Nick Cave & Warren Ellis - Australian Carnage (2023)

Balcony Man is al te streamen.
Het begint met 2 minuten gezwets van Cave en dat hadden ze er beter uit geknipt....

Carnage vond en vind ik een sterk album. Live heb ik er verder niks van meegekregen dus dat kan nu met dit live album.

En zoals wel vaker met live albums: je kan er gewoon beter bij zijn. Thuis slaan live albums meestal een beetje dood. Meestal, want er zijn uitzonderingen. Dat gaat dit album niet worden. De nummers zijn zo indringend, daar hoef ik geen gejoel omheen te horen en de praatjes van ome Nick zijn leuker als je zelf in de zaal staat en de vibe voelt.

Maar als Cave-liefhebber is dit natuurlijk weer wel verplichte kost en het zijn en blijven sterke nummers op dit album.

Ah, meneer Cave denkt nog steeds dat hij de Heiland is?

Wij waren er bij, dus ook verplichte kost hier

Hand of God klinkt trouwens wel erg sterk op dit album.

Gelukkig valt het met geouwehoer op de rest van album wel mee. Ik vind het album werkelijk schitterend. Een mooie live-set met enkele van mijn favoriete nummers. Hollywood live is heerlijk en volgens mij voor het eerst live te horen. Nick did it. Wat een gigant.

Waaaiting for uuuuu, waiting fooor uuuuu... dat went echt nooit hé. Zelfs met het geouwehoer van Warren aan 't begin snijdt dit zo diep. Wss wat humor om de immense pijn te camoufleren? Man man wat mooi. En meteen het al even hartverscheurende I Need You erachteraan, waarom niet hé

Grappig, ik vind geouwehoer doorgaans juist wel een meerwaarde op een liveplaat, een van de vele dingen waarmee het zich zo mooi van een studioalbum weet te onderscheiden. En goed, Cave's gezwets kan ik dan ook hoogst waarderen, niet voor niets was ik bij zijn vorige 'optreden' waar geen enkele noot muziek klonk.

Bij het optreden daarvoor in Carré was ik eveneens, waardoor deze liveplaat voor mij ook een extra waarde heeft (al speelde bij ons basheld Colin Greenwood niet mee en waren er - op die van Warren na natuurlijk - ook geen strijkertjes, en zo zijn er zo nog wel wat verschillen). Breathless is hier wel een bijzondere verrassing, had ik graag in Carré gehoord in plaats van een net iets te vaak gehoorde Into My Arms of God Is In The House (fijn dat die hier dus ontbreken). Ze speelden op deze tour wel nog wat meer oude (soms ook wat obscuurdere) nummertjes, maar Breathless is samen met het T. Rex-nummer en I Need You de enige song op deze liveplaat die niet van Ghosteen of Carnage komt, en mogelijk het meest optimistische Cave-nummer dus een welkome ademteug zo halverwege deze inktzwarte benauwende set. Ook daarom vind ik die kleine praatjes en grapjes tussendoor echt meer dan prima werken; het geeft de nodige lucht voor zowel publiek als muzikanten, waardoor de grote kracht van deze diep emotionerende nummers alleen maar harder binnen komt. En het klinkt natuurlijk allemaal als een klok: bezield en meeslepend en toch grotendeels zo intens beheerst (haast misselijkmakend spannend in de twee langere Ghosteen-stukken). En de koorzang komt vaak haast nog mooier binnen dan in de studioversies.

Binnenkort schijnt er een nieuw Bad Seeds-album te komen dat weer totaal anders belooft te gaan klinken, dus kan dit ook wel een mooie afsluiting van dit hoofdstuk gezien worden. Al schreef ik volgens mij ook iets soortgelijks bij Nick's vorige liveplaat/concertfilm, het volledig in zijn uppie gebrachte Idiot Prayer.

Maar wat is het trouwens voor iets bizars dat dit album in de vinylversie maar 8 van de 18 nummers telt? Vreemde zaak, het omgekeerde (dat er op vinyl extra nummers staan) komt ook wel eens voor maar vind ik dan toch logischer...

Nick Cave live, kun je nooit genoeg horen, dus wat een heerlijke verrassing, dit album. ‘Ghosteen’ en ‘Carnage’ waren prachtplaten en dat resulteert nu in een setlist om te smullen. En de spoken interludes, prima toch. Ik moet er vaak hard om lachen. De interactie van Cave met z’n publiek is heerlijk. Live platen: niet altijd een succes, maar deze mag er zijn.