Built to Spill - Live (2000)

luister maar eens naar broken chairs en cortez the killer, die gasten kunnen spelen.
maken zowiezo geen slechte platen.

Cortez the killer netjes hoor.

Neil Young meets the Allman Brothers?

ik mis Calvin wel een beetje in 'Virginia'

Ooit, ik schat een jaar of 6, 7 geleden, zocht ik eens op Kazaa (ja, dat was toen de bom) naar live-versies van Neil Young's Cortez the Killer. Daarbij gold: hoe langer, hoe beter. De langste versie van Cortez the Killer die ik vond, was een versie meer dan 20 minuten door een mij totaal onbekende band, Built to Spill. Ik downloadde dit nummer en verrekt, wat een geniaal nummer. Met name de dubbele gitaar zorgde ervoor dat dit nummer een lading krijgt die Neil Young en niet aan kon geven en die zang, die leek toch wel veel op de echt Neil.

Pas jaren nadat ik dit nummer kende, leerde ik meer werk van Built to Spill kennen en groeide deze band uit tot een van mijn favorieten. Op deze live-plaat horen we Built to Spill op zijn best, door het gebruik van withete distorted gitaren wordt menig nummer naar een hoger niveau dan op het album getild, met de cover van Cortez the Killer als absoluut hoogtepunt. I hate to say: maar deze versie is beter dan het origineel van Neil Young.

Jij durft

Wat een enorm sterk nummer is Cortez The Killer. Ik noteer dat ik me toch eens wat verder in Neil Young moet verdiepen.

Een van mijn favoriete liveplaten....Cortez the Killer en Broken Chairs

Eén van de beste liveplaten, van een geweldige band. Hier laten de mannen zich van hun beste kant horen. En tja, 'Cortez The Killer' is volgens mij nog nooit zo geweldig gecoverd.

Singing Sores Make Perfect Swords zie ik niet terugkomen op een regulier album van BtS. Iemand enig idee? Wel een heerlijk nummer.

Klopt, die is van dit indie-bandje, Tom:

Love as Laughter - The Greks Bring Gifts (1996)

Ietwat late reactie, edoch

Lekker plaatje hoor. En Wauw, wat was ik onder de indruk van deze versie van Cortez the Killer. Ik had meteen Car gepauzeerd om mijn muzikale brein even wat rust te geven, want wát een impact had dit nummer op mij. Lang geleden dat dat in deze mate is gebeurd..
Twee luisterbeurten vind ik nog wat weinig voor een beoordeling, maar het neigt toch wel sterk naar 4,5*..

4.5* dan toch. Erg lekkere plaat. Lekker om te luisteren, lijkt me prachtig om bij te zijn, maar het lijkt me het allermooiste is om dit zelf te spelen als band. Men is lekker vrij gelaten en ieder heeft zijn eigen deel waarin ze lekker los kunnen gaan. Geweldig.
They did it once again.

Via een ander, recenter nummer dat ik van van Built tot Spill bij Kink FM hoorde, kwam ik bij deze plaat terecht. De eerste die ik van ze tegenkwam en ik heb 'm min of meer blind gekocht. Spijt? Totaal niet. Wel heel anders dan ik vooraf in mijn hoofd had (dat was wat poppier), maar ik vind het helemaal geweldig, vooral de wat meer uitgesponnen nummers met overstuurd gitaarwerk. En ja, de stem lijkt op good old Neil bij Cortez the Killer, maar het ietwat ongecontroleerde gitaarspel zou ook van hem kunnen zijn. Let wel, Built to Spill is niet een of andere Neil Young-epigoon. De heren hebben genoeg in huis voor een sterk eigen en gevarieerd geluid.

Heel soms luister je iets, waarvan je je af vraagt: hoe kan het dat ik dat nu pas luister? Voor mij is Built To Spill zo'n band. Heerlijk gitaar-gedomineerde noise, maar ook een pop-kant met nummers van rond de 4 minuten. Daarnaast schuwen ze niet het experiment met jams die ruim over de 10 minuten gaan. Dan heb je wel een juweeltje van een band. Dit past niet alleen in mijn muzikale straatje, dit straatje zou zo ongeveer mijn naam kunnen dragen! Het album waar ik ze mee ontdekt heb is het live-album uit 2000. Daarom een recensie om dit maar eens wat meer onder de aandacht te brengen.

En dan wil ik graag beginnen met iets negatiefs, want als je een recensie eindigt met een positieve noot zijn mensen eerder geneigd het te luisteren. Na 5 minuten denken kom ik tot het volgende: het album duurt maar 1 uur en 11 minuten en er staan maar 9 nummers op. Oh ja, en het is een dubbel LP, dus ik moet maar liefst drie keer opstaan om het hele album te luisteren… Oké, misschien wordt het toch geen recensie, maar meer een lofzang…

De positieve dingen zijn namelijk veel substantiëler. Ondanks dat ik de 'gewone' albums niet kende, werd ik meteen gegrepen door de nummers. Wat klinken die goed! Soms heerlijk poppy, soms wat meer uitgesponnen en langzamer, maar altijd erg herkenbaar. Een beetje Neil Young-achtig qua zang ook. Nu is dat een behoorlijke held, dus zeker een positief puntje. Helemaal als je het aan durft om een cover van de beste man te spelen en die oprekt van de (toch al niet lullige) 7:31 minuten naar een volle 20:30 minuten. Dit is niet alleen erg gedurfd, maar ook nog eens ontzettend goed gedaan, waarbij ik de cover beter vind dan het origineel.

Naast de cover is er ook ruimte voor nummers waarbij het tempo iets wordt terug gedraaid, de mooie sfeervolle nummers. Het album eindigd met een heerlijke noise-uitsmijter van 19 minuten. Dan is het album alweer voorbij. Onvoorstelbaar hoe snel dat gaat! Je wordt echt mee gezogen in de muziek. Nu is de repeat-knop bij mij verboden, maar ik zou hem hier bijna gaan gebruiken.

In mijn ogen kan dit album zich meten met de beste live-albums ter wereld. En dan te bedenken dat ze nog steeds optreden! 23 september bijvoorbeeld in de Bitterzoet (capaciteit van ongeveer 25 mensen), waar ik al kaartjes voor heb. Die zijn trouwens nu nog steeds te koop voor het luttele bedrag van 16 euro. Zelden heb ik zo uitgekeken naar een concert als deze. Nog maar 150 nachtjes slapen…

Bericht overgenomen van mijn blog: pat-sounds.blogspot.nl

Cool cool cool!
Versie van Cortez is ook mooooi.