Eagles - Long Road Out of Eden (2007)

Inspiratieloze bagger. The Eagles doen op de eerste cd denken aan Boys II Men, the Backstreet Boys en the Bee Gees, maar dan nog een stuk slechter. Op de tweede cd gaat de kwaliteit van de liedjes iets omhoog, maar het blijft ongeinspireerde en oubollige countrypop/rock.

Het werk van The Eagles uit de jaren 70 kan ik best waarderen, maar dit staat daar qua kwaliteit mijlenver vanaf. Ik kom, vanwege een paar lichtpuntjes op de tweede cd (het titelnummer heeft bijvoorbeeld een mooie intro) niet verder dan 1,5*.

Nou, ik ben er klaar mee. Ik heb de rit helemaal uitgezeten en het valt me vies tegen. Ik dacht op basis van enige credits die ik de Eagles wel geef, dat het niet zo dramatisch uit zou pakken als bij een aantal van mijn voorgangers in dit topic. Sterker nog: ik vind een nummer als The Last Resort best goed. Maar dan dit zeg. Niet zelden klinken ze als een heel erg goedkope boyband (vooral op plaat 1). Het laatste nummer doet me vooral denken aan linedancende obesitasvijftigplusvrouwen en Corry Konings. Af en toe is nog wel iets te horen wat op muziek lijkt (met name het eerste nummer van plaat 2), maar anderhalf uur The Eagles anno 2007 is toch vooral een vervelende nachtmerrie.

De legendarische Eagles met nieuw werk verdient natuurlijk zo zijn aandacht. Nou, dat kreeg het, na veel vernietigende recensies. Daar wil ik graag de mijne bij toevoegen. Het enige nummer wat mee eenszins kan boeien en wat veruit het beste nummer van het album is, is nummer 1 van cd 2. De rest is goedkoop, gezapig, ongeïnspireerd en latent.

Naja, ik heb het album in ieder geval een aantal luisterbeurten gegeven de afgelopen week maar nee, ik ben geen fan. Het duurt me allemaal iets te lang, het is me allemaal iets te sloom en ik ken het langzamerhand allemaal wel hoe de stijl van de 'Eagles' is en ze konden me eigenlijk niet echt meer verassen. Eentonigheid houd stand en van echt genieten kon ik niet spreken. Tuurlijk, de mannen zijn goed en talentvol maar ik heb nu toch echt dat ik ook bij sommige nummers doorgespoeld heb. Zoals ik hierboven al las, er staan te veel matige nummers op en de lange tijdsduur werkt dan vooral in het nadeel.

Ik ben het eens met de opgenoemde tracks, die zijn over het algemeen wel leuk om te horen. 'Fast Company' en 'Long Road Out of Eden' zijn toch wel de nummers waarvan ik kon genieten en ook 'Waiting In The Weeds' was leuk om te horen. De rest laat ik liever wat links liggen, en als je kijkt dat ik persoonlijk maar ongeveer 4 á 5 leuke nummers uit een album van twintig nummers haal, dan is het zeker voor mij niet geslaagd.

En dan sluit ik toch wat negatief en slecht de 'Eagles' marathon af. Helaas is de band niet geworden wat ik gehoopt had maar, ik heb bij sommige albums (en nummers) echt wel genoten van deze talentvolle heren. Ze laten het vaak horen maar helaas raakte mij het persoonlijk nooit, en met wat leuk meegepikte nummers verlaat ik de heren voor even, ik heb het nu wel even gehad met ze .

Eindstand:
01. Eagles
02. Hotel California
02. Desperado
03. One of These Nights
04. The Long Run
05. On The Border
06. Long Road Out of Eden

Gemiddeldes:
01. Megadeth 4,13*
02. Judas Priest 4.03*
03. Coroner 4*
04. Rhapsody (of Fire) 3.95*
05. Lamb of God 3.94*
06. Alter Bridge 3.9*
07. Motörhead 3.59*
08. Anthrax 3.55*
09. Breaking Benjamin 3.5*
10. Eagles 3.43*
11. Obituary 3.25*
12. Slayer 3.21*
13. Creed 3*
14. Twisted Sister 3*
15. Mötley Crüe 2.94*

Zitten leuke nummers tussen, maar oh oh ook veel opvulling. En dan nog zijn er fans die hier een dikke 4 voor geven. Kijk dat zijn de echte.....

Dat het album te lang is en dus best een director’s cut had kunnen gebruiken voor een beter resultaat, wordt hierboven al meermalen genoemd. Het is een klacht bij veel dubbelalbums. Ik weet niet of dat het probleem is. Wanneer anderhalf uur luisteren je zwaar valt, is er iets anders aan de hand. Dat probleem heb ik niet.

Je moet er dus even de tijd voor nemen. Het eerste plaatje heeft een vrij softe boyband-achtige sfeer. I Don't Want to Hear Any More is prachtig, maar ja, een beetje voor meisjes toch. Het is net niet het venijnige randje dat we kennen van de band van zo’n 30 jaar eerder. Mooie liedjes, zeker, goed gezongen, uitstekend opgenomen, en weinig bands kunnen tippen aan dit niveau. Maar is het Eagles?

Tja, mooie liedjes zijn best aan mij besteed, daar niet van …. plaatje 2 dan maar.
Dan is daar vanuit de stilte van de woestijn die prachtige broeierige lange titeltrack. Was het één schijfje geworden, dan had deze er absoluut op gestaan. Henley neemt hier weer de lead en dat was echt nodig. Ik hoor een gitaar soleren, erg fraai. Hotel California? Vooruit, zoiets is ‘t wel. Maar dan beter.

I Dreamed There Was No War. Mooi Glenn. Blijf dromen daarboven, dat is harder nodig dan ooit.

Nu gaat het tempo wat omhoog. Yes! Somebody. Dat was hier hard nodig. Drumstokjes erbij op
Frail Grasp on the Big Picture. Opnieuw een sterk nummer in de beste Eagles-traditie.
Last Good Time in Town vraagt wat meer draaibeurten om te bevatten. Maar ik hoor opnieuw fraai gitaarwerk en een strak ritme. Heel anders weer is het klein en teder gehouden I Love to Watch a Woman Dance. Na het stevige Business as Usual gaat het bedachtzamer naar het einde om tot slot het calypso-achtige It’s You World Now, een song van Glenn Frey in te zetten.

Een laatste groet van deze Eagles. Hun definitief laatste album. Of beter: twee albums in één, waarbij de opmerking dat het tweede schijfje me aanmerkelijk beter bevalt.