Junodream - Pools of Colour (2024)

Laatste singel voor de album release is de meest psychedelische
The Oranges on Youtube
Vooral met een koptelefoon is hoorbaar dat de productie een fijne mix is van spoken word, lyrics,
gitaren en synths.
Terecht bewaard als 4de teaser. We zijn nu ready voor het hele album.

5 jeugdvrienden dromen samen van een eigen band. Eerst heel do-it-yourself instrumenten leren spelen en eigen songs proberen te schrijven aan de hand van gezamenlijke inspiratie bronnen. Dan de zoektocht naar een bandnaam die gevonden word bij een b-kantje van een PinkFloyd song. Ontelbare Britse bandjes proberen precies hetzelfde en komen niet veel verder dan de plaatselijke Pub. Maar de Junodreamers zijn echte volhouders. Want na 2 geslaagde ep’s is er een uniek album met zelf benoemde space-rock. Waarmee de behoefte om labels te plakken subtiel belachelijk gemaakt word.
De sleutel in de zoektocht naar een eigen geluid was Radiohead’s In Rainbows. Daarna de wens om niet als een eerbetoon aan de inspiratiebronnen te klinken. En dat is volmondig gelukt met 10 songs waar de toewijding om fantastische muziek te maken van af druipt.

Fever Dream zet de toon met fluisterende zang op stuwende shoegaze gitaren. Daarna volgen filosofische levensvragen van buitenaardse Aliens met afwisselt dromerige en grunzige gitaarmelodieën, maar ook tijdig een pakkend refrein. De album opbouw is doordacht met 3 krachtige tracks aan begin en eind en doortussen relatieve rust. Er is duidelijk veel tijd geïnvesteerd in het creëren van zo veel mogelijk luisterplezier, hoorbaar in de verzorgde productie met sfeerverhogende achtergrond noise of stemmen.

Pools of Color is een duistere plaat, waar de paranoia voelbaar is die voortkomt uit benauwende droomgedachten, passend bij de niet te ontkomen sombere nieuwsberichten van deze tijd, vermoedelijk de aanleiding van de angstdromen. Maar wel heel behendig geschreven door zanger Ed Vyvyan die met compacte zinnen veel sfeer weet te maken. Bijkomend voordeel dat ze daardoor ook nog fijn zingbaar zijn. En de andere positieve kant is dat er veel ruimte overblijft om drie gitaren te laten meanderen of juist duelleren. Een van de vele plus punten van junodream.

The Oranges is de gedroomde albumafsluiter. “independent of time and space” zingt Ed, terwijl een engel ‘’Breathe, breathe” influisterd en de futuristische gitaarslides je om de oren heen suizen.
Wat me ook nog opviel: De zwarte hoes en beloofde kleurexplosies zijn in tegenspraak, maar zitten er in als binnenhoes, vinyplaat en als 3de laag de muziek zelf. Pools of Colour is een zelfverzekerd artistiek statement en dwingt daarmee opnieuw luisteren af.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: junodream - Pool Of Colours - dekrentenuitdepop.blogspot.com

junodream - Pool Of Colours
Het Britse junodream moet het vooralsnog doen met redelijk bescheiden aandacht, maar met het melodieuze, atmosferische en psychedelische Pool Of Colours heeft de band een prachtalbum afgeleverd

Het uit het Londense Brixton afkomstige junodream maakt op haar debuutalbum geen geheim van de bewondering voor Pink Floyd, Spiritualized en Radiohead en slaagt er niet alleen in om al deze invloeden fraai te combineren, maar voegt ook iets van zichzelf toe. Pool Of Colours staat vol met aangenaam dromerige en vaak wat zweverige en donkere popsongs, maar de band durft ook te experimenteren, waardoor er van alles gebeurt op het debuutalbum van de Britse band. Het is een debuutalbum dat een verrassend hoog niveau aantikt en junodream onmiddellijk schaart onder de interessantere jonge Britse bands van het moment. En blijf vooral luisteren, want Pool Of Colours wordt steeds mooier.

Het debuutalbum van junodream sneeuwde de afgelopen week helaas wat onder tussen de Britse hypes van het moment, maar wat hebben deze jonge honden uit Brixton een leuk album afgeleverd. Pool Of Colours volgt op twee aardige en zeker veelbelovende EP’s, maar met haar debuutalbum is junodream de belofte direct voorbij.

De Britse band ontleende haar naam naar eigen zeggen aan een b-kantje van een vroege Pink Floyd single (Julia Dream), maar ook in muzikaal opzicht is met name het vroege werk van Pink Floyd een belangrijke bron van invloed geweest. Pool Of Colours krijgt afwisselend de labels spacerock en dreamrock opgeplakt, maar het etiket psychedelica past wat mij betreft ook prima op de muziek van de Britse band.

Naast invloeden van Pink Floyd hoor ik ook veel van Spritualized op het debuutalbum van junodream en hier moet zeker de naam van Radiohead aan worden toegevoegd. Het zijn nogal uiteenlopende invloeden, die door junodream worden gecombineerd in songs die het experiment niet schuwen, maar die ook lekker in het gehoor liggen. Het zijn bovendien songs die de jaren 60 en 70 makkelijk verruilen voor de jaren 90 of landen in het heden. Pool Of Colours is een vooral donker en atmosferisch klinkend album, maar de zon breekt ook met enige regelmaat door in de muziek van junodream.

Wanneer de band wat meer experimenteert raakt het afwisselend aan de muziek van het psychedelische Pink Floyd en het enigszins toegankelijke Radiohead. In de wat experimentelere songs is er volop ruimte voor muzikale uitbarstingen en trekken vooral gitaren en synths de aandacht. Het knappe is dat junodream hierbij makkelijk een brug slaat tussen het vroege Pink Floyd en het late Radiohead, waarmee het in een klap een aantal decennia overbrugt.

Pool Of Colours kan naast experiment ook kiezen voor veel makkelijker in het gehoor liggende songs met mooie klanken en lekker dromerige zang. Spiritualized is in die songs relevant vergelijkingsmateriaal, maar hier kan ik van alles aan toevoegen. Het is wat mij betreft beter om de muziek van junodream niet te veel te vergelijken met de muziek van anderen, want de jonge band uit Brixton laat wat mij betreft een duidelijk eigen geluid horen.

Zeker de wat toegankelijkere songs op het album weten vrij makkelijk te overtuigen, maar persoonlijk vind ik de songs waarin junodream wat meer het experiment zoekt het interessantst. In alle gevallen blijft de muziek van de Britse band overigens aangenaam dromerig en heerlijk melodieus.

Pool Of Colours is een album dat groeit wanneer je het wat vaker hoort. Dan immers verdwijnt de vergelijking met Pink Floyd, Spiritualized en Radiohead wat meer naar de achtergrond en komt junodream zelf boven drijven. Ik heb Pool Of Colours inmiddels zelf behoorlijk vaak beluisterd en van mij heeft het album zich ontwikkeld van aangenaam tot fascinerend en de rek is er nog niet uit.

Volkomen terecht dus dat junodream met haar debuutalbum kan rekenen op zeer positieve recensies in met name de Britse muziekmedia, maar het zijn er tot dusver echt veel te weinig. Ik was zelf ook niet direct bij de les, maar inmiddels schaar ik het debuutalbum van junodream absoluut onder de hoogtepunten van het nog prille muziekjaar 2024. Erwin Zijleman

Hoe is het mogelijk dat -op deze door Thom Yorke met straffe hand geregeerde site- nog zo weinig aandacht is voor deze absolute parel??????? Waar zijn alle usual suspects die ik overal tegenkom????? Deze plaat verenigt toch zo'n beetje alles wat de gemiddelde bezoeker alhier tevreden maakt?????? Radiohead alsof het gespeeld is door een gelegenheidscombiband bestaande uit leden van Doves en Half Moon Run. Wie slaat er op een grote trom????

Erg fijne tip Pinsnider! sj0n88, ook iets voor jou?

Ooit al eens wat nummers geluisterd, maar aan de beschrijvingen te zien is dit album wel aan mij besteed. Gaat nu gelijk op!

Radiohead? Ik hoor het wel, maar is toch niet de eerste band waar ik dan gelijk aan denk gek genoeg. Ik denk eerder aan Engineers (door het dromerige karakter) of Blackfield. Sowieso hoor ik veel wat ik nog niet goed kan thuisbrengen en daarmee toont al aan dat het niet erg origineel is allemaal.

Maar wat boeit het? Het is een erg fraai album waar het me niet zou verbazen als de score nog wat opgeschroefd gaat worden binnenkort.

Even bijsturen: Zoek geen kopie van de bands waardoor ze geïnspireerd zijn ....
Dit is meer dan een zoektocht naar een eigen sound.

Laten we heel eerlijk zijn: dat laatste schrijven we allemaal erg graag bij onze favorieten (doe ik ook), maar een beetje cliché is dat wel natuurlijk

Daarbij: ik zoek niet naar een kopie, ik hoor andere bands (zoals iedereen dat doet). Echt origineel kun je dit soort bands nu eenmaal niet meer noemen en dat is niet erg. Maar een 'eigen sound'? Binnen dit genre?

Eens, en ik vind dat ook helemaal niet erg. Ik ben juist blij dat ze zelf ruiterlijk toegeven geïnspireerd te zijn door het één of ander. Het gaat mij er ook niet om of iets heftig vernieuwend is of niet; het moet lekker klinken, met vooral hoorbare pret en/of liefde en dat is hier meer dan dik in orde. Laten we wel wezen: The Beach is gewoon the Tourist (heeeey, maaaaaan, slooow dooooown....), maar maakt nu voor mij al kans voor een top 3 plek in de plaat van het jaar 2024.

Het klinkt niet verkeerd, maar ben nog niet overtuigd. De openingstrack is heel sterk, maar nummers als Death Drive zijn mij iets te poppy. De muziek zit goed in elkaar. Toch mis ik een bepaalde spanning: rafelrandjes of een soort ambiguïteit die de muziek spannend maakt.

Bij de openingstrack, Fever Dream ging ik gelijk aandachtig luisteren vanwege het catchy ritme en de heerlijke (hopelijk toonzettende) outro. Een goed begin!

Hierdoor valt het vervolgens vanwege hoge verwachtingen daarna wat tegen. Ook na een aantal luisterbeurten is dit voor mij een album voor mixed feelings. Niets tegen popmuziek als het mooi is (zoals bij The Beach)… en dat is hier echt meer dan eens prettig gelukt, maar er zijn ook nummers die ik al vergeten ben als ze net afgelopen zijn.

Welke er positief uitspringen, zijn over het algemeen de nummers waar ‘gepoogd’ wordt om uit de bocht te vliegen, zoals bij;
Fever Dream
Kitchen Sink Drama
The Oranges
Helemaal er uit vliegen doen ze helaas niet. Daar is het net te braaf voor. Maar dat zal dan de bedoeling zijn geweest en dat is prima.

Leentjebuur is ook al geconstateerd…maar ondanks dat bij Kitchen Sink Drama bij mij het volume omhoog gaat moeten de blossen bij dit nummer wel op de wangen van de heren komen…want daar valt de ‘puzzel’ wel erg op zijn (geleende) plaats ….;)
Hier is weinig eigen geluid te ontdekken..

Ik ga hier zeker nog vaker naar luisteren en wellicht blijven sommige nummers dan beter plakken…wie weet....

Voor mij is juist de combi tussen dromerige songs en shoegaze gitaren de kern van deze band.

Als ik dit hier allemaal lees, is dit een album voor mij. Ben benieuwd.

blur8die shoegaze dromerige sfeer dien ze inderdaad goed. Elke band zijn specialiteit...

Haha, daar is inderdaad wel het een en ander geleend. Geen wonder dat dat nummer me ook enorm aanspreekt. Voor de rest helemaal eens met de rest van jouw analyse. Je noemt ook precies de drie nummers die mij kunnen bekoren. De rest van het album trek ik helaas minder. Die losse nummers zijn desalniettemin fijne ontdekkingen.

sj0n88
Is het niet geweldig dat als je zo door de commentaren heen leest, iedereen zijn eigen, soms zelfde maar veelal ook verschillende voorkeuren heeft

Death Drive staat op repeat hier hoor, een oorwurm van jewelste.

Helaas The Beach kwam al als single uit in 2023

Ontdek dit net. Ja ze lijken op... Maar wat maakt het uit? Alle goede bands uit de jaren 60 en 70 klonken totaal niet als elkander? Zitten paar mooie tracks tussen

Gewoon een zeer goed album! Ondergewaardeerd, misschien gewoon nog niet bekend genoeg. Maar zeer sterke nummers. Kitchen Sink Drama als absolute topper.