Taylor Swift - 1989 (Taylor's Version) (2023)

Met de Vault tracks erbij zijn alle details bekend en kan deze release eindelijk op musicmeter. Taylor is in ieder geval zelf erg enthousiast over de Vault tracks, maar goed, "wij van wc-eend". 27 oktober weten we of ze gelijk heeft!

Bij The Rolling Stone zijn ze ook enthousiast:
"The vault tracks here might be her best batch yet"
Taylor Swift's '1989 (Taylor's Version)' Review: Best Vault Tracks Yet - rollingstone.com

Net zitten luisteren. Ik hou wel van die wat modernere aanpak en opname, en wat zijn die Vault tapes goed. Rolling stone zitten er zelden op, maar nu wel. Dat "is it over now" niet op de originele uitgave stond snap ik niet.

Het is 27 oktober 2023 en de vierde Taylor’s Version ziet vandaag het daglicht. Mijn DHL mannetje heeft zojuist het lichtblauwe vinyl en de CD afgeleverd, dank daarvoor. Na Fearless, Red, en Speak Now is haar popmeesterwerk 1989 nu aan de beurt. Gelijk de voorgaande drie versies is ook hier de productie weer kristalhelder en klinkt alles puntgaaf. Zoals altijd worden we getrakteerd op de extra songs van de XL versie en 5 nieuwe songs van “The Vault”. Het prachtige “You Are In Love” en mijn favoriete Swift nummer “New Romantics” waren al te horen in de concertreeks van 1989. The Vault tracks klinken degelijk, maar niet echt bijzonder. Ik mis een “When Emma Falls In Love” en “Electric Touch” van de Speak Now Versie. Maar de slottrack van dit album “Is It Over Now” vind ik wel een erg sterk nummer. Het is al vaak vermeld, maar toch sta ook ik als fanboy steeds weer versteld van het hoge meezinggehalte van nummers die Taylor uitbrengt. Het is ook haar grote kracht en kwaliteit. Haar coupletten, refreinen en vooral haar beroemde bruggen zijn bijna altijd van een hoog niveau. De meeste gebruikers hier kennen de originele versie van 1989 waarschijnlijk al, deze uitgave is dan ook voor de echte fans of instappers en die laatste groep is nog steeds groot merk ik. En dus een gratis koopadvies van mijn kant. Veel beter gaat het niet meer worden in 2023. Vraag hem aan de Sint of leg hem onder de kerstboom. Veel luisterplezier en shake it off Swifties.

Is Ryan Adams al op de hoogte van al die nieuwe nummers die hij moet coveren?

Zijn er verschillen te horen met het originele meesterwerk?

Minimaal. Ik vind het (vooral instrumentaal) wat magertjes tegenover de andere Taylor's Versions.

Haar stem is wat minder energiek, dat vooral. Al moet je wel goed luisteren en als je nummers los hoort is denk ik het verschil nauwelijks of niet te horen.

Wat mij net opviel, is dat alle Vault tracks van de hand van Jack Antonoff zijn. Ongekend hoe die man zelfs op de 'leftovers van het album' dit soort kwaliteit levert. Beste producer van deze tijd met lichtjaren.

Minder energiek? Hmm dat hoor ik er niet in. Ben wel blij dat de verschillen eigenlijk minimaal zijn, het album was al zo perfect dat er weinig aan te verbeteren was

Jackie is een geweldenaar. Zijn bruggen zijn niet te evenaren!

Asjeblieft zeg.

Goh waarom niet, is uiteindelijk wel de definitieve versie van die plaat toch? lololol dit meen ik niet, voor alle duidelijkheid

ArthurDZ, gelukkig dat je die spoiler erin had gegooid; anders had ik je gerapporteerd.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Taylor Swift - 1989 (Taylor's Version) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Taylor Swift - 1989 (Taylor's Version)
Taylor Swift vervolgt het uitbrengen van nieuwe versies van haar eerste zes albums met Taylor’s Version van 1989 uit 2014, dat destijds haar eerste echte popalbum was en dat in de nieuwe versie een stuk frisser klinkt

Ik had een jaar of tien geleden niet zo heel veel met de muziek van Taylor Swift, maar de remakes van haar eerste albums laten keer op keer horen dat ik het destijds niet bij het juiste eind had. 1989 kende ik eigenlijk vooral van de versie die Ryan Adams maakte van het album, maar de deze week verschenen nieuwe versie van het album laat horen dat Taylor Swift op haar eerste volledige popalbum sleutelde aan een geluid dat veel impact zou hebben. Ook dit keer klinkt Taylor’s Version een stuk beter dan het origineel, enerzijds door de mooiere productie en anderzijds door de veel betere zang. Ook de nieuwe versie van 1989 is hierdoor verre van overbodig.

Taylor Swift is momenteel druk bezig met The Eras Tour, die volgend jaar zomer Nederland aandoet, maar ook het project waarin ze haar eerste zes albums opnieuw opneemt vordert intussen gestaag. Na de Taylor’s Version van Fearless (2008), Red (2012) en Speak Now (2010) is deze week de remake van 1989 uit 2014 verschenen, wat betekent dat we alleen de nieuwe versies van Taylor Swift (2006) en Reputation (2017) nog tegoed hebben. Het is een dikke vinger voor haar toenmalige platenmaatschappij Big Machine Records en haar vorige manager, maar inmiddels zal ook duidelijk zijn dat Taylor Swift niet alleen de koningin onder de popprinsessen is, maar ook een zeer gewiekste zakenvrouw.

Alle albums die een remake krijgen stammen uit de tijd voordat Taylor Swift zich waagde aan indiefolk of indiepop. Waar de eerder dit jaar verschenen remake van Speak Now nog stevig was verankerd in de countrypop is 1989 een echt popalbum. Voorganger Red hinkte misschien nog op twee gedachten, maar op 1989 ging Taylor Swift voor het eerst voor de volle 100 procent voor de pop. Dat 1989 ook een album vol prima songs is werd in 2015 overigens al onderkend door Ryan Adams, die het album integraal coverde.

Ik heb zelf altijd meer gehad met de countrypop van Taylor Swift en nog veel meer met de indiepop van Midnights en de indiefolk van Folklore en Evermore en eerlijk gezegd vond ik 1989 tot voor kort, samen met Reputation, een van de mindere albums van Taylor Swift. Ik was echter zeer gecharmeerd van de remake van Red vorig jaar en ook Taylor’s Version van 1989 bevalt me wel.

De originele versie van 1989 werd grotendeels geproduceerd door Britney Spears producer Max Martin en zijn landgenoot Shellback. Voor de nieuwe versie werd een beroep gedaan op Christopher Rowe en op de momenteel zeer gewilde en ook zeer kundige Jack Antonoff, die overigens ook op de originele versie van het album van de partij was. Ook op Taylor’s Version van 1989 blijft Taylor Swift redelijk dicht bij de originele versies van de songs, maar het klinkt allemaal wel wat strakker, frisser en eigentijdser en bovendien vind ik ook dit keer de zang veel beter op de nieuwe versie.

Een ander voordeel van de remakes zijn de extra tracks en die zijn er ook dit keer, waardoor de nieuwe versie van Red bestaat uit 21 songs en ruim vijf kwartier muziek bevat. De Deluxe versie van het album voegt nog een track toe (met Kendrick Lamar). Het zijn absoluut interessante extra’s, waardoor de nieuwe versie van 1989 een stuk aantrekkelijker is dan het origineel.

Met de kennis van nu valt op dat Taylor Swift negen jaar geleden op de proppen kwam met een elektronisch popgeluid, dat niet zo heel ver is verwijderd van de popmuziek die momenteel wordt gemaakt. Taylor’s Version van 1989 misstaat daarom totaal niet binnen het aanbod van het moment en ik moet zeggen dat ik de goed geproduceerde popliedjes een stuk aantrekkelijker en interessanter vind dan in 2014.

Het wordt nu even doorbijten, want de nieuwe versies van het titelloze debuutalbum van Taylor Swift uit 2006 en Reputation uit 2017 lijken me een stuk minder interessant dan de vier albums die nu zijn verschenen. Het wordt zo langzamerhand bovendien wel eens tijd voor de opvolger van Midnights, maar dat zal nog wel even duren. Tot die tijd vormen de mooi opgepoetste en van betere en meer volwassen zang voorziene remakes van de oudere albums een aardige kennismaking met albums die ik destijds, ten onrechte, niet heel serieus nam. Erwin Zijleman

Prima recensie Erwin, zoals je die altijd levert. Maar dat koningin van de popprinsessen klinkt toch weer behoorlijk denigrerend vind ik, om van gewiekste zakenvrouw maar niet te spreken. Zeg je dat soort dingen ook over mannelijke artiesten of over The Rolling Stones, Neil Young en al die andere bands die hun oeuvre voor honderden miljoenen verpatsen? Nee dus, maar als het een succesvolle vrouw betreft gelden er blijkbaar andere normen. Jammer wel.

Yield, heb ik zo vaak tegen hem en anderen gezegd dat 'popprinses' nogal seksistisch is, maar hij luistert gewoon niet.

Popprinses is zeker niet seksistisch of denigrerend bedoeld. Integendeel zelfs. Het is eerder een geuzennaam. Queen of pop is nog een treetje hoger. Jammer dat dit zo overkomt. Misschien moet ik de term de volgende keer achterwege laten. Commentaar hierop is me niet eerder opgevallen overigens, anders had ik er wel wat mee gedaan.

Gewiekste zakenvrouw is ook niet negatief bedoeld, wel zijn de zakelijke belangen groot bij deze serie remakes. Mag best gezegd worden.

Die vault tracks zijn ook gewoon echt weer goed hoor. Vooral dat Say Don’t Go klinkt als een geheide hit. Sommige van die vault tracks klinken al enigszins als haar Style op midnights. Goed man

Het blijft mij verbazen waarom uitgerekend dit plaatje zo goed wordt beoordeeld.

Ik zou niet weten waarom je dat niet zou zeggen over mannelijke artiesten. Het lijkt mij overigens evident dat Taylor Swift haar schaapjes aardig op het droge heeft. Sterker nog, een deel van haar sterrenstatus ontleent ze juist aan de manier waarop zij omgaat met de financiële aspecten van haar artiestenbestaan. Waarvan deze 'Taylor's Versions' het voornaamste exponent zijn.

Overigens doen The Stones er vooral alles aan om zo min mogelijk belasting te betalen, getuige hun kantoor in Amsterdam. Dat kun je ook gewiekst noemen. Ik vind het vooral abject.

Om over die hypocriete moraalridder van een Bono nog maar te zwijgen.

Stukgegaan bij een popquiz gisteravond, deze quote komt van de spelleider:

Ook hier trekken de nummers uit de kluis het gemiddelde wat naar beneden al moet ik zeggen dat Say Don't Go mij zeker kan bekoren. 4*

1. Slut! (From the Vault) (3:00) --- 3,0
2. Say Don't Go (From the Vault) (4:39) --- 4,0
3. Now That We Don't Talk (From the Vault) (2:26) --- 3,5
4. Suburban Legends (From the Vault) (2:51) --- 3,0
5. Is It Over Now? (From the Vault) (3:49) --- 3,0

'Slut!' is wat mij betreft toch wel het hoogtepunt qua From the Vault-nummers; het enige dat zich kan meten het het reguliere album.

Say dont go kenmerkt Taylor Swift: het klinkt allemaal best wel aardig op het eerste gehoor, maar als je het twee of drie keer terug luistert blijft er toch maar bar weinig over, goed geproduceerde popmuziek dat zeker, maar uiteindelijk van weinig tot geen waarde.

Op de één of andere manier klinkt de Taylor's Version van 1989 wat mellower, een soort van Midnights versie van 1989.