New Wave of the 80's Collected (2023)

Wat doet Marillion op dit verzamelalbum?

Je zou dezelfde vraag over The Church kunnen stellen en misschien over nog wel een paar nummers. Binnen het Marillion-repertoire is het wel een van de waveriger nummers

Bij The Church kan ik me er nog iets bij voorstellen, maar de link met Marillion voel ik echt niet.

Maar het is ze vergeven, het is een aardige verzamelaar geworden.

Duran Duran én Spandau Ballet zijn tocNew Romantics

Er wordt inderdaad teveel onder de noemer New Wave geplaatst en daarnaast mis ik een aantal echte wavebands, maar afgezien van de titel vind ik het geen slechte verzamelaar.

Ga maar eens rondneuzen op de diverse wave-topics - waarvan ik een deel mede heb opgezet dan wel gerund - en dan kan je ontdekken dat er heftige discussies hebben plaatsgevonden tussen (om het zo even aan te duiden) de 'rekkelijken' en de 'fundamentalisten' (naar verluidt zeggen behoor ik tot de laatste categorie).

Het grappige is dat op deze compilatie Geef voor New Wave (1977) - MusicMeter.nl bijv. Motörhead is te vinden.

Bepalend voor de waarde van een compilatie kan zijn of ie bepaalde 'hidden gems' bevat die elders niet of heel moeilijk te vinden zijn, zoals White Mice (Mo-dettes), Treason (Teardrop Explodes), City of Light (Rational Youth) of Nowhere Girl (B-Movie) en dan 't liefst meerdere uit die categorie. Daarbij de aantekening dat de grens tussen synthpop en wave soms maar een stippellijn is

Marillion en wave klinkt mij net zo heftig in de oren als Talk Talk en prog

Ja, rekkelijk of fundamentalist, dat kan echt niet...

Tja er is wat mij betreft wel wat voor te zeggen om deze Spandau Ballet en Duran Duran op deze plaat te zetten, ze klinken hier nog wel wat anders als op True en Seven and the ragged tiger bijvoorbeeld. Maar die scheidslijn van New Romantics en New Wave is niet altijd even duidelijk.
Op welk moment begon in de 80s de term New Romantics in zwang te raken ? Was dat nadat de Durannies het gebruikten in PLanet Earth ?

wel een leuke compilatie trouwens

Marillion is nochtans duidelijk door new-wave beïnvloed, hetgeen op Assassing blijkt. Niettemin vormt het hier inderdaad een exoot. Het moge een onbekendere band zijn, maar Twelfth Night is een band waar new-wave en prog tot een indringendere kruisbestuiving zijn gekomen. Een nummer als This City was een betere kandidaat geweest voor deze verzamelaar. Wellicht wel de hidden gem waar zo naarstig naar wordt gezocht

De latere Talk Talk is een heimat voor post-rock. Dat is inderdaad geen progrock; ofschoon het genre eenzelfde drang kent om de begrenzingen van het rockformat te onstijgen. Derhalve bestaat er overlap in de liefhebbers van beide genres. Dat daargelaten heb ik de inclusie van post-rock als subgenre van prog op sites zoals op progarchives immer als een ergerlijke begripsverwatering beschouwd.

Terzijde: Since Yesterday kende ik nog niet. Fijne ontdekking. Dan is deze verzamelaar toch enigszins doeltreffend gebleken.

Op Tidal staat een Lp met deze naam, gelijkaardige hoes, van 2023, maar andere tracklist. Ook maar 18 nummers maar wel The Cramps .

Ik kan me wel eens ergeren hoe maatschappijen soms typeringen gebruiken om compilaties te vermarkten - de term "Kuschel-rock" is daar wel een duidelijk voorbeeld van. Vaak worden dat soort compilaties lukraak gemaakt en met weinig aandacht voor het geheel - dat meer zou moeten zijn dan de som der delen.

Aan Twelfth Night heb ik destijds weinig aandacht geschonken, maar als ik die track zo beluister doet het mij wel denken aan The Fixx, een band die het bij 'proggo's' goed doet. Genre-aanduidingen kunnen zinvol zijn als je op zoek bent naar vergelijkbare muziek. Al is dat sterk afhankelijk van de persoonlijke invalshoek, zoals blijkt bij het topic alhier "ik ben op zoek naar muziek zoals" - oid. Voor mij werken typeringen als label, oorsprong + jaar beter. Bovendien kunnen bands in de loop der tijd gemakkelijk in meerdere verschillende (sub)genres actief (geweest) zijn: XTC, Depeche Mode, Talk Talk en Dead Can Dance zijn de eerste namen die bij me opkomen - hoe zinvol is het dan om ze in 1 categorie onder te willen brengen? En als je dat al doet is de volgende vraag op basis waarvan - obv het debuut, of de typering die het meeste van hun werk dekt?

Misschien wordt het eens tijd voor de Musicmeter’s enige echte New Wave verzameling samengesteld door kenners en liefhebbers hier op dit forum, ik weet zeker dat dit veel leuker wordt dan dit hier.

Ja, gaan we werk van maken! Na eerst heeeel veeel ruzie over wie er in het samenstellende comité zitting mogen nemen. Ik zit er uiteraard in….da’s duidelijk

Tuurlijk, maar als OW’er doe ik vanzelfsprekend ook mee

Aardige verzamelaar trouwens. Dat Marillion nummer past er zowaar wel op. Je kunt bij Tin Tin ook vraagtekens zetten, gewoon pop natuurlijk (als eerste zanger van Duran Duran voor LeBon).

Tja, ik vind op mijn beurt dan dat met name All of my heart van ABC - overigens een prachtig nummer - hier nogal uit de toon vallen. Het zal wel komen omdat ABC, net als Spandau Ballet en Duran Duran, tot die New Romantics-groepering gerekend werd, die met een dun lijntje verbonden was met de new wave. Maar ik vond zo'n zoetgevooisde, met orkestarrangementen opgetuigde ballade nogal misstaan tussen de steviger, meer op de wisselwerking tussen gitaren en toetsen gebaseerde klanken van bijvoorbeeld Siouxsie, The Church en The Mission.

Nou ja, die hele new wave was natuurlijk niet echt een scene of een beweging; er werden gewoon heel veel uiteenlopende groepen onder gerangschikt. Deze verzamelaar vind ik een ietwat ongemakkelijk huwelijk tussen bands die overduidelijk mikten op de hitparade en bands die het duidelijk meer om hun eigenheid, om de muzikale invulling te doen was. Wat niet wegneemt dat het per saldo een aangename luistertrip is, met eigenlijk alleen maar goede nummers, ongeacht de genredefinitie.

Thompson twins ' ronduit geweldige Doctor Doctor! blijft toch een favoriet. Zwaar onderschatte band, meer new romantic dan new wave, verkocht in de vroege jaren 80 meer albums dan het gros van de acts op deze verzamelaar..

Dan had ik gekozen voor Love On Your Side

Het wordt gezellig in dat comité. Voor een NL release vind ik de afwezigheid van de Ned-wave nogal shocking. Aardig wat van die pseudo-wave pruts kan wat mij betreft verdwijnen voor nummers van Nasmak, Mecano, Serenes, Flue, Tapes ... en er zijn nog meer namen

Of eh, wacht ff - als we toch bezig zijn, maken we meteen een Ned-wave compilatie.

U wenst te solliciteren? Brief graag in tweevoud naar Premo en mij. We zoeken nog een premierskandidaat. Maar als het moet, doe ik dat wel…(Mona wilde niet).



Dat wordt inderdaad een afzonderlijke release. Staat al in de steigers!

Ik vind dit maar een vreemde ratjetoe-release. Veel te “rekkelijk” imo. En wie zou dit nou willen aanschaffen?

Ikke!

Even zereneus: er komt sowieso geen enkele verzamelceedee/elpee meer uit de jaren 80 in huis. Of van eerder. Of van later. Genoeg in huis wat staat te verstoffen.

Het moest blijkbaar maar weer eens kunnen.
Een compilatie als deze voor een nieuwe generatie.
En dan op vinyl mag ik aannemen, cd's worden er niet meer gekocht.

Er is, toen cd's nog in de mode waren, al heel wat verschenen op dit vlak.
Niet altijd met erkende namen als Simple Minds en U2.
Maar als dit een deel 1 is, kan het makkelijk uitlopen tot 15 delen, er ligt genoeg te wachten.
Er is ook eenvoudig een compiliatie te maken met nummers van artiesten die hier ontbreken. Een betere misschien wel eigenlijk.
Of je moet je afvragen of Gary Numan, Ian Dury en Elvis Costello wel New Wave zijn.
Het voordeel van zelf compileren blijft dat je weg kunt laten wat je niet wilt hebben.

En ik geloof er niks van dat alleen Engelse bands new wave hebben gemaakt.

Al die eindeloze verhalen/meningen... zo vermoeiend, en dan valt dit verhaal nog redelijk mee...
maar daar gaat het niet om....

U2 band uit Engeland...
Oke....

Ik ga dit zeker in mijn playlist gooien... lekker tussendoortje.

Ze spreken toch Engels? Of ben ik nou gek? Hoe simpel is het….

Het is ook vooral erg toegankelijke new wave : als Belg wil ik Siglo XX, Red Zebra, Front 242, Nacht und Nebel, Luck van Acker, Neon Judgement en in t algemeen : Joy Division en Bauhaus

Zoals je zegt...
Je hebt genoeg zelfkennis in ieder geval

Ik weet niet wat ze erger vinden. Even op een hoop met collega's uit Groot Brittannië of als "even een tussendoortje" te worden beschouwd.
Het zal duidelijk zijn dat het ging om het ontbreken van niet Angelsaksische landen inclusief de VS.