The Teardrop Explodes - Wilder (1981)

The Teardrop Explodes hoort in het rijtje Comsat Angels, The Sound, The Cure. Post Punk dus.

Weinig aan toe te voegen; behalve dat The Teardop Explodes mij altijd in een redelijke opgewekte stemming bracht. Ik vind ze iets 'poppier' klinken.

Ik heb trouwens de vinyl-versie op Mercury met een andere hoes (foto: close-up van Julian Cope).

Daarop staan, side 1: 1, 8, 6, 5 en 7; side 2: 2, 4, 3, 11, 9, 10

Bovenstaande info bij plaat is dus niet helemaal correct en de volgorde is drastisch gewijzigd.

Zou het kunnen dat dat een Duitse pressing is en dat de originele UK elpeehoes hier toch juist is afgebeeld (=met die bos bloemen)? Volgens discogs en rateyourmusic althans toch. Op discogs wordt er inderdaad ook melding gemaakt van een andere trackvolgorde dan wat er op de hoes staat, maar dan enkel bij een bij een UK release uit 1984..

Ik heb het bekeken - ik heb 2 verschillende exemplaren, beide van Phonogram - en idd de ene (met close-up) is een Hollandse versie. Tracklisting is identiek - zoals ik aangaf in een eerdere post - dus trackvolgorde hier klopt niet met oorspronkelijke release.

@Mju: de tracklist klopt wel, kijk maar op het label van de LP zelf. Verwarring komt doordat ze het op de achterkant van de hoes allemaal door elkaar hebben gegooid.


Hier en daar wat te veel 'pa papapa pa' en getrompetter.

Weer eens 'gedraaid': wat een fijne (onderschatte, want duisterder/briljanter dan het debuut) CD/LP is dit toch.

Ben vrij zeker dat hier niet de originele hoes staat afgebeeld. Ik heb in ieder geval een andere, een die ook op de website van Julian Cope zelf staat afgebeeld - zie Julian Cope presents Head Heritage | Discography | The Teardrop Explodes - Wilder - headheritage.co.uk

Het bleek dat ik de Engelse vinylversie in de kast had staan (wie wat bewaart die heeft wat) en die gelijk maar gedraaid. Lang geleden trouwens dat ik naar The Teardrop Explodes geluisterd had, maar dit album is (in ieder geval voor mijn oren) nog lekker fris gebleven. De liedjes, zowel als de muzikale aankleding (inclusief de trompetten) kunnen mij wel bekoren. Niet zo goed wellicht als het eerste album, dat ik ook maar weer eens de revue liet passeren, maar wel een erg plezierig album.
Julian Cope's solo-albums heb ik verder niet alle consequent onderzocht, hoewel ik Peggy Suicide wel de moeite waard vond.

Ik heb Cope en zijn Oogdruppels best wel hoog zitten; waar andere Britse bands in deze periode kommer en kwel predikten in donkere gotische settings, passen The Drops beter bij melodieuze bands als The Psychedelic Furs en Echo & The Bunnymen dan bijv. The Sound of The Cure.

Ja, er leek een fascinatie met het oude middeleeuwse Engeland, maar al met al was dat een lichtere vorm van gothiek, doorspekt met het optimisme en de lichte verwarring van de orgel-gedreven (soms psychedelische) 60s-groepen (denk 13th Floor Elevators, ? & the Mysterians).

Verder waren er invloeden van funk en ska, die het rond die tijd gemeen had met Midnight Runners en Madness - het is geen toeval dat ze producerduo Langer and Winstanley gemeen hadden met deze bands - The Jam, The Specials, Dexys (en zelfs brr.. The Police). Al met al een unieke mix, die op Kilimanjaro liet zien een talent te hebben voor humoristische en melodieuze pop.

Maar de onconventionele maar optimistische pop is hier naar de achtergrond verdwenen. Er zijn wel grooves en rare wendingen, maar het past allemaal minder goed in elkaar. (de band zou kort hierna uit elkaar donderen)

De meerwaarde van deze plaat zit m gek genoeg in de tweede helft van deze plaat. Vanaf hier nemen de psychedelische toonexperimenten de overhand, en klinkt Cope soms als een getraumatiseerd, klein geschrokken jongetje (door zijn jeugd, de LSD, of de interne spanningen in de band?). Gek genoeg zit een ongebruikelijke song als Tiny Children (alleen Copes vocals begeleid door een koude synth) een stuk beter in elkaar dan de uptempo liedjes op kant A.