Een review die ik voor een Belgische site heb geschreven: (
www.rock-metal-punk.be trouwens, maar dit geheel terzijde)
Ik behoor tot de ongelukkigen die de muzikale genialiteit van Mikael Akerfeldt nog niet live hebben mogen aanschouwen. Toen de nieuwe live-plaat van Opeth onlangs verscheen was ik er dus uiteraard als de kippen bij. Met deze “The Roundhouse Tapes” doet Opeth wat we van hen mogen verwachten: slaan én zalven tegelijk met hun hemelse progmetal… en het publiek zag dat het goed was.
Na een kort instrumentaal introotje worden we direct op Opeths immense wall of sound getrakteerd. "When" doet mijn stereo bijna ontploffen. Wat onmiddellijk opvalt vanaf de eerste noten is de opmerkelijke klankkwaliteit. Ik overdrijf niet als ik zeg dat dit zowat de beste live-registratie ooit moet zijn, zelfs “Live on two legs” van Pearl Jam en “Live scenes from New York” van DT verbleken erbij. Akerfeldts grunts bulderen werkelijk uit de speakers, zijn cleane vocals lijken engelengezang en alle instrumenten zijn perfect gemixt en klinken zeer helder. 16 november 2006 zal wellicht voor de aanwezige fans in het Camden Roundhouse te boek blijven staan als één van de meest loepzuivere metalconcerten ooit.
Naast de geweldige geluidskwaliteit verdient ook de setlist een zeer hoge waardering. In tegenstelling tot de vorige live release van de band, “Lamentations”, hebben ze er bij Opeth deze keer voor gekozen de nadruk te leggen op het hardere werk. Slechts één song van “Damnation” dus, het bluesy “Windowpane”. De rest van de songs zijn beukwerk van het betere soort: “When”, “Blackwater Park” en “Demon of the fall” op kop. De gekozen composities behelzen de hele carrière van de band en reiken van “Orchid” tot aan “Ghost Reveries”. Misschien toch één puntje van kritiek: van “Deliverance” worden geen nummers gespeeld. Dit mag echter de pret niet bederven, de setlist is namelijk bijzonder uitgebalanceerd wat uiteraard de fans zal plezieren. Door de selectie songs is “The Roundhouse Tapes” bovendien de ideale introductie voor de twee mensen die nog geen plaat van Opeth in hun bezit hebben.
Tot slot wil ik ook de bindteksten benadrukken. Ook deze zijn integraal overgenomen en vormen een zeer leuk en vooral komisch extraatje. De droge humor van Akerfeldt is de kers op de taart. Het artwork mag er ook zijn, deze dubbelaar klinkt niet alleen verzorgd maar ziet er bovendien gelikt uit ook. Binnen afzienbare tijd ligt er ook een DVD versie van deze plaat in de winkelrekken, voorzien van tal van extra’s (interviews, behind the scenes materiaal,…). Wie graag wat beeld bij de klank heeft komt dus ook ruimschoots aan zijn trekken, maar zal nog tot in januari moeten wachten.
Is deze plaat de moeite waard vraagt u zich wellicht af. Wel, voor elke Opeth fan is dit een must. 90 minuten een best of van Opeth, met een hoop sfeer en humor. Wat moet een mens nog meer hebben?
Met andere woorden: een parel van 5 sterren!