mijn gevoel in excelleert - en waarmee het ook de voorgaande albums overtreft - is de algehele structuur en temporisering van het album. Voor hen die het interessant vinden en een intellectueel concept niet schuwen: ik doel hiermee op het holistische aspect van dit album Het is niet toereikend om enkel te kijken naar de individuele composities om de volledige kracht van het album op waarde te schatten. Sleep Token is erin geslaagd de reeds beschreven muzikale combinatie van pop en metal zich dusdanig goed toe te eigenen, dat gevoelsmatig de flow van het hele album klopt. De twee voorgangers gaven me nog weleens het idee een reeks zeer sterke nummers te bevatten, maar dat daarbij de onderlinge samenhang enigszins tekortschoot. Op Take Me Back To Eden is daar helemaal niets van te merken. De nummers zijn zo ontzettend goed op elkaar afgestemd en lopen zo lekker in elkaar door en over. Het zorgt ervoor dat je als luisteraar echt in het album wordt gezogen en dat je het keer op keer opnieuw wilt beluisteren.

De samenhang en de composities van het album zijn echter niet de enige twee redenen waarom dit album een hoog draaibaarheidsgehalte heeft en waarom het steengoed is. Minimaal twee andere redenen mogen niet ongenoemd blijven: de productie en de lyrics. Productioneel is dit denk ik één van de beste - zo niet het beste - album(s) van 2023. Kraakhelder, krachtig, uitgebalanceerd en moddervet: als producer moet je heel erg veel in je mars hebben als je alle aspecten van het sonische spectrum van Sleep Token zo perfect uit de verf weet laten komen. Petje af voor de heer Carl Brown! Tekstueel gezien gaat dit album ook behoorlijk de diepte in. Om dat te illustreren deel ik graag een passage van een andere recensie van het album die ik online heb gevonden:


De kracht van het concept ligt mijns inziens in het persoonlijke en het herkenbare. De hierboven beschreven struggle is heel mens-eigen en daardoor voor elke individuele luisteraar ontzettend herkenbaar. Daarnaast is die reis ook heel persoonlijk - iedereen beleeft hem op zijn/haar eigen manier, waardoor elke luisteraar een eigen emotionele waarde aan Take Me Back To Eden hecht.

Ik ben altijd huiverig om een album het predicaat 'meesterwerk' toe te bedelen, maar Take Me Back To Eden komt toch akelig dicht in de buurt. Voordat ik hier de maximale score aan wil verbinden - die er gevoelgsmatig toch dik in zit - zal ik mezelf eerst meer moeten verdiepen in dit album. Wel durf ik de stelling te poneren dat Sleep Token met het album Take Me Back To Eden een kunststuk aflevert dat van toonaangevend belang zal worden voor de populaire metalcommunity en waar in de toekomst nog veel over gesproken zal worden.

Meest beluisterde metal album van 2023 op spotify, ja dan word ik wel nieuwsgierig. Nou dat valt me even dik tegen, wat een gladde emo troep zeg, het wil ook nooit op gang komen.

Sam Smith die af en toe wat op een gitaar ragt, dit is echt het slechtste wat ik in een hele tijd gehoord heb, dikke 1 daarom.

Sam Smith, wat een giller. Eerder een goede hardere variant van Imagine Dragons. Het is poppy maar er is muziekaal genoeg te ontdekken. Glad is het bij momenten zeker maar vind het prima te behappen.

We zijn een jaar verder en nog steeds draait deze dagelijks zijn rondjes in de cd speler God God wat een album. Absoluut de beste band van de laatste jaren. Poeh

3e album van Sleep Token en mijn oordeel is bij al hun albums hetzelfde. De helft van de nummers vind ik geweldig, de andere helft boeit me totaal niet.

Beduidend minder dan de twee voorgangers (wat ook te zien is in het gemiddelde). Een tandje terug in de songwriting en uitvoering. Hopelijk gaat de lijn omhoog bij het volgende album.

Een 1,0 is natuurlijk onzin maar ook ik stoor me wel vaak aan de zang. Het is een beetje...kakineus qua accent met een hete aardappel in zijn Amerikaans. Het irriteert direct.