PiL - End of World (2023)

Penge beloofd wel wat, lekker “PIL”letje

Geweldig album! Als je tenminste van PiL houdt

Lekker plaatje

Bij Penge & Down On The Clown dacht ik (even) dat Bowie gezellig kwam meedoen op de vocals

"Penge" is een echte oorwurm. Zit al weken in m'n hoofd, "Welcome to Peeeeenge". Rest van het album nog niet beluisterd.

Deze plaat toevallig opgezet, de keuken moest nodig worden uitgemest, ondertussen de nieuwe pil via Spotify maar eens beluisterd, wat een verassende fijne plaat, hij blijft maar in mijn systeem zitten, de badkamer moet ook nodig gebeuren, ik denk dat ik me daarbij laat vergezellen door deze plaat.

Ik ga mee in de euforiteit aangaande deze nieuwe PIL.
De band is prima op dreef en Lydon is nog even fel en scherp als vroeger.
Het geheel is afwisselend, ritmisch interessant en tekstueel duister, maar ook wel met de nodige cynische humor.
The Do That is duidelijk een knipoog naar 70's glamrock en dan die maffe tekst er bij.....hilarisch werkelijk.
Hier en daar punkrocken de mannen een beetje en swingt het bij tijd en wijlen ook nog eens als een malle.
Constant geheel ook nog eens, met een paar uitschieters zoals de single Penge, End of The World, Being Stupid Again, Strange en Down on the Clown.
Fijn album. PIL lijkt ook nog wel even mee te kunnen voorlopig.

Normaliter stream ik meer dan dat ik een plaat opzet.
Dit jaar maar mijn Spandau Ballet vinyl collectie compleet gemaakt,
ben ik al meer aan het vinyl draaien.
Tijdens het streamen komen op het internet radiostation dat ik het meeste aan tab met regelmaat Pil liedjes voorbij. Zo ook op Spotify wat Pil toegevoegd, komt Spotify met liedjes van de nieuwe lp aan, en ik kwam erachter dat Johnny Rotten een nieuwe LP heeft gemaakt met vrienden muziekanten.
Erg goed, en zo stom weer helemaal te gek. Ik wil die plaat in mijn collectie.
Nu eens niet gemakszuchtig de streamer laten lopen, maar de doffe dreunen horen van de zwakke punten van een draaitafel. Heel classie, ik heb ook de dubbel LP van Tafkap besteld en de laatste van Motörhead.
Ik geef toe, ik ben pas in mijn begin fase met End of World.

John Lydon ging muziek uitbrengen vanaf het moment dat ik popmuziek ging luisteren en voelt als iemand van mijn generatie.
Eerst de Pistols, toen P.i.L. en via met name de VPRO volgde ik hem zo'n beetje. Via internet maakte ik decennia later kennis met zijn nevenactiviteiten, zoals deze hilarische boterreclame. Plus dat daar talrijke hilarische interviews met het enfant terrible zijn te vinden. Dit jaar kwam het nieuws van het overlijden van zijn echtgenote, waarbij hij in een interview voor een ontbijtshow zijn kwetsbare kant toonde.

Sinds verschijnen draai ik End of World regelmatig via streaming. Het is niet een briljant maar wel een vermakelijk album. Soms superlekker (gitaarwave in Penge, synthwave in Car Chase en Being Stupid Again), soms mwâh (de lompe gitaarriff in het titelnummer).
Soms verrassend licht (Walls) of juist indringend (Strange), soms dansbaar-monotoon (Down on the Clown).

Afsluiter is het weemoedige Hawaii, hun inzending namens Ierland voor het Eurovisie Songfestival; douze points van mij. Lydons herkenbare stem smeedt de liedjes aaneen en wat speelt de band lenig-knap.

Maatje JeKo zal dit album ook kunnen waarderen maar haalt er dan ongetwijfeld hele andere favorieten uit. Dat is het leuke van deze PiL: op een slimme wijze veelzijdig.

Een dikke week nu is deze dubbelaar op mijn draaitafel te vinden.
Nu ik de 13 liedjes meer geluisterd heb, valt mij op dat End of world fraai is en Johny Lydon net zo’n icoon is als Lem en pak um beet Leonard Cohen. Eerder nog Bowie, een artiest die van een verre planneet is gekomen.
Ook valt mij op dat bekende punkbands uit het verleden de artiesten zijn die weten hoe je supermuziek maakt.
Tijds loos niet houdend aan trends walsen de echte door, en PIL is authentiek en uniek.