The Flower Kings - Look at You Now (2023)

The Flower Kings brengen sinds 2019 bijna jaarlijks een album uit. Dit is alweer album nummer 16.

Deze plaat heeft zo te zien een kortere speelduur dan de vorige drie albums en dat vind ik prima! De dubbelalbums duren mij altijd net iets te lang.

De cover vind ik niet zo mooi met dat hartvormige gedrocht. En waarom moet de titel van de plaat tot drie keer toe vermeld worden?

Ik kijk er in ieder geval weer naar uit!

Eerste single en openingstrack van het album: Beginners Eyes.

Hier word ik wel enthousiast van.

Een tweede single is er intussen ook.

https://open.spotify.com/track/1DTj5qg6LJScUejl9NTlzF?si=G_ypwhOxREyb3xAxnBj8Pw

Zo op het eerste gehoor weer een prima album van The Flower Kings.

Wat me direct opvalt zijn de vele vocalisten die te horen zijn. We zijn gewend aan de stemmen van Roine Stolt en Hasse Fröberg, maar daar is nu ook de stem van nieuwe/oude bassist Michael Stolt (de broer van) aan toegevoegd. Het zijn trouwens niet alleen mannen die zingen: Jannica Lund is op de meeste nummers te horen. Als laatste zingt Marjana Semkina (bekend van Iamthemorning) mee op "Day for Peace".

Om verder iets zinnigs over deze plaat te zeggen zal ik 'm nog wel een paar keer moeten luisteren, wat ik ook zeker ga doen.

Eerste luisterbeurten bevallen uitstekend. Daar waar TFK soms wat tijd kost om een eerste oordeel te vellen, lijkt dat dit keer minder nodig. Oorzaak: bondige nummers, veel erg sterke melodieën en een heel warm en vol geluid. Ook regelmatig verrassend en toch ook heel erg Flower Kings. Verrassend is onder meer het Queen gehalte van twee nummers, de zang van Michael Stolt, de akoestische insteek van een nummer en een duet met de vrouwelijke zangeres van Iamthemorning. Niet verrassend: het waanzinnige gitaarwerk van Roine… luister eens naar het einde van Stronghold. Ook erg fijn is het toetsen werk, dat erg neigt naar het geluid van de eerste RFK albums. Niet vreemd, omdat net als nu, destijds Roine ook veel toetsen wel zelf deed. Kan niet anders dan weer diep buigen voor deze man.

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

The Flower Kings is al jaren een van mijn favoriete bands aller tijden en een band die ook in het latere deel van hun carrière kwalitatief uitstekende releases uitbrengt. Sinds de comeback in 2019 is Look At You Now de eerste plaat die me een beetje tegenvalt. De nummers grijpen me minder en het ontbreekt aan memorabele melodieën. Maar een mindere plaat van Roine en consorten is nog altijd 3,5 sterren waard.

1. Godthrymm - Distortions (5,0)
2. Urne - A Feast Of Sorrow (4,5)
3. Ne Obliviscaris - Exul (4,5)
4. Dødheimsgard - Black Medium Current (4,5)
5. Heretoir - Nightspheres (4,5)
6. Tanith - Voyage (4,5)
7. Haken - Fauna (4,5)
8. Anubis Gate - Interference (4,5)
9. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
10. The Anchoret - It All Began with Loneliness (4,0)
11. Katatonia -Sky Void Of Stars (4,0)
12. Rival Sons - Darkfighter/Lightbringer (4,0)
13. Hypno5e - Sheol (4,0)
14. Uriah Heep - Chaos & Colour (4,0)
15. Marianas Rest - Auer (4,0)
16. Amoeba Split - Quiet Euphoria (4,0)
17. Klone - Meanwhile (4,0)
18. OAK - Disintegrate (4,0)
19. Temic - Terror Management Theory (4,0)
20. Riverside - ID.Entity (4,0)

Ik moet eerlijk zeggen dat door de constante stroom FK-releases van de afgelopen jaren niet alle platen mij even goed en gedetailleerd voor de geest staan, maar ik heb het idee dat dit de eerste keer is dat Roine Stolt niet alleen een consistent album met (veel) kortere songs heeft afgeleverd, maar dat hij zijn arrangementen hier ook nog eens wat meer heeft teruggesnoeid zodat ze wat beter aansluiten bij wat nummers van deze lengte nodig hebben (hoewel nummers als Hollow man en Dr Ribedeaux nog altijd propvol miniriffjes en geluidjes en muzikale vondstjes staan). Doordat het kortere nummers zijn nemen ze ook wat minder spetterende left-turns, en dat komt de directe emotionele zeggingskracht soms ook ten goede zonder dat dat ten koste gaat van het vrij unieke eigen karakter van de Kings, dus daar kan ik alleen maar blij mee zijn, hoewel het lange slotnummer toch ook wel weer een hoogtepunt van het album is. Dat gezegd hebbende begin ik zo langzaam maar zeker ook wel een beetje genoeg te krijgen van dat jubelende geschreeuw van Hasse Fröberg, en ik vraag me af in hoeverre dat niet ook geldt voor de band als geheel, maar dat is natuurlijk persoonlijk.

Ik vind deze plaat eigenlijk helemaal niet zo goed. Misschien komt dat omdat de band hier een kwartet is dat niet live in de studio speelt, zoals de band wel vaak deed (meen ik mij te herinneren). Roine neemt veel toetsenpartijen voor zijn rekening, en ik vind de toetsenpartijen ook erg digitaal klinken, wat ik ook niet zo mooi vind. Dan komt er nog bij dat de zangers (Roine en Hasse) allebei niet meer zo heel krachtig zingen.

De plaat begint redelijk met 'Beginner's Eye' maar kent daarna al gelijk twee draken van nummers. Gelukkig is daar dan het instrumentale 'Dr. Ribideaux' en weet ik weer waarom ik graag naar symfo/prog luister. Helaas wordt dat niveau songwriting en spel niet vastgehouden.

Korte nummers zijn zeker geen probleem. Maar in het geval van een band met twee niet zo bijzonder interessante zangers, maar wel virtuoze instrumentalisten kunnen langere nummers juist in het voordeel werken. Flower Kings kan enorm langdradige stukken schrijven en spelen, maar dat hoor ik toch liever dan zoiets als 'Mother Earth' of het werkelijk vreselijke 'Light in Your Eyes'.

De obligate prog-epic is er dan gelukkig wel, maar dan moet ik me wel eerst door een dikke drie minuten flauwe popmuziek heen worstelen, al is het zangstuk rond de gitaarsolo nog wel gaaf. Het tempo zit er dan ook lekker in. Maar dat is maar van korte duur, want de song kakt al snel weer in. Teveel zang en te weinig instrumentale passages.

Nog even wat over de productie. Zoals gewoonlijk met nieuwe releases is er veel te veel in de eindmix gepropt, waardoor er geen rustpunten zijn. "Dichtgesmeerd" lees ik tegenwoordig steeds vaker terug in recensies van mensen. Dat vindik nou ook. oorverdovend is het, en niet omdat het stevige muziek is, maar omdat het volgepropt is. Daarbij zit er een fikse reverb op de drums, wat onnodig is. Daarbij timmert de drummer alleen maar braaf rechtdoor en mis ik spannende syncopen en groovet het nergens. Juist als de muziek zo druk is, moet je meer ruimte creëeren, nu buitelen de instrumenten over, onder en door elkaar heen, zonder dat je de nuances echt hoort. Het is een geluidsbrij, waarvan je vermoed dat het allemaal wel goed gespeeld is. Less is more, en dat zouden Stolt en co. nu intussen toch wel moeten weten?

Ik weet niet of mijn geheugen mij in de steek laat, maar volgens mij vond ik Flower Kings vroeger wel iets meer swingen. Hier klinken ze vooral erg houterig. Nee, deze laatste plaat van Flower Kings vind ik maar matig.

Look at You Now is een fijne weergave van de veelzijdigheid van The Flower Kings. Het album verenigt diverse stijlen zoals progressieve rock, symfonische elementen, en invloeden uit klassieke muziek. De band speelt met maatwisselingen, tempovariaties en een breed scala aan instrumenten, wat zorgt voor een dynamisch en meeslepend geheel. Toch is dit zeker niet het beste album van de band.

Het album opent met Beginner's Eyes, een avontuurlijke track die perfect de toon zet voor wat komen gaat. De tekst moedigt aan om met een frisse blik naar het leven te kijken. Beslist geen spektakelstuk maar wel een degelijke start. (6,5)
The Dream is een nummer met een aardige melodie en een aanstekelijk refrein dat uitnodigt tot meezingen. De tekst gaat over de kracht van dromen en dat deze zowel vreugde als pijn kunnen brengen. De opbouw van het nummer leidt naar een climax die zowel krachtig als elegant aanvoelt. (7,5)

Hollow Man heeft een bevlogen en hoopvolle toon, met strakke ritmes en gelaagde instrumentatie. De tekst vertelt over een eens machtig persoon die nu een val doormaakt, en benadrukt dat zonder liefde en oprechtheid, woorden en daden leeg zijn. Een wat onopvallend nummer zonder hoogtepunten. (6,5)
Dr. Ribedeaux is een instrumentaal nummer. Het bevat prachtig gitaarspel van Roine Stolt en keyboardpartijen van Michael Stolt. De muziek heeft een jazzrock-achtige sfeer en biedt een moment van reflectie binnen het album. (7)

Mother Earth gaat over de huidige milieucrisis en de noodzaak om onze planeet te beschermen. De tekst is een verontschuldiging van de mensheid aan Moeder Aarde en Vader Lucht voor de schade die is aangericht. Het is zowel episch als intiem, en de afwisseling tussen kalme en bombastische momenten houdt de luisteraar geboeid. (8)
The Queen is geïnspireerd door het overlijden van de Britse koningin Elizabeth II. Het intro en tussenspel op klassieke gitaar en spinet roepen een middeleeuwse sfeer op, wat doet denken aan een denkbeeldig hof uit die tijd. (7)

The Light in Your Eyes is een krachtig nummer. De stevige ritmes en vocalen dragen bij aan een gevoel van vastberadenheid. De melodieën zijn strak en goed opgebouwd. Het nummer biedt een mooie balans tussen kracht en elegantie. De song benadrukt het belang van innerlijk licht en hoop in moeilijke tijden. De tekst moedigt aan om positief te blijven en het licht in jezelf en anderen te zien. (8)
Seasons End behandelt thema's zoals verandering en de vergankelijkheid van het leven. Een nummer met een stevige toon. De gitaarpartijen zijn scherp terwijl de ritmische ondersteuning zorgt voor een solide basis. (7,5)

Scars is emotioneel geladen en krachtig. Het gaat over alle misstanden op onze planeet. De tekst en de boeiende melodie maken het een van de meer aangrijpende nummers van het album. (7,5)
Stronghold heeft een bezwerende sfeer door de expressieve vocalen en instrumentatie. Het nummer bouwt langzaam op naar een hoogtepunt, waarbij de hypnotiserende ritmes en melodieën de luisteraar in hun greep houden. Een nummer met wat drama. (8)

Father Sky is een van de meer aanstekelijke nummers, met een ritme dat bijna dansbaar. Het behandelt de relatie van de mensheid met de natuur en benadrukt de noodzaak van harmonie met de aarde. De dynamiek tussen de verschillende instrumenten, vooral de gitaar en drums, zorgt voor een levendige luisterervaring die de energie van het nummer versterkt. (7,5)
Day for Peace (met Marjana Semkina) is een oproep tot vrede en mededogen in turbulente tijden.
Het nummer is statig en plechtig, met prachtige vocalen van Marjana Semkina die perfect passen bij de rustige, bijna ceremoniële sfeer van het nummer. (7,5)
Het album sluit af met het titelnummer Look at You Now. Dit nummer is afwisselend en dynamisch. De tekstuele boodschap van zelfreflectie en groei wordt krachtig ondersteund door de instrumentatie, waardoor het nummer een fijne afsluiting vormt van een prima album. (7)

Conclusie en aanbeveling
Look at You Now laat de veelzijdigheid van The Flower Kings goed zien. Het album combineert progressieve rock, symfonische invloeden en klassieke elementen op dynamische wijze. Hoewel niet elk nummer even sterk is, maken nummers als Mother Earth en The Light in Your Eyes indruk. Voor fans van avontuurlijke rockmuziek is dit album een aanrader. Het is niet hun beste werk, maar biedt zeker genoeg interessante momenten om te ontdekken en waarderen.

Waardering: 7,3