Pretenders - Pretenders II (1981)

I go to sleep.

Truste.....

Mijn favoriete Pretenders album. De eerste vier nummers zijn stuk voor stuk geweldig. Bad boys get spanked (hoor ik daar een zweep?), Message of Love (het hitje) en daarna I go to sleep waar Chrissie zo passioneel zingt. Jammer dat de cd wat dof klinkt (onbegrijpelijk eigenlijk).
3,5

Dit album heb ik nu ruim twintig jaar en gaat niet vervelen. Haal 'm zo nu en dan eens uit de kast en constateer telkens opnieuw hetzelfde: mij is dit een aandoenlijk album. Wat me wel is opgevallen is dat Chrissie een iets te warmklinkende stem heeft voor luidere muziek. 'Pack it up' bijv. is iets als de Sexpistols. Als muziek zou het zo op 'Never mind the Bollox' kunnen. Het is alleen haar stem die het weer wat mooier maakt.
In 'Bad boys get spanked' hoor je idd de zweep knallen.
Maar vergeet de relaxte songs niet als 'Birds of paradise' en 'The English roses'. Die doen je gewoon wat. Strak albumpie. 4,5

Vroeger vond ik de Pretenders niet echt goed.
Vandaag de dag vind ik het heerlijk weer een plaatje van ze te horen.
Nostalgie?

Prima 2de album van the Pretenders dat in het verlengde ligt van hun debuutalbum. Frisse gitaarpopsongs, een beetje punky waarbij de zwoele stem van Chrissie Hynde steeds voor herkenning zorgt. Message of Love en Talk of the Town leverde het nodige hitsucces op en net als het debuut staat er weer een geslaagde Kinks-cover nl. I Go to Sleep.

Draai de cd weer eens na lange tijd. Wat blijft Bad Boys Get Spanked toch een wereldnummer! Ik hoor in het tussenstuk zelfs Clint Eastwood langskomen: "you don't listen much, do you asshole" . Er is nu een ook SACD van te krijgen (29,95 dollar) waarvan het geluid een stuk beter lijkt te zijn, want wat klinkt déze cd dof. Is er al een remastered version op de markt die wel beter klinkt?

Sterk en vooral afwisselend album van Hynde & Co.

Met het grootste gemak wordt een ongehoord stevig begin ingezet als The Adultress en Big boys get spanked, net zo gemakkelijk wordt er een tere ballad als I go to sleep gespeeld.

Dat maakt de variatie van deze plaat zo groot. Aangezien er verder sprake is van sterke songs, maakt het dit tot een prima album. Chrissie Hynde heeft met de Pretenders hier nog geen afscheid genomen van af en toe een behoorlijk punky inslag (zoals ook Pack it up) maar is zich wel aan het oriënteren op andere muzikale wegen, zoals de meer "middle of the road" rock van nummers als Talk of the town, Waste not want not en Day after day.

Je eigen stemming van de dag bepaalt vervolgens waar je voor gaat op dit album.

Het debuut, Pretenders I wordt op musicmeter iets hoger gewaardeerd en er stemmen ook bijna twee keer zoveel mensen op het album. Dat is jammer, het geeft een beetje aan dat blijkbaar veel mensen het na het eerste album het voor gezien hielden en dat is jammer.

Pretenders II hoort toch eigenlijk wel een beetje in ieders platenkast thuis of iedereen zou er op z'n minst kennis van moeten hebben genomen. Inzake New Wave en opkomst van deze stroming (en het vervolg van de carriére van de Pretenders) een wezenlijke plaat.

Dit blijft mij smaken. Ik had voorheen een slechte Portugese persing die het luisterplezier nogal vergalde, maar heb de cd met de 18 bonustracks bemachtigd. Van hun debuut eveneens. Wat een genot om naar te luisteren. De rauwe rockers (ik hoor daar The Pixies wel eens in) staan hier gelukkig nog op, afgewisseld met hitgevoeliger materiaal, wat de doorslag gaf naar een saaier maar lucratiever vervolg (ook een talent trouwens). Het gitaarspel van James Honeyman Scott is erg eigenzinnig, soms anti-ritmisch, erg spannend. Dit verveelt niet.

Gewoon een stuk minder, ik mis de sterke songs van het debuut. Niet slecht, maar ook niet goed (in mijn ogen dan -- ik zie al dat ik hier in de minderheid ben).

Neemt niet weg dat er toch (minstens) twee meesterwerken op staan, I go to sleep (alweer een Ray Davies-cover) en Bad boys get spanked -- zou het toenmalige vriendinnetje via wie ik deze plaat leerde kennen mij misschien iets duidelijk hebben willen maken? (Gelukkig nooit tot daden overgegaan.)
 

Sterk tweede album van The Pretenders, dat slechts een klein beetje minder is dan het debuutalbum.
Opent overdonderend met The Adultress en Bad Boys Get Spanked en gaat daarna wat relaxter verder met een nieuw hoogtepunt in I Go To Sleep waar ik goede herinneringen aan heb.
Kant 2 volgt een beetje hetzelfde stramien, maar is ietsje minder.
Beste nummers waren en blijven het heavy Bad Boys Get Spanked (uh, je ziet het zo
voor je ), The Adultress, Message Of Love (nummer 30 in maart 1981), The English Roses (mooi relaxed nummer), Day After Day en de na al die jaren nog prachtige ballad (origineel van The Kinks) I Go To Sleep (nummer 4 in december 1981 en doet het sindsdien nog altijd goed met Kerstmis).
Sterke gitaarrockplaat van Chrissie Hynde en haar mannen, eigenlijk zonder echt mindere nummers.

Op vinyl en puntgaaf.

De tweede de beste? Het zou zomaar kunnen!

Volgens mij is het nummer bij de Kinks nooit verder gekomen dan de demo fase. Die demo staat als bonus bij Kinda Kinks. Las laatst dat Ray Davies het nummer bedoelt heeft voor Peggy Lee, die het in '65 ook uitbracht, maar The Applejacks en Cher namen het in hetzelfde jaar ook op. Er is een komplete Wiki bladzij aan het nummer geweid.

Geweid...The Pretenders waren toen natuurlijk ook nog erg groen

Sterk vervolg op hun debuutplaat, vooral het nummer Jealous Dogs springt er voor mij uit.
Wat een geweldig nummer is dat.
Het stevige Pack It Up is ook een aparte vermelding waard.
Prima rockplaat met ook enkele rustpunten op het album.

Hé hallo, het is wijden aan natuurlijk... Moest me even van het hart. On topic: leuke plaat, maar duidelijk minder dan het debuut.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Pretenders - Pretenders II (1981) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Pretenders - Pretenders II (1981)
Pretenders borduurde op haar tweede album Pretenders II nadrukkelijk voort op het zo succesvolle debuutalbum van een jaar eerder, maar het matig ontvangen album deed echt niet zo veel onder voor dit debuut

Pretenders was aan het begin van de jaren 80 zeker niet de enige band die worstelde met het tweede album na een zeer succesvol debuut. De band besloot op zeker te spelen en veranderde niets aan het recept dat was gebruikt voor het debuutalbum. Producer Chris Thomas zorgde wederom voor een fraai klinkend rockgeluid, dat misschien wat minder energiek en punky klonk dan op het debuutalbum. In muzikaal en vocaal opzicht bleek de band echter gegroeid en hoewel de kwaliteit van de songs misschien iets wisselvalliger was, waren de beste songs op het album van een indrukwekkend hoog niveau. Pretenders II heeft niet dezelfde status als zijn voorganger, maar ik vind ook dit een klassieker.

Het aan het begin van 1980 verschenen titelloze debuutalbum van de Britse band Pretenders zette de band rond de Amerikaanse muzikante Chrissie Hynde direct op de kaart als een van de meest opwindende rockbands van dat moment. Het zorgde ervoor dat de druk op het altijd al lastige tweede album flink werd opgevoerd.

De band koos op Pretenders II, dat in de zomer van 1981 verscheen, voor een aantal zekerheden en deed wederom een beroep op de zeer gelouterde producer Chris Thomas, die het debuut van de band had voorzien van een ruw en opwindend geluid. Ook dit keer werd voor een cover gekozen voor een track van The Kinks, I Go To Sleep (overigens nooit opgenomen door de band). Saillant detail was dat Chrissie Hynde inmiddels een relatie had met The Kinks voorman Ray Davies, die uiteindelijk een dochter op zou leveren.

Pretenders II werd veel minder enthousiast ontvangen dan het debuutalbum van de band. Het album werd vooral gezien als meer van hetzelfde, maar dan zonder de ruwe punky energie van het debuutalbum. Pretenders II borduurt inderdaad stevig voort op het debuutalbum van de band, maar persoonlijk vind ik Pretenders II zeker niet minder dan zijn voorganger. Met Message Of Love en Talk Of The Town bevat het album twee uitstekende singles en met I Go To Sleep, ook een succesvolle single, liet Pretenders ook een andere kant van zichzelf horen.

Bovendien vind ik dat Pretenders II laat horen dat de band in muzikaal opzicht is gegroeid. James Honeyman-Scott kiest voor wat minder veelkleurige gitaarlijnen dan op het debuut van de band, maar het gitaarwerk is ook op Pretenders II van hoog niveau en voorziet de songs van de band van een duidelijk eigen geluid. Ook de ritmesectie bestaande uit drummer Martin Chambers en bassist Pete Farndon steekt op het tweede album in een uitstekende vorm en speelt zowel degelijk als fantasierijk. Tenslotte vind ik ook de zang van Chrissie Hynde op Pretenders II beter en zeker veelzijdiger geworden.

Pretenders II moest het wel doen zonder de verrassing van het debuut, maar het aantal zeer memorabele songs is zeker niet minder groot en persoonlijk vind ik de pieken op het tweede album van de band hoger dan op het debuutalbum. Het komt allemaal samen in het wat mij betreft briljante Talk Of The Town, waarin de ritmesectie eens de hoofdrol opeist, James Honeyman-Scott wat meer dienend speelt en echt Chrissie Hynde geweldig zingt.

Het was na Pretenders II echter wel duidelijk dat de band op een derde album een stap in een andere richting moest zetten. Deze stap zou grotendeels worden afgedwongen door het noodlot. In de zomer van 1982 werd bassist Pete Farndon ontslagen vanwege zijn excessieve drugsgebruik. Twee dagen later overleed gitarist James Honeyman-Scott door een overdosis drugs, waarmee de band opeens was gereduceerd tot Martin Chambers en Chrissie Hynde.

Pete Farndon zou een klein jaar later ook overlijden door een overdosis drugs, maar inmiddels had Pretenders een nieuwe bezetting. Het was echter maar de vraag of de flink getraumatiseerde band zoveel ellende aan kon. Het is een vraag die zou worden beantwoord met het in 1984 verschenen Learning To Crawl, waarover je volgende week meer leest op de krenten uit de pop. Erwin Zijleman

Gelijk mijn woorden bij hun debuut kan ik enkel in herhaling vallen. Oki de plaat welhaast een kopie van 1 maar puike songs weer. En veel melodieuzer dan Talk of the Town werd het niet. Wat een machtig nummer was/is dat. De melodie en de zang bijzonder fraai wat liet/laat zien welk een goede zangeres ze wel degelijk was. Lang niet zo succesvol maar eigenlijk nauwelijks/niet minder. En dat schrijf ik dan zoveel jaren na dato.