The Beatles - 1962-1966 / 1967-1970 (2023)

Geen Free As A Bird of Real Love.

Platenfirma's blijven de fans in hun gezicht uitlachen.

Daar heb je op zich gelijk in. Maar om dat te snappen, moet je even letten op de chronologie. In 1973, nu dus precies 50 jaar geleden, verschenen de rode en de blauwe dubbelaar voor het eerst op LP en dat was een godsgeschenk voor Beatles-liefhebbers. Ten eerste waren het serieuze verzamelalbums die, voorzover ik kan nagaan, alle A-kanten van de reguliere singles bij elkaar brachten, plus een aantal interessante (zij het soms discutabele) albumtracks. Daarnaast vergaarden ze de singles plus een aantal B-kanten die niet op een regulier album terecht waren gekomen, en die tot die tijd niet eerder op langspeel-vinyl waren uitgegeven.

De Past Masters verschenen pas in 1988, in de periode dat de Beatles-albums voor het eerst op CD werden uitgegeven. Die verzamelden alle losse singles + B-kanten, en maakten daarmee in feite de rode en de blauwe dubbelaar overbodig. Dacht men. Want die twee verzamelalbums hadden inmiddels zo'n iconische status - voor velen die, zoals ik, te jong waren om de carriere van The Beatles bewust mee te maken, was het de eerste aanschaf van Beatles-muziek - dat de vraag naar een CD-uitgave ervan aanhield. Want om het even in het tijdsbeeld te plaatsen: CD's waren in die tijd het nieuwe medium, waarop mensen hun oude LP's en masse vervingen.

Die uitgaven kwamen er in 1993: de eerste CD-versie van de rode en de blauwe dubbelaar, destijds nog in van die zogeheten fatboys. Ze zijn in middels een paar keer opnieuw uitgegeven met een nieuwe mastering, en op deze nieuwe release dus dus ook met extra tracks.

Now and Then op de blauwe slaat natuurlijk nergens op. Wat heeft "1970" dan nog voor betekenis? Een veel logischer scenario was een toevoeging op de onvermijdelijke aankomende heruitgave van Anthology 3, met daarop dan ook meteen remixes van Free As a Bird en Real Love.

[quote]gaucho schreef:

Hiermee was ik bekend, ik heb de rode en de blauwe dan ook op vinyl samen met de reguliere UK releases. In 1988 maakte de uitgave van Past Masters 1 en 2 naar mijn mening de rode en de blauwe "overbodig" (voor completisten). Misschien had ik het anders moeten formuleren: staan er op deze heruitgaven nummers (met uitzondering van Now and then uiteraard) die niet op de zwarte 16-cd box uit 2009 staan? (die box bevat dus alle reguliere UK releases samen met Past masters 1 en 2)

Kort antwoord: nee dus. Een groot aantal nummers heeft een nieuwe, andere mix ten opzichte van de 2009-box. Maar dat zijn dus weer voor een flink deel nummers die ook al op eerdere recente uitgaven stonden. Soms klinken ze verfrissend, met elementen die wat meer aan de oppervlakte komen, maar de verschillen zijn nu ook weer niet zo groot dat de nummers er totaal anders door gaan klinken. Enfin, het is aan jou om de afweging te maken.

Ik lees de berichten bij dit album. Er is inderdaad zoveel te zeggen over de samenstelling, over de betere of mindere mixen, meerwaarde van weer een verzamelaar, AI; wel doen of niet.
Vergeet de muziek niet dames en heren. Je kan er beter gewoon naar luisteren.

Zeker waar. Natuurlijk is het interessant om over zo'n nieuwe release te discussieren en andermans afwegingen te lezen. Maar de hernieuwde aandacht inspireert ook om ze gewoon weer eens op te zetten. Beide dubbel-LP's (de 2014-versies dan) liggen momenteel al klaar naast mijn draaitafel. Vanavond gaan ze erop. Waarschijnlijk was die hernieuwde aandacht ook de ultieme bedoeling van deze release.

Natuurlijk draait het om de muziek, en voor mij is dit ook een reden om dit weekend de rode en de blauwe weer eens op te zetten! Maar ik zie toch af van de aanschaf van de heruitgave....

De Giles Martin remixes door de jaren heen, zijn voor mij meestal een voltreffer geweest (Let It Be, Abbey Road en Sgt Pepper's), maar bevallen ook wel eens helemaal niet (recentelijk nog Revolver en iets eerder the White Album). Gelukkig kan ik zeggen dat de nieuwe 'rode' verzamelaar extreem goed klinkt, waarbij met name nummers van de Help, A Hard Days Night en Rubber Soul albums buitengewoon helder en levendig klinken. In het bijzonder 'You've Got to Hide Your Love Away' en 'If I Needed Someone', deden mij 'yes' roepen.

De verwachtingen waren niet groot, vandaar mijn enthousiasme. Ik ervoer namelijk bij voorbaat niet de sterke noodzaak om de oudere Beatles albums in remix- vorm te horen. De Revolver uitgave was grotendeels zo teleurstellend (op met name Taxman, For No One en Got to Get You Into My Life na ), dat de 2009 stereo remasters, 2014 mono uitgaven en originele persingen immers zouden volstaan. Daar kom ik (gelukkig maar) al te graag op terug. De nieuwe remix biedt een enerverende kijk op al die pareltjes die in onze muzikale DNA zijn vast gebeiteld.

Bij de blauwe verzamelaar volgt meer aarzeling. Nog steeds staat het Let It Be en Abbey Road materiaal overeind, maar de White Album remixes blijven mij niet veel doen, evenals dat de nieuwe remix van 'I'm The Walrus' geen verbetering is ten opzichte van de 2009 remaster. Dus, in sommige gevallen blijf ik de voorkeur geven aan eerdere remasters/remixes. Laten we in die zin de uitmuntende Yellow Submarine Songtrack niet vergeten. Wel was ik aangenaam verrast door de 2023 remix van Magical Mystery Tour, waarbij zeker de sterke gitaarpartij die eerder wat weggemoffeld klonk, nu helder doorkomt. Het orkest komt tevens meer tot leven. Fool On The Hill klinkt evenzo fris. Kortom, het leeuwendeel van de Magical Mystery Tour is zeer de moeite waard, wat doet verlangen naar een volledige remix van het album. Ondanks uitglijder 'I'm The Walrus'. Volgend jaar wacht ons - naar verwachting- Rubber Soul, hopelijk daarna de rest van de albums die nog geen super deluxe uitgave hebben gekregen. De verwachtingen zijn bij mij na deze uitgave in ieder geval door het dak gegaan. En dat is toch wel onverwacht. Zoals ook 'Now and Then' voor mij al een traktatie van formaat is.

Mooi geschreven Marjet, de Giles Martin remixes zijn altijd voer voor discussie. Persoonlijk vond ik het geluid van Sgt Pepper's iets teveel van het goede en Revolver viel mij ook een beetje tegen (met She said She said en Tomorrow never knows als dieptepunt). The White Album remix is ook niet helemaal mijn ding (dan toch liever mijn oude lp, de cd uit 1987, de cd remaster uit 2012 of de lp remaster uit 2014) maar over Abbey Road en Let it be heb ik niet zoveel te klagen.

Ik heb vandaag op YouTube geluisterd naar de nieuwe 2023 remix van 1962-1966 en 1967-1970 en eerlijk is
eerlijk, het klinkt als een klok. Met name de nummers van 1962-1966. Heel knap werk door Giles Martin en zijn team. I am the walrus van 1967-1970 viel mij echter ook tegen. Het laatste gedeelte van de fade out gaat helemaal over de top (er zat kennelijk een hoop verborgen in de oude mix) bijna de hele BBC King Lear speech is nauwelijks te horen inclusief de strijkers en dat heerlijke basloopje. Luister en oordeel zelf zou ik zeggen. Beste mix is te vinden op Love (helaas niet in zijn geheel) en niet te vergeten de Magical Mystery Tour DVD/Blu-Ray box uit 2012.

Ga ik de set nu kopen of niet, daar ben ik nog niet over uit. Eigenlijk wil ik wachten op alle overige Super Deluxe Editions die naar ik mag aannemen nog moeten verschijnen maar dan zijn we weer jaren verder........
Hopelijk is Rubber Soul de eerste want wat klinken die nummers in de 2023 mix toch super.

Zoals Gaucho hier al schreef hebben de rode en blauwe verzamelaar een iconische status en alleen al daarom verdienen ze nieuwe uitgave.
Verder zijn, met name de oudere nummers, nu eindelijk in welluidend stereo te horen. Bij de originele stereo mixes zetten ze gewoon de zang in het rechterkanaal en de muziek links. Stereo was toen niet belangrijk, alle aandacht ging naar de mono release. Anno 2023 is het dankzij de techniek waarmee ook Now and Then gemaakt is kunnen worden, mogelijk een volwaardige stereo-mix te maken die fantastisch klinkt en alleen daarom de aanschaf van deze verzamel cd's rechtvaardigt. Voor mij dan.

Nu ik de rode en blauwe verzamelaar in de 2023 versie vanaf LP beluister bestaat er bij mij geen twijfel meer. Als Beatles liefhebber kan je dit toch niet willen missen? Allereerst vanwege de nieuwe mixen die hierop staan, waarvan de meeste mixen goed tot geweldig zijn geworden. Eindelijk zijn al deze fraaie songs in een echte stereo mix te horen. Daarbij valt op hoeveel details er nu meer te horen zijn en dat is regelmatig echt een geweldige ervaring. Zeker ook door het fantastische geluid van deze remaster gedaan in Abbey Road.

Verder viel mij tijdens het afspelen op dat een aantal nummers op de blauwe 3LP wat langer zijn op deze nieuwe versie, iets wat ik niet bepaald vervelend vind. Daarnaast zijn er ook nog eens flink wat extra nummers toegevoegd, waaronder het 'nieuwe' en oh zo mooie Now and Then. Het meest bijzonder qua remixen is nu natuurlijk de rode verzamelaar, omdat de meeste nummers daarvan nog niet in een super deluxe editie waren uitgebracht. Alles bij elkaar ben ik hier erg blij mee, het overtreft mijn verwachtingen.

Een aantal nummers beluistert in HiRes/FLAC formaat, zeer fraai, de mixen zitten ingenieus in mekaar. Op elk nummer hoor je wel details en accenten naar voren komen die anders niet te horen waren of wat verloren gingen in het geheel. Ook knap hoe men de stereosound in de zang heeft opgebouwd (tot hoever kan je hierin gaan?) Ook wel zeer benieuwd hoe dit zal klinken op vinyl, maar dan heb ik wel een wat betere draaitafel nodig en dat heb ik er toch niet voor over.

Ik heb de gekleurde vinyl versie. lp's zijn vlak, geen tikken of andere bijgeluiden.
Ik heb de oude versies, maar deze persing is geweldig.

De albums klinken geweldig, het blijft mooi om muziek die je al je hele leven kent ineens in zo'n heldere geremasterde versie te horen, dat gevoel had ik ook bij de vorige Anniversary editions. En wat er ook voor jaartal op de hoes moge staan, ik ben blij dat Now And Then hier ook op staat.

En zoals verwacht, Now and Then op #1 in de UK:

The Beatles set record 54-year gap between No 1 singles as Now and Then tops UK chart

The Ballad of John and Yoko was hun laatste #1 hit single.

Ik hoor van meerdere kanten dat de elpees beter klinken dan de cds, dynamischer en warmer.

Giles Martin heeft allerlei geluiden toegevoegd die niet in de originele mix zaten. Luister maar eens naar I am the Walrus.

Apart want ik hoorde van meerdere kanten juist het omgekeerde.

Dat kan toch helemaal niet: cd's die dynamischer en warmer klinken dan lp's.

I Am The Walrus is tot nu toe het enige nummer waarbij ik de voorkeur aan de oude versie geef, het is een van mijn favoriete nummers Beatles nummers maar om de een of andere reden klinkt het iets te clean, het ongepolijste is er van af.

kan van je platenspeler afhangen.

Het ongepolijste, de ruis en overstuurde versie van de oude opnames voegen iets toe aan de sfeer van veel nummers. Die imperfectie is ons referentiekader geworden. Tenminste voor ons oudjes die er mee zijn opgegroeid.
Maar wat Giles Martin heeft gedaan gaat verder dan de boel afstoffen. Intro's en outro's zijn veranderd. In de laatste minuten van I am the Walrus zijn geluidscollages toegevoegd. De gitaren in het laatste stuk van She's so heavy klinken anders alsof er een ander effect op zit. Ik realiseer me nu dat dat al tijdens de remix van Abbey Road moet zijn gebeurd en het me nu pas opvalt.

In de recensies wordt ook vaak de Hörzü versies genoemd als de meest geslaagde remixes. Is iemand daar bekend mee? Zijn die nog te krijgen?

John Self schreef:



Op YT is een kanaal dat Parlogram Auctions heet en daar worden regelmatig persingen met elkaar vergeleken. De Hörzü uitgaves springen er dan vaak uit als de beste versies. Met name de Hörzü versie van Magical Mystery Tour (https://youtu.be/384WVtUeVfg?si=CKbfsM0b2PMQfbmn) schijnt superieur te zijn t.o.v. alle andere versies, en nog redelijk te vinden voor een betaalbare prijs.
Maar dat zijn dus goede persingen, geen remixes.
Overigens een heel leuk kanaal, dat Parlogram Auctions. Elke week wordt in ca. 20 minuten een onderwerp behandeld dat over The Beatles gaat of er aan gerelateerd is.

Oh absoluut. Voorlopig zit ik echter even tegen de forse prijs van het vinyl aan te hikken. Het wordt steeds erger.

Ik vind eerlijk gezegd deze erg uitgebreide compilatie met al die mixen nogal overdone. Ook al omdat ik in het verleden al de nodige reguliere en verzamelalbums van de Fab Four in m'n bezit heb gehad. Alleen de pas uitgebrachte niet meer verwachte afscheidssingle Now and then is eigenlijk de enige belangrijke aanvulling. Trouwens wel erg knap dat deze opgepoetste Lennon-ode na slechts 1 week tipparade op nummer 34 in de top 40 is binnengekomen. Hiermee vestigen deze heren weer een opmerkelijk record aangezien zij in de allereerste top 40 van 2 januari 1965 al met 3 nummers genoteerd stonden (I feel fine, If I fell en I should have known better) en nu bijna 59 jaar later ineens weer er in staan alsof ze nog nooit zijn weg geweest. De fans zijn hen in elk geval nog steeds trouw gebleven.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Beatles 1962-1966 / The Beatles 1967-1970 (1973/2023) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Beatles 1962-1966 / The Beatles 1967-1970 (1973/2023)
Drie jaar na het uit elkaar vallen van The Beatles verschenen in 1973 de iconische verzamelaars in de rode en blauwe hoes en vijftig jaar later duiken ze opnieuw op met een fraaie nieuwe mix en flink wat extra tracks

De afgelopen jaren werd zo ongeveer alles wat The Beatles tussen 1962 en 1970 maakten opnieuw uitgebracht. Het was nog niet alles, want twee weken na de release van een ‘nieuwe’ Beatles single duiken ook The Beatles 1962-1966 en The Beatles 1967-1970 op in een nieuwe versie. De verzamelaars die bekend werden als het rode en het blauwe album zijn flink opgepoetst met voor veel tracks een nieuwe mix van Giles Martin (de zoon van George). Het klinkt allemaal prachtig, maar na alle andere reissues van de laatste jaren hebben het rode en het blauwe album vooral een sentimentele waarde. Een waarde die hoog kan zijn, zeker voor iedereen die opgroeide met deze twee iconische albums.

Toen The Beatles in 1970 uit elkaar gingen was ik de kleuterjaren pas net ontgroeid, maar toen mijn interesse voor de popmuziek later in de jaren 70 begon te groeien, moest ik natuurlijk ook kennismaken met de muziek van de grootste Britse band aller tijden. Dat deed ik niet via de reguliere albums van de band, maar met de verzamelaars The Beatles 1962-1966 en The Beatles 1967-1970. Via het rode en het blauwe album leerde ik in ieder geval de singles van The Beatles kennen en raakte ik verknocht aan het werk van de band. Een hele generatie leerde het werk van The Beatles in deze jaren kennen via het rode en het blauwe album, want andere albums van de band zag ik destijds nauwelijks.

De originele versies van de twee dubbele verzamelalbums heb ik volgens mij al lang niet meer, maar ik heb nog wel erbarmelijk klinkende illegale cd-versies, die ik ergens in de jaren 90 in een winkeltje in Hanoi op de kop tikte. De rode en de blauwe verzamelaar werden in 1993 op cd uitgebracht, maar trokken pas de aandacht met de in 2010 verschenen reissues, die verschenen op een moment dat ook al de twee delen Past Masters en de verzamelaar met alle nummer 1 hits van de Britse band (1) waren uitgebracht.

Deze week verschijnen The Beatles 1962-1966 en The Beatles 1967-1970, uiteraard gestoken in de iconische rode en blauwe hoes, op cd en vinyl. Het komt vlak na de release van de ‘nieuwe’ single Now And Then, waardoor er in de maand na het alom geprezen nieuwe album van The Rolling Stones, ook weer sprake is van een heuse Beatles mania.

Op voorhand had ik wel wat twijfels bij de noodzaak van de reissue van de iconische verzamelaars uit 1973. Er zijn zoals gezegd prima andere verzamelaars verschenen, er is een box-set met het complete studiowerk van The Beatles (in stereo en mono), er zijn de drie Anthology delen en bovendien verschenen er de afgelopen jaren al reissues van de studio albums van de band, steeds aangevuld met een schat aan extra materiaal. Het rode en het blauwe verzamelalbum hebben daarom vooral een sentimentele waarde, maar die is waarschijnlijk goed voor prima verkoopcijfers zo aan het einde van het jaar.

Ik was in eerste instantie sceptisch over de deze week verschenen reissues, maar ik ben uiteindelijk toch gezwicht. Enerzijds omdat de sentimentele waarde van de iconische verzamelaars ook voor mij hoog is en anderzijds omdat de nieuwe uitvoeringen prachtig zijn. De meeste tracks op de albums zijn voorzien van een nieuwe mix, waardoor The Beatles 1962-1966 en The Beatles 1967-1970 in de nieuwe versie veel beter klinken dan de originelen. Ik ben lang niet altijd gek op nieuwe mixen, maar vooral de 2023 mixen van Giles Martin, de zoon van de legendarische Beatles producer George Martin, klinken fantastisch en laten details horen die me eerder zijn ontgaan.

De originele verzamelaars zijn uitgebreid met een aantal extra tracks, maar grote verrassingen zitten er, buiten de nieuwe single Now And Then, niet tussen. Het toevoegen van de single is een milde vorm van geschiedvervalsing, maar het scheelt de aanschaf van de behoorlijk prijzige single. De digitale versies van de verzamelaars klinken overigens ook prima en bieden een goed alternatief voor de cd’s en het vinyl, al heeft het natuurlijk wel wat om na al die jaren die rode en blauwe hoes weer eens in handen te hebben. Erwin Zijleman

Helemaal mee eens. €75 per 3lp versie vind ik echt gekkenwerk.

In Frankrijk zijn ze weer goedkoper: 66,99 euro, bijvoorbeeld hier (met lage verzendkosten naar NL):

fnac.com (rood) / fnac.com (blauw) / fnac.com (6LP box: 135 euro)

Het is maar wat je goedkoop noemt. Het blijven achterlijke prijzen. Maar goed, ik voel de nehoefte niet om deze overbodige release te kopen, dus mijn probleem is het sowieso niet
na de kerst zullen de prijzen wel zakken.