PJ Harvey - I Inside the Old Year Dying (2023)

Hoe goed is dit?! Wat ben ik blij dat ik er bij was in Paradiso. Buitencategorie

Ben nog steeds niet overtuigd van haar stem, dit mag ze op BKS doen. Dus ook mijn derde PJ kot o en 3,5 uit.

2de helft is duidelijk beter.

Misschien dat het onlangs uitgebrachte Tiny Desk-optreden je over de streep trekt (zie YoupTube). Man, wat overweldigend goed is dat zeg!

Dat gezegd hebbende: voor mij is dit de plaat van het jaar.

't Is even doorbijten aan het begin, de stem is dusdanig aanwezig dat ik 'm ook wel eens heb afgezet. Maar dan moet het fraaie tweede gedeelte van de plaat nog komen.

Pffoeh; deric raven levert wel superieur schone bewoordingen aan om de - toch kenmerkende vrouwelijke - kwaliteiten van dit album te illustreren: Dit appelleert zeker aan mijn ervaringen van het legendarische concert op 6 oktober 2023 in Paradiso - welke ik koester als 1 van de allermooiste popconcerten die ik in mijn leven bezocht. De setlist betrof vooral dit album, die zo aan mij voor het eerst werd aangereikt en dat was prachtig, ja ik was een uitverkorene om daar bij te mogen zijn. Ik associeer PJ altijd al wel met vrouwelijke kracht, maar die heeft zij in haar carierre op veel verschillende manieren getoond. De punky, stoere PJ van haar eerste albums, de (niet eens onbenaderbare) femme fatale van "Stories from the city, stories from the sea", de historisch en maatschappelijk geëngageerde grande dame van "Let Engeland shake". Maar de dame die hier in haar prachtige witte jurk op het podium stond, dezelfde dame die dit album volzong en speelde betrof weer een andere force of nature. Kwetsbaar en gedistingeerd tegelijk, krachtig in haar eenheid met haar band en met haar kunst, één in het moment. Het album is, de liedjes zijn te uitgebalanceerd om als 'ruw' te omschrijven, ondanks dat de schoonheid niet helemaal voor de hand ligt. Die is er en komt gestadig tot je, tenminste als je je voldoende openstelt. Vergeleken met haar eerste albums zou je dit werk wellicht 'pastoraal' kunnen noemen. Ze zingt ook ijler en hoger, maar met een specifieke kracht. Met Joni Mitchell wisten we al dat het kon, dat vrouwen in de muziek volstrekt gelijkwaardig konden zijn aan de man. Inmiddels zeker door een PJ Harvey, maar er zijn ook alweer zoveel anderen (ik noem een Caroline Polacheck, maar ook een Lexi Jones - idd de dochter van...), is de vrouwelijke macht in de popmuziek alomtegenwoordig en onafwendbaar. Wel valt het mij op dat het album hier relatief laag wordt gerankt, vergeleken met de superlatieven die de Paradiso-concerten - gevuld met dus vooral dit werk - losmaakten. Hij doet wat mij betreft niet echt onder voor die andere prachtalbums die ik al noemde.