Black Pumas - Chronicles of a Diamond (2023)

More than a love song vind ik heel mooi, maar moet verder erg wennen. Zal dit nooit slecht noemen, maar het is wel een sound die mij minder ligt.

Dit album is tussen alle grote namen uitgekomen en krijgt inderdaad niet zoveel aandacht.
Maargoed, ik ga dit nog een herkansing geven.
Het debuut vond ik geweldig, maar live in Tivoli Vredenburg vond ik ze ook niet zo vlammend.
Niet slecht, maar wat kleurloos en teveel volgens het boekje. Een beetje zoals dit album ook klinkt, en dat was bij het debuut toch anders. Maar wie weet...Ik zal hier even helemaal in duiken en wie weet wordt het dan nog wat tussen mij en de nieuwe Pumas.

Los van het kleurloze, vond ik hun debuut ook al zo klinken. Wel in de meest positieve zin. Black Pumas was verfrissend, alleen weinig nieuws. Een bijzonder fijne plaat om op te zetten, maar snel weer vergeten. Bij dit album heb ik hetzelfde; heerlijke muziek van begin tot eind met een paar echt sterke nummers en toch blijft het niet plakken…

Silky & Smooth mee eens, ik denk dat het komt omdat het toch een beetje gekunstelde retro muziek is. Het zijn geen nummers die echt uit het hart geschreven zijn. Dat hoor je niet, maar voel je wel.

Echt totaal oneens. Je vergelijkt classic soul dat in je systeem zit met iets waar je net kennis mee maakt. Het is ook geen pure soul dit, maar ik zou niet weten waarom het niet met liefde en hart gemaakt zou zijn.

Precies mijn punt, je kunt het niet weten, maar je voelt het wel.

Ik vond die eerste van de Puma’s ook heel vet, maar heb er weinig naar teruggegrepen.

Die eerste draai nu juist weer, samen met de nieuwe release.,
De kast staat hier vol met mooi oud soul/funk materiaal, maar ik ben wel blij met wat nieuws heel af en toe. Het is niet dat we erg verwend worden met veel van dit soort platen elk jaar. Op r&b vlak gebeurt er zat (al mis ik daar in veruit de meeste gevallen wél het gevoel en de warmte).
Ik ken ook wel wat soul/funk acts waarbij hun retro sound slechts als een trucje aanvoelt, maar ik vind dat deze katten wel degelijk hun eigen geluid hebben.

Ik hoef m niet te promoten verder. Wilde slechts delen dat dit werk verassend opdroogde.

Hun album uit 2019 had even nodig bij mij om te overtuigen, maar het is geworden tot een plaat die ik altijd als comfortabel op zet. Dit nieuwe album gaat daar makkelijk in mee, want de Black Pumas hebben wederom een ijzersterke plaat afgeleverd. Een paar nummers zoals het enorm fijne More Than a Love Song kenden we al wat eerder. Maar dit hele album staat vol met zeer fijne songs. Ritmisch, gevoelig, edgie en bovenal raak aan muzikale aankleding. Vocaal als ware het liggende in een hangmat in je gehoor. Ik ga hier geen favoriete songs aanwijzen omdat mijn ervaring die is van één geheel. Het subtiele van Hello past bij het randje van Gemini Sun. Het relaxte van Mrs. Postman past bij de werkelijke pracht van Angel. De rijke titeltrack past bij de coole afsluiter. Het ingetogen Tomorrow past goed bij het ritmische Ice Cream. En de muziek van Black Pumas past (weer) zeer goed in mijn muziekcollectie. Ook dit Chronicles of a Diamond zal weer vaak door de speakers klinken. Wat maken de Pumas toch een zeer fijne muziek.

Niet zo goed uitgebalanceerd als het debuut, en één relatieve misser (Hello). Gelukkig met track 1 en 3 wel twee heel fijne plaatjes.

Wederom fijne plaat, zelfs Hello. Meer popmuziek dan soul in vergelijking met de vorige.

Stuk zwakker dan heb eerste album. Jammer. Aangenaam, maar zet toch vaker hen debut op.

Laatste tijd ben ik weer helemaal verknocht aan het debuutablum van deze Pumas. Dus besloot ik van de week om dit album ook weer een kans te geven. Deze Chronicles Of A Diamond viel mij destijds een beetje tegen.

Je kan in ieder geval van de band zeggen dat ze niet achterover leunen na het succes van het debuutalbum. Ze proberen met een nieuw geluid te komen. Nu moet ik zeggen dat More Than A Love Song wel in de oude stijl is, en dat bevalt mij prima. Het experimenteren begint op Ice Cream (Pay Phone). Dat is niet aan mij besteed. De zang staat mij hier behoorlijk tegen, en instrumentaal slaat het ook een andere weg in, en zo hoor ik de band liever niet. Hello valt eigenlijk ook onder die criteria. Daarnaast staan er ook nummers op die tegen het saaie aanleunen. Met name Angel duurt mij te lang. Sauvignon laat nog iets van het vorige werk horen met die Kill Bill-achtige gitaar.

Waar het eerste album gewoon een steady sound had, schiet dit album teveel kanten op. Maar de laatste 3 nummers doen mij al helemaal niets meer. Dit probleem had ik bij de voorganger niet. Die bleef van top tot teen overeind staan.

Wel moet ik zeggen dat Mrs. Postman een absoluut hoogtepunt is van het album. Het pianospel op dit nummer is echt fantastisch.

Lekkere soul plaat. Mooie opvolger van het geweldige debuutalbum, maar komt helaas niet in de buurt door mindere nummers als Hello en Rock and Roll..
Verder blijft het een geweldige band, ook live erg goed!