Bruce Springsteen - Magic (2007)

Op 18 augustus postte ik dat ik Magic net niet zo sterk vind als de magische 4 van Bruce en als Tunnel of love.
Dat is op zich nog steeds zo, maar potverdikkie wat is dit een sterke cd. Absoluut de sterkste Bruce-cd van de zeroes (en dus de sterkste sinds Tunnel of love).

De cd knalt erin met opener Radio nowhere. Een recht-toe, recht-aan rocker maar wat voor 1. Vol bezieling zingt Bruce dat hij pounding guitars wilt en a hundred different voices speaking in tongues. Maar is het wel Bruce die ons toe zingt, of zijn wij (de kritische Bruce luisteraar) het die Bruce oproepen terug te gaan naar een steviger ESB-geluid?
You'll be coming down lijkt obligaat, inclusief verplichte saxsolo. Wie beter luistert, hoort een tekstuele diepgang, die bij eerste beluistering niet opvalt
Datzelfde geldt voor Living in the future, wat muzikaal iets terug grijpt op Tenth avenue freeze out. Maar dan wel van een iets minder niveau.
Your own worst enemy klinkt wat stroperig, breierig maar in de tekst hoor ik (al of niet terecht) een ironische knipoog naar het amerika onder George Bush, waarbij de strekking vooral is hoogmoed komt voor de val.
Van de ironische knipoog naar het persoonlijke leed, de plek waar Bruce op zijn best is. Het intro van Gypsy biker doet denken aan The river, maar daarna gaat het gaspedaal open en zijn we getuige van de thuiskomst van Gypsy biker, getroffen in woorden en beelden zo treffend, zo mooi. 1 van de mooiste zinsneden: To the dead it don't matter much/'Bout who's wrong or right/
You asked me that question I didn't get it right
Het geluid van Girls in their summer clothes is een voorbode van het geluid wat we vaker gaan terug gaan horen op Working on a dream: rijk georkestreerd, wat Beach Boys invloeden, erg poppy. Niet mijn favoriete nummer, maar ik betrap mezelf erop dat ik dit iedere keer mee neurie.
I'll work for your love grijpt weer terug naar de cd Born to run, luister maar eens naar dat piano-intro en vervolgens Bruce die vol overgave inzet.
De 4 nummers die nu komen zijn van fenomenaal hoog niveau, zowel muzikaal als tekstueel.
Magic doet precies wat het moet doen: betoveren, rookgordijnen optrekken, eerst onschuldig maar je voelt dat er iets mis is. In het laatste couplet trekt Bruce het rookgordijn weg en slaat ons in het gezicht met een verbijsterende waarheid: There's bodies hangin' in the trees
This is what will be, this is what will be
De thematiek van Last to die is gelijk aan die van eerdere nummers als Seeds en Roulette: je boel en je gezin oppakken en op de vlucht voor deze maatschappij op zoek naar betere tijden. En ook hier vloeit het bloed van het amerika onder Bush en lijkt er afstomping van het geweld: We don't measure the blood we've drawn anymore/We just stack the bodies outside the door
Ergens heb ik gelezen dat Bruce geen klassiekers meer schrijft, maar die mensen schatten Long walk home dan toch niet op waarde. Long walk home is 1 van de sleutelnummers van de cd en van zijn hele oeuvre. Na van huis te zijn gevlucht in Born to run, na 10 years burning down the road in Born in the USA, na perhaps maybe heading south van My hometown is het tijd om naar huis te gaan. Het is een lange weg, maar we komen er wel en nee, je hoeft niet op me te wachten. Ook kan Long walk home gezien worden als een hommage aan de traditionele amerikaanse normen en waarden (that flag over the court house). Amerikaanse normen en waarden die volgens Bruce verkwanseld zijn door Bush en co.
Na het brede Long walk home gaan we weer terug naar de menselijke standaard in het mooiste nummer: Devil's arcade. Schitterend, sfeervol, beeldend en ook hier weer die tekst he: You said heroes are needed, so heroes get made
Terry's song is een mooie hommage aan de overleden vriend en roadie van Bruce, Terry McGovern. Mooi nummer, maar kwa thematiek valt het buiten de toon.

Met Magic heeft Bruce zichzelf overtroffen. De eerdere cd's The Rising en Devils & Dust waren of te lang in het geval van de eerste of boeiden niet genoeg in het geval van de tweede. Bij Magic is de lengte precies goed, de stem van Bruce klinkt beter dan ooit (gechargeerd) en de E-Street Band is in topvorm. De productie is wat breierig, maar laat desondanks genoeg ruimte voor subtiliteiten (belletjes, piano, harmonica). Daarnaast is er diepe, diepe waardering voor de teksten, waarin Bruce zijn beeld schetst van het Amerika onder de 2e ambts-termijn van George Bush.

Nee, Magic is niet zo sterk als Born to run, Darkness on the edge of town, The river, Nebraska of Tunnel of love, maar die dagen keren niet meer terug. Daarom, vanwege het diepe respect en vanwege het feit dat ik op dit moment meer luisterplezier beleef aan Magic een welverdiende (voorlopige?) eerste plaats in mijn top 10.

Magic uit 2007 vind ik denk ik het beste wat ik van Bruce Springsteen ken. De nummers zijn vrijwel allemaal pakkend, mooi en blijven hangen. Het album blijft na talloze luisterbeurten gewoon bij. Misschien staat er niet direct een knaller als The River op, maar nummers als The Devil's Arcade en Last To Die vind ik wel erg dichtbij komen.

Ik ben een vrij jonge jongen en heb zijn muziek dus ook niet in de jaren meegemaakt. Mijn moeder had echt een hekel aan Bruce Springsteen en vond het bizar dat hoger opgeleiden naar deze simpele ziel konden luisteren, met zijn trotse Born In The U.S.A. Inmiddels heb ik zelfs haar zo ver gekregen dat hij echt wel meer te bieden heeft dan grootse, schreeuwerige nummers. Ik ben zelf overigens ook geen fan van het nummer. Hier is de balans tussen de rustige ballads en het grootse van de E-Street Band fantastisch.

Ik weet dat een album is Darkness in the Edge of Town veel lof ontvangt, maar dit bevalt mij veel beter. Dit is veel minder aangezet, misschien ervaar ik het meer puur. Daarnaast is het een vrij kort album. Maar daardoor ook vrij krachtig. Buiten dit album is The River een favoriet van mij, maar gemiddeld genomen vind ik dit een stuk beter. Er zijn geen fillers. Elk nummer is gewoon echt goed.

Het album opent heerlijk met Radio Nowhere en bevat met Gypsy Biker ook al zo'n lekker nummer. Ik kan het me wel voorstellen, lekker in de auto over de snelweg met het zonnetje op mijn hoofd. Al heb ik geen auto.

Op "Magic" klinkt Bruce Springsteen als vanouds met zijn E Street Band. Heerlijke energieke rock & roll vol passie en beleving. De meeste liedjes zijn behoorlijk pakkend en toegankelijk. De urgentie van weleer is er wellicht niet meer, maar Springsteen slaagt erin om gewoon weer een goed album af te leveren. "Magic" is een titel die wellicht iets te hoog gegrepen is, maar deze plaat is de moeite meer dan waard.

De titel vat het hele album samen; in één woord magisch!

Eigenlijk vind ik Magic nog een stuk beter dan The Rising, die ademde voor mij minder een bepaalde periode uit, wat ik bijvoorbeeld wel ervaarde bij Born To Run en Born In The USA.
Magic opent zeer sterk met het Pearl Jam achtige Radio Nowhere, al is de invloed van Neil Young ook goed hoorbaar; noem je Pearl Jam dan is de link met Neil Young al snel gelegd.
Bruce Springsteen had net een aantal platen gemaakt met goede songs, maar waarbij er ook een factor sufheid op de loer lag.
Hier hoor je de frisheid van een E Street Band terug, terwijl dat ook wel degelijk heren op leeftijd zijn, Clarence Clemons was met zijn laatste jaren bezig, al wist hij dat toen natuurlijk niet.
Er is daadwerkelijk sprake van magie als deze band gezamenlijk de studio induikt, ze hebben het nodig om tussendoor met andere projecten bezig te zijn, sterker nog, ik denk dat ze zich hierdoor blijven ontwikkelen.
Focussen op inspiratie.
Ik vind deze zelfs behoorlijk aansluiten op Born In The USA, het zou ook een jaren 80 album kunnen zijn, maar dan niet gedateerd, eerder tijdloos.
Magic is misschien wel voor mij het meest complete album van The Boss.
Even wat anders; ben ik de enige die in het begin van Your Own Worst Enemy The Beatles, en dan vooral Paul McCartney terug hoor?

Deze is destijds blijven liggen maar met terugwerkende kracht vind ik Magic zelfs nog iets sterker dan de drie albums ervoor (Devils & Dust,The Rising en The Ghost of Tom Joad).The Seeger sessions laat ik dan maar even buiten beschouwing want die heb ik nog nooit gehoord.
Daar zag het in het begin eigenlijk niet naar uit want na de sterke opener Radio Nowhere was het voornamelijk degelijk,en gelukkig ook veelzijdig maar met uitzondering van Gypsy Biker was ik niet al te enthousiast over het materiaal.
De productie,die ik soms bij Bruce Springsteen wat te robuust en vol vind kon me dan weer wel bekoren.
Datzelfde gold voor de tweede helft van het album aangezien de plaat vanaf I'll Work for Your Love een forse kwaliteitsinjectie kreeg wat onder meer resulteerde in de mijns inziens twee beste songs Last to Die en Long Walk Home.
Dat alles maakt van Magic toch nog een erg fijne rockplaat en een goede sub-topper in Springsteen's oeuvre.
Goed tot zeer goed.