The Blinders - Beholder (2024)

Hele lekkere gitaarplaat!

Puike plaat dit, rechttoe rechtaan met genoeg gruis en inhoud.

Brakelights krijg ik de komende tijd sowieso niet meer uit mijn kop.

Iets minder The Coral, iets meer Editors/U2. Zolang de songs sterk zijn zoals hier, kan ik dat goed hebben.

Brakelights kan ik zo 10x achter elkaar draaien. Klinkt leuk deze plaat

Ik zit nog eens goed naar de cover te kijken maar dit lijkt zo uit een 80's gore horror film genaamd From Beyond te komen.

Ik maakte kennis met deze band door het album Fantasies... (met het waanzinnige Lunatic erop). Deze nieuwe mag er ook zijn hoor. Hoor een fijne mix van de oude Veils en Black Angels. Waterfalls of Venice is hier wel het prijsnummer.

Met de nieuwe Blinders gebeurt precies het zelfde als de vorige albums:
Electric Kool-Aid (Pt.1 & pt. 2) & Fantasies of a Stay at Home Psychopath

Bij elke draaibeurt groeit de waardering voor het totale album. waarbij elke song bijdraagd aan het luistergenot. Aanwijzen van de fav tracks is dan ook niet te doen.
stap voor stap naar 10 out of 10.

Kon ze nog niet, maar dit is echt wel goed.

En toen bliezen ze hun europese tour af en stopten ze er ineens mee voor onbepaalde tijd ...

De quote op de socals:

Wat jammer zeg… Hoopte beetje op Lowlands dit jaar.

Je ken het wel waarderen, kortom

En while I’m still young is eigenlijk nog beter!!

Oh...wat een energie....

Ik wil graag de lyrics van het eerste nummer... 'ceremony'. Kan het nergens vinden. Wie weet deze te vinden? Vandaag voor het eerst deze band/dit album gehoord. Erg goed!

Ik mis op dit album dat ene nummer dat ik herhaaldelijk blijf draaien, wat de voorgangers wel steeds hadden.

Na twee goed ontvangen albums, een uitgebreide tour in het vooruitzicht en een strakke overweldigende nieuwe plaat kan er toch niks meer mis gaan. Toch brengen The Blinders het trieste bericht naar buiten dat het financieel niet haalbaar is om de concertreeks te continueren. En dan sta je daar aan de vooravond van de grote doorbraakavond opeens met lege handen, want zieltjes winnen doe je tegenwoordig vooral door de nodige speeluren te maken, en daar verandert zelfs een platencontract bij het grote Universal niks aan. Die zwarte rouwrand portretteert onbewust hoe dan ook de neerslachtigheid van dit tiental Beholder songs.

Je kan er voor kiezen om Beholder te negeren en je aandacht op een andere veelbelovende band te richten. Het kwalitatieve aanbod is zo immens, dus keuzes genoeg. Maar ik geloof in Manchesters laatste hoop, en misschien zorgt die extra aandacht wel voor steun, het duwtje in de rug. Voor de eerste keer besef ik dat nog steeds muzikanten gebukt onder de pandemie nasleep het hoofd boven water proberen te houden. Deze New Gold Dream gaat dus niet voor de postrockers van The Blinders op, een pijnlijke constatering, dus laten we vooral de aandacht op hun laatste wapenfeit Beholder richten.

The Blinders hebben het gedreven exorcistische verjagende van het vroege postpunkwerk, maar teren net zo goed op de bedwelmende wierrookwalmen van de jaren zeventig. The Blinders voegen hier een stukje new wave romantics aan toe, en neigen net zo gemakkelijk naar die typische poëtische jaren tachtig klaagzang. Ze zoeken bescherming onder de vleugels van de nieuwe eeuw postpunk vernieuwers waartoe White Lies, Interpol en Editors behoren. De verharding van het hedendaagse geluid wordt zoveel mogelijk vermeden al laten vocalist Thomas Haywood en Eoghan Clifford de gitaren ook een denkbeeldig stevig woordje meespreken.

Het rituele Ceremony is de perfecte aftrap voor een live avondje The Blinders. Een opgefokte opener waarna de gladiatoren de arena betreden. Een heerlijke natural high song, met direct al het oorverdovende zware locomotievengeluid van bassist Charlie McGough waar de gitaristen zich in de echogalm verliezen en de weg kwijtraken. Thomas Haywood twijfelt aan zijn rol als geliefde en twijfelt aan de gespeelde eerlijkheid van zijn geliefde. Ceremony heeft dat grijze uitzichtloosheid van de gekwelde geesten uit het verleden, de doemdenkers die de wereld zwart inkleuren. Ook At Any Hand but Hers borduurt op het vergiftigende bedrog onderwerp door en zelfs het verbitterende zware Swallowing Static slikt het verdriet en de pijn weg.

Verscheurd ziek hartzeer en de nachtelijke hang om je als bang konijntje in de verblindende Brakelights remlichten te plaatsen. De nacht is van ons, de eenzame overleveraars, die woest bewegend het verdriet van zich afdansen. While I’m Still Young benoemd de toegankelijkheid van het leven. We staren de dood in de ogen en verliezen ons in zijn nietszeggende holle lege veelzeggende blik. Geconfronteerd door de weerkaatsing van het bestaan maken we er het beste van. Die levensbedreigende vermoeidheid dendert ook in de dominerende depressies van Always door.

De Beholder B-kant begint vriendelijker met de luchtig dromerige Iggy Got Camaro pianoballad. Qua instrumentatie heeft de track veel van het huppelend marcherende driekwartsmaat wals ritme van de The Stranglers Golden Brown klassieker weg. In Waterfalls of Venice wordt die schoonheid overschaduwt door de duistere kant van tekstschrijver Thomas Haywood. Bassist Charlie McGough staat aan het roer en is de reisleider in deze nachtelijke trip door de achterbuurt kanalen van Venetië. Woest voortbewegende strijkers stuwen de song verder de diepte in, waarna een krachtig door drummer Thomas Castrey georkestreerd onweer losbarst. Een onheilspellende track over hoe eenvoudig het is om andermans leven te eindigen.

Nocturnal Skies bouwt volgens een sterk staaltje aan songwriter technieken op. Vanuit een kale melancholische basis krijgt het ritmische kampvuur gitaarspel vorm. Thomas Haywood wandelt zorgeloos ontspannen over de afgemeten melodielijnen. Hier is de liefde geen vijand maar een trouw toegezongen minnaar. All I Need accepteert de misstappen en huilt vooral diep van binnen. Toch bereidt de zanger de aanwezigen hier op zijn aangekondigde verdwijning voor. Hoe wrang kan dit afsluitende einde zich met de later genomen beslissingen identificeren. Het blijft een groot gemis dat het Europese publiek niet de mogelijkheid heeft om deze helden te omarmen en van dichtbij de gelaagdheid van de songs te ervaren. Hopelijk hebben we slechts met een tijdelijke pitstop te maken en volgt er snel een doorstart.

The Blinders - Beholder | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Wat een goeie plaat. Elk nummer is raak. Heerlijke drive in de nummers. Pvhj tot nu toe wmb.

De zanger schreeuwt mij soms net iets teveel. Maar wat een leuke liedjes! Ik hoop dat de band snel weer opkrabbelt.

Postpunk is een hypeje. Dat mag. Sinds Joy Division in 1980 op mijn pad kwam ben ik altijd weer blij als die sfeer terugkeert en toen Editors dit vanaf 2005 plotseling terughaalden was ik blij als een kind.

Ik loop bepaald niet voorop met het ontdekken van nieuwe namen: er is te veel oud werk dat ik aan het (her)ontdekken ben. Ruwweg vanaf 1970. Of onbekende groepen van nu, zoals de doommetal van Spillage, ouderwetsch goed.
Daarom ben ik zo blij met MuMe en de bijdragen van MuMensen die erin slagen om nieuwe muziek in mijn bubbeltje te krijgen. Jullie meningen en discussies kunnen zó inspirerend zijn! Zo ontdekte ik The Tubs die ik later live zag en tipte blur8 de groepen Egyptian Blue, Bandit en King Nun.

Welkom The Blinders, voor mij een nieuwe groep. Een album dat ik sinds half augustus regelmatig via streaming draai, vaak op de koptelefoon op de fiets. Zon, wind en soms regen zijn dan rondom mij, met de voortdenderende muziek willen de benen wel draaien.
Vette gitaarlijnen in een wolk echo, een zanger wiens stem bij vaker draaien steeds pakkender wordt, aangename riffs en binnen de grenzen van postpunk lekker gevarieerd. Vaak is het vlot en stevig met grommende bas, meteen in het begin met de dondernummers Ceremony en Brakelights.
Soms is er verrukkelijke melancholie: Iggy Got Camaro is een heerlijk buitenbeentje, Nocturnal Skies met een basis op akoestische gitaar, in All I Need weer een kleine piano.

Het is vast allemaal eens eerder gedaan, maar de liedjes zijn simpelweg té lekker.

Wow, geweldig dit. Hier ga ik van genieten komende tijd.

Prachtige hoes ook, doet denken aan Borremans ♥️

Het doek is gevallen voor The Blinders, maar frontman Thomas Haywood heeft een nieuwe band
WHITEHORSE heeft een eerste song gedropt: Doesn’t Come Close. Maar die titel klopt niet ,
want het komt wel heel ''close" tegen de vorige sound aan te leggen, mede door dezelfde zangstem
met heerlijk arogante ondertoon.