Bruce Springsteen - Magic (2007)

Ik denk dat het wel meevalt.Er zijn de laatste tijd wel degelijk albums gemaakt,die in de toekomst de status klassieker zullen krijgen.Het heeft denk ik meer te maken met de beleving van de muziekliefhebber hedentendage.Ik kan nog steeds uitkijken naar een grote release,net zoals ik dat vroeger deed.Aan de andere kant is het nu wel allemaal wat makkelijker geworden,dus de charme van het luisteren van die nieuwe plaat van je held,is verworden tot 3 klikjes op het internet.Op deze site zitten toch mensen die muziek anders beleven dan de gemiddelde luisteraar.Magic is een prima album,maar zal niet de boeken ingaan als klassieker,daarvoor ontbreekt het aan iets vernieuwends,waarmee ik niet wil zeggen dat het album slecht is,integendeel.Het dendert lekker door en is degelijk ,maar ik verwacht ook geen nieuwe Born to Run,Jungleland of the River van Bruce.Als dit niveau kan worden doorgetrokken op eventueel nog komende albums ben ik meer dan tevreden.Al ben ik er bang voor dat de E Street Band na de dood van Clarence Clemons op gaat houden te bestaan.

Maar zijn klassiekers niet vooral de vroegere albums van veel artiesten? Als je kijkt naar Dylan, Rolling Stones, Young en Springsteen zijn de klassieke platen vooral afkomstig uit de eerste helft van hun carriere. Vanuit dat oogpunt is het ook logisch dat er in recente muziek weinig klassiekers lijken te zijn. Dat zal over 10 of 20 jaar moeten blijken. Elk decennium kent zo zijn klassiekers.
Wel denk ik inderdaad dat het beluisteren van muziek steeds vluchtiger wordt, en dat platen niet meer zo worden versleten als vroeger. Maar dat is inherent aan de tijdgeest en de mate van toegankelijkheid van muziek. Die is nu enorm. Ik zie hier op Musicmeter 18-jarigen die op meer dan 2000 albums hebben gestemd. Dat zegt wel iets. Oudere luisteraars kunnen elke noot van een plaat dromen, omdat ze veel intensiever hebben geluisterd. Ik ben heel benieuwd hoe mensen die nu rond de 18 zijn, zich over 30 jaar de muziek van nu herinneren. En of de term "grijs draaien" dan nog bestaat.

En wat als Magic nu gemaakt was in 1978 en Darkness on the edge of town in 2007? Had Darkness dan nog steeds dezelfde klassieke status gekregen of hadden we dan al die tijd zitten likkebaarden met Magic?

In al die jaren dat ik muziek luister, vind ik het bizar dat de klassiekers blijkbaar alleen uit een bepaalde periode kunnen komen en dat, in de loop van de tijd, dat niveau nooit meer wordt toegekend aan dezelfde artiest.

Ik ben er van overtuigd, dat als Magic de opvolger van Born to run was geweest, het nu als een kostbaar kleinood in ieders platenkast zou pronken. De populariteitslijsten ongetwijfeld zou hebben bestookt.

Maar er heerst nu vaak zo'n sfeertje van: we hebben het allemaal al gehoord, niets nieuws onder de zon, ik begin er niet meer aan.
Zeer ten onrechte inzake Magic, maar ook albums als We shall overcome en, in mindere mate, Working on a dream worden niet tot de klassieke status verheven, helaas.

Aan de andere kant is er ook een tijd geweest dat élk album van menig artiest (maar laat ik mij maar bij Springsteen beperken) automatisch tot klassieker werd bestempeld, al voor het verschijnen. Bij wijze van spreken.

Ik kan Bertus helemaal volgen: in (blijkbaar) onze tijd leerde je elke noot van elk album dat je kocht helemaal kennen. Je had nog niet zoveel LP's in je bezit en op andere wijze (internet bestond niet) kwam je niet zo snel aan veel muziek, tenzij je veel geld had uit te geven en dat gold voor de meesten niet. Daarbij, de muziekcatalogus was in pakweg 1975 ook nog niet zo groot.

Misschien dat door het grote hoeveelheid draaien van albums (door velen) en de hoeveelheid LP's die er van werden verkocht, automatisch hebben geleid tot de status klassieker.

Ik koop in 2011 rustig nog een cd uit de jaren '60 of '70 die ik dan nog nooit heb gehoord. Kan zo maar een klassieker zijn. Soms kan ik die titel dan wel billijken, maar vaak toch niet. En dan kom je weer bij Bertus zijn punt: ook de klassiekers van de jaren '60 en '70 die je pas veel later eens koopt belanden binnen enkele weken in de cd-kast en komen er dan niet snel meer uit.

Nu zijn dat al klassiekers.
Maar als nieuwe cd's op dezelfde wijze worden behandeld, ontstaan er nog maar weinig nieuwe klassiekers. Als muziek uit de muur gaat komen via het internet en men kiest er voor om alleen enkele nummers vluchtig te beluisteren, veelvuldig te skippen, dan beklijft het nooit en wordt het inderdaad ook nooit meer een album met een mooie geschiedenis.

Perfect gesproken musician.

Itchy slaat de spijker hier op zijn kop. Klassiekers ontstaan alleen maar als er heel veel mensen heel vaak naar een bepaald nummer luisteren. Kijk maar naar de Top 2000. Voornamelijk de jaren 60, 70 en 80 zijn daar vertegenwoordigd. Niet dat de Top 2000 de absolute maatstaf is, maar het zegt wel iets over klassiekers.
Bovendien is kwaliteit ook geen absolute maatstaf voor een klassieker, Natuurlijk worden er nog steeds veel nummers opgenomen die topkwaliteit hebben. het is echter veel moeilijker geworden daarmee dusdanig op te vallen dat heel veel mensen die nummers gaan kennen. De vluchtiger beleving van niet alleen muziek, maar bijna alles in het leven, is een van de redenen daarvan. De overkill aan muziek, en het enorme andere aanbod aan zowat alles dat het leven veraangenaamt komt daar nog eens bij.
Is dat erg? nee, ik denk het niet. Maar laten er over 10 jaar nog eens naar kijken. Hoeveel nummers uit de jaren 60,70 en 80 hebben in de top 2000 dan plaatsgemaakt voor nummers uit de jaren 00 en 10? Of staan The Beatles, Stones,Queen enz. ook dan nog steeds bovenaan?

Klopt volgens mij als een bus wat Musician zegt. Inderdaad zou Magic een klassiek Springsteen-album zijn geweest als het inplaats van Born in The USA was verschenen. Zou dat laatste nu verschijnen dan zou het misschien net zo worden beoordeeld als Magic nu. Dat relativeert gelukkig alle beoordelingen ook weer.

Ja, dit is inderdaad een goed punt, wat ik mezelf ook wel eens heb afgevraagd.

Ik ben dan weliswaar niet zo oud als jij, musician of Bertus ( ) maar ik download sowieso nooit en als ik een album aanschaf, luister ik hem net zo vaak tot ik hem ''uit heb''. Als een soort boek die ik net zo vaak lees tot ik elk hoofdstuk ken en begrijp.
Dat vind ik juist het mooie van muziek, ik kan me niet voorstellen dat een album je kan ''pakken'' als je haar vluchtig één keer beluisterd.

Mooi gesproken, Deren. Dat is precies hoe ik er ook over denk. Het gebeurt maar zelden dat ik een album na één keer luisteren op waarde weet te schatten (uitzonderingen zijn er natuurlijk altijd).

Kern van deze hele argumentatie is natuurlijk wel dat beide albums (even) sterk zijn.

Als Springsteen in 1978 een flutalbum had uitgebracht dan was het (hopelijk) geen klassieker geworden, ook niet als de verwachtingen indertijd hooggespannen waren. Nu wil ik Magic niet als een flutalbum bestempelen, maar er wordt nu wel heel gemakkelijk gedaan alsof alleen de periode waarin het album verschijnt een klassieker maakt en niet het album zelf.

Neemt niet weg dat ik het met de meeste van de bovenstaande posts wel eens ben.

We zijn nu eenmaal in een zapcultuur terecht gekomen. Maar ik ga net zo met muziek om als Deren. Het mooie van goeie albums is dat je steeds weer nieuwe dingen hoort en dat is ook nog eens afhankelijk van je stemming op het moment dat je hem draait.
Om even terug te komen op Magic. Toen ik hem de eerste keren hoorde vond ik hem een beetje eenvormig met een te volle sound, wat ik met de E-Streetband vaker heb overigens.
Later draaide ik hem toen ik aan een lange fietstocht bezig was en het energielampje op laag stond. Toen gaf Magic mij opeens een lekkere energiestoot.
Het is blijkbaar geen album waar ik stil naar moet gaan zitten luisteren. Ik moet met iets bezig zijn bij deze muziek. Dat ontdek je door vaker draaien.

Mooi verwoord Bertus! Kan er een heel eind in mee gaan. Ben het alleen met je laatste stelling niet eens vrees ik. Ik vind Magic wel de potentie hebben om uit te groeien tot een (soort van) klassieker. Het album is sowieso nog te jong om nu al als klassieker door het leven te gaan denk ik. Er staan in de vorm van Gypsy biker, Devil's arcade, Long walk home en Magic wel degelijk een aantal songs op die het in zich hebben om tot klassieker uit te groeien.
De albums van Bruce die nu als klassiekers worden beschouwd werden dat ook pas later trouwens.

Is dat zo? Ik was er niet bij, maar had toch wel het idee dat Born to Run, Darkness en Born in the USA al vrijwel direct als klassieker werden gezien.

Weet niet hoor...maar m.i. werd Born to Run als klassieker gebracht..alleen al de pr erom heen was al groots en lanceerde Bruce als ...the future of Rock 'n' Roll. Darkness kwam na het debacle met Mike Appel waardoor Bruce verschillende jaren muzikaal droog kwam te staan en eigenlijk een beetje 'vergeten' was doordat de punk zo kwam opzetten en het met de rock 'n' roll wat minder was. Dat werd ook niet direct als een klassieker gezien . Born in the U.S.A is geen klassieker in de directe zin van het woord, maar eerder meer zijn grootste klapper en omdat daar zijn meeste hits vanaf zijn gekomen. Magic heeft door de productie van Brendan O Brien dat volle geluid waar ik niet zo dol op ben en minder dat grootste open, dat bijv. een Bob Clearmountain wist mee te geven. Ik heb ook het gevoel dat de bandleden individueel minder naar voren komen, maar meer opgaan in het geheel. Zowiezo geld dat voor de sax van Clarence Clemons

Je zegt het goed. Dat is precies waar ik bij Magic een beetje moeite mee heb. De sound dus. Het ligt niet in de eerste plaats aan de nummers zelf, daar zit genoeg kwaliteit in.

Volgens mij kan iets bij verschijnen niet meteen als klassieker bestempeld worden. Daar moet tijd overheen gaan.

Volgens Wikipedia: Een klassieker is iets dat een alomtegenwoordig en uniek symbool is van een vergane tijd, hoofdzakelijk vanwege inherente kwaliteit of representatieve status, vaak beschouwd met gevoel van nostalgie.

Daar doelde ik inderdaad zo ongeveer op rkdev! Een klassieker ontstaat naar mijn gevoel pas naar verloop van tijd. Zelfs Born to run was bij het verschijnen niet direkt de klassieker die het pas vele jaren later écht werd. In Amerika brak hij met dit album dan wel door maar hier in Europa was dat al op veel minder grote schaal het geval. Als ik de geschiedschrijving mag geloven althans want ook ik was er niet persoonlijk bij

Op 18 augustus postte ik dat ik Magic net niet zo sterk vind als de magische 4 van Bruce en als Tunnel of love.
Dat is op zich nog steeds zo, maar potverdikkie wat is dit een sterke cd. Absoluut de sterkste Bruce-cd van de zeroes (en dus de sterkste sinds Tunnel of love).

De cd knalt erin met opener Radio nowhere. Een recht-toe, recht-aan rocker maar wat voor 1. Vol bezieling zingt Bruce dat hij pounding guitars wilt en a hundred different voices speaking in tongues. Maar is het wel Bruce die ons toe zingt, of zijn wij (de kritische Bruce luisteraar) het die Bruce oproepen terug te gaan naar een steviger ESB-geluid?
You'll be coming down lijkt obligaat, inclusief verplichte saxsolo. Wie beter luistert, hoort een tekstuele diepgang, die bij eerste beluistering niet opvalt
Datzelfde geldt voor Living in the future, wat muzikaal iets terug grijpt op Tenth avenue freeze out. Maar dan wel van een iets minder niveau.
Your own worst enemy klinkt wat stroperig, breierig maar in de tekst hoor ik (al of niet terecht) een ironische knipoog naar het amerika onder George Bush, waarbij de strekking vooral is hoogmoed komt voor de val.
Van de ironische knipoog naar het persoonlijke leed, de plek waar Bruce op zijn best is. Het intro van Gypsy biker doet denken aan The river, maar daarna gaat het gaspedaal open en zijn we getuige van de thuiskomst van Gypsy biker, getroffen in woorden en beelden zo treffend, zo mooi. 1 van de mooiste zinsneden: To the dead it don't matter much/'Bout who's wrong or right/
You asked me that question I didn't get it right
Het geluid van Girls in their summer clothes is een voorbode van het geluid wat we vaker gaan terug gaan horen op Working on a dream: rijk georkestreerd, wat Beach Boys invloeden, erg poppy. Niet mijn favoriete nummer, maar ik betrap mezelf erop dat ik dit iedere keer mee neurie.
I'll work for your love grijpt weer terug naar de cd Born to run, luister maar eens naar dat piano-intro en vervolgens Bruce die vol overgave inzet.
De 4 nummers die nu komen zijn van fenomenaal hoog niveau, zowel muzikaal als tekstueel.
Magic doet precies wat het moet doen: betoveren, rookgordijnen optrekken, eerst onschuldig maar je voelt dat er iets mis is. In het laatste couplet trekt Bruce het rookgordijn weg en slaat ons in het gezicht met een verbijsterende waarheid: There's bodies hangin' in the trees
This is what will be, this is what will be
De thematiek van Last to die is gelijk aan die van eerdere nummers als Seeds en Roulette: je boel en je gezin oppakken en op de vlucht voor deze maatschappij op zoek naar betere tijden. En ook hier vloeit het bloed van het amerika onder Bush en lijkt er afstomping van het geweld: We don't measure the blood we've drawn anymore/We just stack the bodies outside the door
Ergens heb ik gelezen dat Bruce geen klassiekers meer schrijft, maar die mensen schatten Long walk home dan toch niet op waarde. Long walk home is 1 van de sleutelnummers van de cd en van zijn hele oeuvre. Na van huis te zijn gevlucht in Born to run, na 10 years burning down the road in Born in the USA, na perhaps maybe heading south van My hometown is het tijd om naar huis te gaan. Het is een lange weg, maar we komen er wel en nee, je hoeft niet op me te wachten. Ook kan Long walk home gezien worden als een hommage aan de traditionele amerikaanse normen en waarden (that flag over the court house). Amerikaanse normen en waarden die volgens Bruce verkwanseld zijn door Bush en co.
Na het brede Long walk home gaan we weer terug naar de menselijke standaard in het mooiste nummer: Devil's arcade. Schitterend, sfeervol, beeldend en ook hier weer die tekst he: You said heroes are needed, so heroes get made
Terry's song is een mooie hommage aan de overleden vriend en roadie van Bruce, Terry McGovern. Mooi nummer, maar kwa thematiek valt het buiten de toon.

Met Magic heeft Bruce zichzelf overtroffen. De eerdere cd's The Rising en Devils & Dust waren of te lang in het geval van de eerste of boeiden niet genoeg in het geval van de tweede. Bij Magic is de lengte precies goed, de stem van Bruce klinkt beter dan ooit (gechargeerd) en de E-Street Band is in topvorm. De productie is wat breierig, maar laat desondanks genoeg ruimte voor subtiliteiten (belletjes, piano, harmonica). Daarnaast is er diepe, diepe waardering voor de teksten, waarin Bruce zijn beeld schetst van het Amerika onder de 2e ambts-termijn van George Bush.

Nee, Magic is niet zo sterk als Born to run, Darkness on the edge of town, The river, Nebraska of Tunnel of love, maar die dagen keren niet meer terug. Daarom, vanwege het diepe respect en vanwege het feit dat ik op dit moment meer luisterplezier beleef aan Magic een welverdiende (voorlopige?) eerste plaats in mijn top 10.

Prachtige recensie, cosmic Kid. Met een ding ben ik het niet eens. Dit album is wat mij betreft nog beter dan de vijf albums die jij noemde.

Hoe dan ook, met dit album heeft Bruce laten zien dat hij het nog steeds kan!!

Nogmaals, prachtige recensie!

Dit zijn de betere scores, Cosmic Kid. Nu Born In The USA nog.

Deze plaat ben ik toch steeds meer gaan waarderen en ik vind hem sterker dan de opvolger Working On A Dream. Sterke composities en geen echt zwakke nummers.

Een hele grote veer op de hoed van Cosmic Kid voor zijn recensie over dit album.Ik heb hem de laatste weken ook weer iets vaker gedraaid en al blijf ik de hele productie een beetje te overvloedig vinden ,beklijven de nummers nu toch beter dan bij eerdere luisterbeurten.

Mooie recensie Cosmic Kid!
Ik heb Magic eigenlijk al van meet af aan op gelijke hoogte geplaatst met zijn beste werk. Na 3 keer luisteren was ik al helemaal 'in de ban' zoals dat zo mooi heet. Long walk home is ook mijn absolute hoogtepunt! Niet alleen van dit album maar toch wel van zijn albums na Tunnel of love.

Geweldige cd, steeds beter naarmate je het meer gaat beluisteren. Cosmic, goede recensie snijdt wat mij betreft hout.

Magic uit 2007 vind ik denk ik het beste wat ik van Bruce Springsteen ken. De nummers zijn vrijwel allemaal pakkend, mooi en blijven hangen. Het album blijft na talloze luisterbeurten gewoon bij. Misschien staat er niet direct een knaller als The River op, maar nummers als The Devil's Arcade en Last To Die vind ik wel erg dichtbij komen.

Ik ben een vrij jonge jongen en heb zijn muziek dus ook niet in de jaren meegemaakt. Mijn moeder had echt een hekel aan Bruce Springsteen en vond het bizar dat hoger opgeleiden naar deze simpele ziel konden luisteren, met zijn trotse Born In The U.S.A. Inmiddels heb ik zelfs haar zo ver gekregen dat hij echt wel meer te bieden heeft dan grootse, schreeuwerige nummers. Ik ben zelf overigens ook geen fan van het nummer. Hier is de balans tussen de rustige ballads en het grootse van de E-Street Band fantastisch.

Ik weet dat een album is Darkness in the Edge of Town veel lof ontvangt, maar dit bevalt mij veel beter. Dit is veel minder aangezet, misschien ervaar ik het meer puur. Daarnaast is het een vrij kort album. Maar daardoor ook vrij krachtig. Buiten dit album is The River een favoriet van mij, maar gemiddeld genomen vind ik dit een stuk beter. Er zijn geen fillers. Elk nummer is gewoon echt goed.

Het album opent heerlijk met Radio Nowhere en bevat met Gypsy Biker ook al zo'n lekker nummer. Ik kan het me wel voorstellen, lekker in de auto over de snelweg met het zonnetje op mijn hoofd. Al heb ik geen auto.

>met zijn trotse Born In The U.S.A

Dan heeft je moeder waarschijnlijk nooit naar de tekst geluisterd en heeft ze de essentie van het nummer niet begrepen.

Maar: wel leuk om te lezen dat ook jongere mensen de muziek van Bruce kunnen waarderen

Inderdaad mooi om te lezen! En aan het betoog van Thomas is ook niet zo gek veel mis vind ik. Magic is wat mij betreft ook echt een klassieker in het oeuvre van The Boss. Schijnt dat zijn nieuwe album nogal een kwade schijnt te zijn. Dat levert in het geval van Bruce vaak de beste resultaten op. Ben benieuwd...

Steekt toch wel goed in elkaar en toont een Bruce en companen in bloedvorm. Halfje erbij..en zo gaat het weer een beetje omhoog.

De laatste tijd ben ik vooral gegrepen door Livi'n' In the Future'. Dit is nou echt een schitterend nummer. Een typisch Springsteen - E Street nummer. Het begint met zo'n typische E Street Sound sax. De complete melodielijnen zijn origineel en toch ultra Springsteen. Van dat nummer wordt ik echt vrolijk.

Ik heb hem niet eens van een gele ster voorzien. Dat moet ik dan maar eens gaan doen! Ik weet alleen niet welk nummer dan gaat sneuvelen als favoriet. Mijn gele sterren zijn nu uitgedeeld aan Radio Nowhere, Magic en Devil's Arcade. Maar Last To Die had er bijvoorbeeld ook bijgemogen. En dus Livin' In The Future. Lastige taak!

Maar 3 gele sterren uitdelen op dit meesterwerk is sowieso onmogelijk! Elk nummer verdiend er één wat mij betreft!

Hahahaha!!! Ja, dat is waar. Het is echt een meesterwerk.
Maar Livin' In The Future komt voor mijn gevoel toch weinig in de aandacht. Ik heb het idee dat het door velen toch wel wat gezien als gewoon een Springsteen nummer, een soort van opvulling zeg maar. En ik vind dat dit nummer meer aandacht verdient!