Roni Size & Reprazent - New Forms (1997)

Drum 'n' bass heeft mij nooit zo gegrepen, maar dit album heb ik dan wel weer in de kast staan. En ik heb ze in die tijd ook wel 's live gezien, wat toch wel behoorlijk goed was. Het enorme enthousiasme vanuit Oor, maar bv. ook de Britse muziekscene (o.a. de Mercury Prize werd gewonnen met dit album) heb ik ook nooit echt gesnapt, maar platen als Brown Paper Bag, Digital, Heroes en Share the Fall zijn toch wel erg lekker.

Dit album is als een ritueel voor me, die, na talloze luisterbeurten maar niet wil vervelen of minder wordt. Voor mij is dit album overigens ook compleet als je de 2 disc editie hebt. De ritueel gaat als volgt: Ik ben onderweg met de trein terug naar huis in Amsterdam, nadat ik bijvoorbeeld bij mijn ouders ben geweest, of de avond ervoor een feestje heb gehad. Het is mooi weer en de dag duurt omdat het lente of zomer is nog lang, en het begint weer te kriebelen... maar eerst even de spullen dumpen bij me thuis, terrasje opzoeken in mijn buurt, met een paar biertjes nagenieten van het zonnetje en wanneer het zo'n beetje tijd is een zakkie wiet halen bij de coffeeshop. Thuis de balkondeur open, de dubbelcd-plaatsen, en terwijl ik de kringen naar het plafond blaas, het zomerbriesje via mijn balkondeur naar binnen waait, lekker onderuitgezakt de twee cd's achter me kaar luisteren. Ik denk dat ik dit inmiddels al tientallen keer heb gedaan.

Want het klopt gewoon: dit album verveeld gewoon nog steeds niet en weet me altijd in de positieve richting te sturen en met talloze associaties en zelfs nieuwe tonen te verrassen en weet als achtergrond voor de lente/zomeravondsfeer prima te werken. Waarom werkt dit zo goed? Het is lekker vlot, chill, catchy, luchtig, tijdloos en vooral neutraal doch prettig, in de zin dat het qua emoties ook go with the flow gaat. Bij Brown Paper Back nog een beetje de zon mogen vertoeven, de vogeltjes horen fluiten, het geklingel van borden van een van mijn buren die afwast. Extra inzakken bij New Forms met die coole zang, het gehakkel bij Lets get it on tot heel diep inwendig uit je bol gaan bij Digital (terwijl je nog rustig een paar hijsjes neemt). Dan gaat het buiten schemeren en wordt de lucht iets donkerder bij Matter of Fact, waarbij ik automatisch denk: Life is good at this moment. Soms wat zoemende geruis van de vliegtuigen, de vogels die afscheid nemen van de dag, en de rust waar mijn woonwijkje in is gehuld. Mad Cat vind ik dan niet de beste nummer maar kan er net mee door. Heroes, ook lekker... (vooral het gedreun op het einde) en dan is het nog donkerder geworden bij Share the Fall, waarbij het nummer me helpt met het opnemen van de iets koelere bries van de afgelopen dag, korte outro was ook chill. Watching Windows valt dan een beetje weer in de categorie van Mad Cat. En wat een timing, het is nu inmiddels helemaal donker en de CD gaat veelal de mysterieuze spannende kant op met Morse Code. Destination is eerst heerlijk jazzy en positief en de verloop ervan is ook om van te genieten met nog een spannend einde op de koop toe (met die voetstappen).

*draai weer wat nieuwe knaken en zet CD 2 op.*

Inmiddels is het donker, de lichten blijven uit en de balkondeur blijft open. Hier gaat het album wel wat meer doen met de spannende mysterieuze kant. Intro is duister, cool, met een lekker pompend Drum & Bass ritme, eigenlijk nog een opvolger van die voetstappen outro van Destination. Dat gitaartje bij Hi-Potent... bloemetjes, bijtjes, zonnige polder, vogeltjes... alleen mocht daar weer wel even wat meer mee gedaan worden, waarbij dit ook niet het beste nummer is. Teveel knip en plakwerk van Brown Paper Bag. Trust Me is weer lekker neutraal en relaxed en dan Change my Life... wat heerlijk... ik voel de zomeravondbries weer. Share The Fall is een beetje een andere versie van... Share The Fall. Toch wel leuk dat hij terugkomt. Vanaf Down gaat dit album zich wat volmondiger bezig houden met de spannende kant, Hot Stuff geeft daar een lekkere coole draai aan. Het is net als een onvergetelijke reis waar je je zenuwen de baas moet zijn om er achteraf toch tevreden op terug te kijken. De afsluiter is de eindbaas. Donker, chaotisch... en toch zo fijn... een terugreis in de nacht.

Ik heb er zo hier en daar over gepraktiseerd maar ik ben er zo langzamerhand uit. Dit is toch uiteindelijk wel tot nu toe mijn nummer 1 geworden. Toch wel vanwege zijn creativiteit en vooral de luchtigheid. Vaak heb je drum & bass dat de gure, agressieve en zware kant opgaat terwijl deze wel positief wil blijven, al dan niet spannend en mysterieus voor de afwisseling. Gewoon uitstekend! Al vind ik wel dat je het dubbel album moet hebben voor een complete luisterervaring. Op Discogs is ie wel te vinden...

5,0*

In 1998 vond ik dit eigenlijk al niks, de keren dat ik dit album in de loop der jaren weer eens probeerde kwam ik er eveneens niet doorheen, en ook met alle muzikale smaakverschuivingen die ik in de loop der jaren heb meegemaakt vind ik dit twintig jaar later nog steeds gewoon een vervelende plaat, dus ik hou er maar mee op. Sowieso zal drum'n'bass wel niets voor mij zijn, want van dat drukke gedoe op de drums (of het nou elektronische of akoestische zijn) word ik alleen maar vreselijk nerveus en soms zelfs tamelijk agressief. Zelfs een nummer als Brown paper bag, dat toch zo veelbelovend begint met die ijle gitaar, de sfeervolle soundscape en die prachtige baslijn, wordt helemaal verpest wanneer op 2:37 dat irritante kale drumpatroontje begint, en dan gaat het nummer ook nog eens minuten te lang door. De donkerbruine zang en de incidentele raps helpen ook niet echt, en elk mooi (maar ook weer te lang durend) nummer als Digital wordt dan meteen weer gevolgd door een gedrocht als Matter of fact. Ik onderken hoe mensen hier een grote muzikale rijkdom op kunnen vinden, maar zelf hoor ik alleen maar dunne, lelijke en dwangmatig-repetitieve drummetjes die eindeloze nummers op sleeptouw moeten nemen.