The Beatles - 1962-1966 / 1967-1970 (2023)

Nu ik de rode en blauwe verzamelaar in de 2023 versie vanaf LP beluister bestaat er bij mij geen twijfel meer. Als Beatles liefhebber kan je dit toch niet willen missen? Allereerst vanwege de nieuwe mixen die hierop staan, waarvan de meeste mixen goed tot geweldig zijn geworden. Eindelijk zijn al deze fraaie songs in een echte stereo mix te horen. Daarbij valt op hoeveel details er nu meer te horen zijn en dat is regelmatig echt een geweldige ervaring. Zeker ook door het fantastische geluid van deze remaster gedaan in Abbey Road.

Verder viel mij tijdens het afspelen op dat een aantal nummers op de blauwe 3LP wat langer zijn op deze nieuwe versie, iets wat ik niet bepaald vervelend vind. Daarnaast zijn er ook nog eens flink wat extra nummers toegevoegd, waaronder het 'nieuwe' en oh zo mooie Now and Then. Het meest bijzonder qua remixen is nu natuurlijk de rode verzamelaar, omdat de meeste nummers daarvan nog niet in een super deluxe editie waren uitgebracht. Alles bij elkaar ben ik hier erg blij mee, het overtreft mijn verwachtingen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Beatles 1962-1966 / The Beatles 1967-1970 (1973/2023) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Beatles 1962-1966 / The Beatles 1967-1970 (1973/2023)
Drie jaar na het uit elkaar vallen van The Beatles verschenen in 1973 de iconische verzamelaars in de rode en blauwe hoes en vijftig jaar later duiken ze opnieuw op met een fraaie nieuwe mix en flink wat extra tracks

De afgelopen jaren werd zo ongeveer alles wat The Beatles tussen 1962 en 1970 maakten opnieuw uitgebracht. Het was nog niet alles, want twee weken na de release van een ‘nieuwe’ Beatles single duiken ook The Beatles 1962-1966 en The Beatles 1967-1970 op in een nieuwe versie. De verzamelaars die bekend werden als het rode en het blauwe album zijn flink opgepoetst met voor veel tracks een nieuwe mix van Giles Martin (de zoon van George). Het klinkt allemaal prachtig, maar na alle andere reissues van de laatste jaren hebben het rode en het blauwe album vooral een sentimentele waarde. Een waarde die hoog kan zijn, zeker voor iedereen die opgroeide met deze twee iconische albums.

Toen The Beatles in 1970 uit elkaar gingen was ik de kleuterjaren pas net ontgroeid, maar toen mijn interesse voor de popmuziek later in de jaren 70 begon te groeien, moest ik natuurlijk ook kennismaken met de muziek van de grootste Britse band aller tijden. Dat deed ik niet via de reguliere albums van de band, maar met de verzamelaars The Beatles 1962-1966 en The Beatles 1967-1970. Via het rode en het blauwe album leerde ik in ieder geval de singles van The Beatles kennen en raakte ik verknocht aan het werk van de band. Een hele generatie leerde het werk van The Beatles in deze jaren kennen via het rode en het blauwe album, want andere albums van de band zag ik destijds nauwelijks.

De originele versies van de twee dubbele verzamelalbums heb ik volgens mij al lang niet meer, maar ik heb nog wel erbarmelijk klinkende illegale cd-versies, die ik ergens in de jaren 90 in een winkeltje in Hanoi op de kop tikte. De rode en de blauwe verzamelaar werden in 1993 op cd uitgebracht, maar trokken pas de aandacht met de in 2010 verschenen reissues, die verschenen op een moment dat ook al de twee delen Past Masters en de verzamelaar met alle nummer 1 hits van de Britse band (1) waren uitgebracht.

Deze week verschijnen The Beatles 1962-1966 en The Beatles 1967-1970, uiteraard gestoken in de iconische rode en blauwe hoes, op cd en vinyl. Het komt vlak na de release van de ‘nieuwe’ single Now And Then, waardoor er in de maand na het alom geprezen nieuwe album van The Rolling Stones, ook weer sprake is van een heuse Beatles mania.

Op voorhand had ik wel wat twijfels bij de noodzaak van de reissue van de iconische verzamelaars uit 1973. Er zijn zoals gezegd prima andere verzamelaars verschenen, er is een box-set met het complete studiowerk van The Beatles (in stereo en mono), er zijn de drie Anthology delen en bovendien verschenen er de afgelopen jaren al reissues van de studio albums van de band, steeds aangevuld met een schat aan extra materiaal. Het rode en het blauwe verzamelalbum hebben daarom vooral een sentimentele waarde, maar die is waarschijnlijk goed voor prima verkoopcijfers zo aan het einde van het jaar.

Ik was in eerste instantie sceptisch over de deze week verschenen reissues, maar ik ben uiteindelijk toch gezwicht. Enerzijds omdat de sentimentele waarde van de iconische verzamelaars ook voor mij hoog is en anderzijds omdat de nieuwe uitvoeringen prachtig zijn. De meeste tracks op de albums zijn voorzien van een nieuwe mix, waardoor The Beatles 1962-1966 en The Beatles 1967-1970 in de nieuwe versie veel beter klinken dan de originelen. Ik ben lang niet altijd gek op nieuwe mixen, maar vooral de 2023 mixen van Giles Martin, de zoon van de legendarische Beatles producer George Martin, klinken fantastisch en laten details horen die me eerder zijn ontgaan.

De originele verzamelaars zijn uitgebreid met een aantal extra tracks, maar grote verrassingen zitten er, buiten de nieuwe single Now And Then, niet tussen. Het toevoegen van de single is een milde vorm van geschiedvervalsing, maar het scheelt de aanschaf van de behoorlijk prijzige single. De digitale versies van de verzamelaars klinken overigens ook prima en bieden een goed alternatief voor de cd’s en het vinyl, al heeft het natuurlijk wel wat om na al die jaren die rode en blauwe hoes weer eens in handen te hebben. Erwin Zijleman

Na stiekem onder de dekens via blikkerige luidsprekertjes in krakkemikkige transistorradiootjes gehoord te hebben...

Na talloze keren de inmiddels versteende 33- toeren schijven op zo'n hippe koffergrammofoonplatenspeler afgeragd te hebben...

Na de 'best of' liedjes op cassettebandjes - van goed tot duurkoop - herhaaldelijk in verschillende nummervolgordes opgenomen te hebben...

Met als gevolg dat ik die liedjes nu nog moeiteloos mee kan blèren...

Heb ik besloten de rode en de blauwe in huis te halen. De nieuwe welteverstaan. Om straks op een harde schijf en een micro sd kaartje te zetten.

Kortom... ik ben blij met de 2023 uitvoering van de beide verzamelaars. Dan blijkt dat je minstens een kwart van de beatlemuziek - ja, zo noemde m'n vader deze muziek - al die jaren gewoon 'gemist' hebt. Het is voor mij niet zo belangrijk dat er aan sommige liedjes iets veranderd of gesleuteld is met dit als resultaat. De belevenis is hetzelfde. Het geluid daarentegen des te fraaier.

Sinterklaas 1973: Rood
Januari 1974 verjaardag: Blauw

Dat was mijn echte kennismaking met de Beatles. Ik kende heel veel singles al, dankzij flink oudere meisjes in de familie of kenniskring en soms een b kant. Ik had Hey Jude bij elkaar gespaard in 1968, mijn eerste eigen aankoop. Vooral de blauwe was een openbaring en al snel werden dat mijn favoriete Beatles nummers. Ook de LPs die ik aanschafte toen ik en paar jaar later meer geld had en veel later alles in een keer op cd, die mooie box. Ik ben er heel, heel erg tevreden mee, nog steeds, dus betwijfel of ik hier geld aan ga uitgeven in 2023. Liever een nieuwe plaat die ik nog niet heb van een leuk, jong bandje als Pip Blom of POM.

Op m’n 10e jaar (in 1975) lagen “de rode én blauwe” of naast mn schoen of onder kerstboom. Misschien was het wel mn verjaardag. Het was nog niet de tijd om zelf gekochte en ingeleverde LP’s, onder het bed van ouders te halen, op te nemen op cassette en ingepakt weer terug te leggen. Dat kwam later.

De rode en de blauwe ….. voor mij, net zoals voor velen, de start van mijn muzikaal luisterleven. Op zoveel dragers inmiddels gekocht en meereizend in mijn bestaan. Ieder nummer van zichzelf en altijd iets aanrakend. Soms iets kleins, iets onopvallends en soms iets nieuws. Vaak iets groots …. als dat mannetje die op de salontafel met z’n dirigeerstokje “The fool on the Hill, Eleanor Rigby en Long and winding road”, tot grote hoogte opstuwde. Bij een feestje, op een uitvaart, bij de liefde, tussendoor ….

En ja, ik hoor bij de doelgroep die teveel geld uitgeeft aan iets wat er al was. Noem het nostalgie, noem het oud. Ik ben graag weer even John, Paul, George and Ringo. Ieder liedje als herkenning van iets in mij, puur door klank en sfeer. Ik word hier blij van.