Neil Young - Chrome Dreams II (2007)
mijn stem
284 stemmen
0
geplaatst: 6 november 2007, 15:35 uur
@ geweldigenoten: Ik heb hem nog even moeten laten bezinken. Maar 4* lijkt me een mooi begin 
Prachtige eenvoud in Beautiful Bluebird en geniale rock in Ordinary People om dan lekker mee te dijnen op Shining Light (lekkere solo trouwens) en vervolgens bijna de soul /gospel van the Believer. Spirit Road en Dirty Old Man hebben me dan nog niet helemaal overtuigd. Ever after is leuk maar een beetje saai ook wel. (Grappig koortje dat wel) No Hidden Path rockt dan weer de pan uit. Fantastisch nummer! Met The way nog even tot rust komen na het spektakel. Heerlijk hoe het album eidigd met zijn pianospel.
Prachtige eenvoud in Beautiful Bluebird en geniale rock in Ordinary People om dan lekker mee te dijnen op Shining Light (lekkere solo trouwens) en vervolgens bijna de soul /gospel van the Believer. Spirit Road en Dirty Old Man hebben me dan nog niet helemaal overtuigd. Ever after is leuk maar een beetje saai ook wel. (Grappig koortje dat wel) No Hidden Path rockt dan weer de pan uit. Fantastisch nummer! Met The way nog even tot rust komen na het spektakel. Heerlijk hoe het album eidigd met zijn pianospel.
0
geplaatst: 9 januari 2008, 20:20 uur
Zeker een goed Neil Young album. Toch zijn er wel wat minpuntjes. Ordinary People mag dan fantastisch klinken, het nummer is wel 8 minuten te lang. Hetzelfde geldt voor No Hidden Path. Had makkelijk 6 minuten korter kunnen zijn. En daarnaast zijn The Believer en The Way eigenlijk een beetje erg flauwe deuntjes.
Toch 4 sterren, maar wel 4 hele kleine, magere sterretjes.
Toch 4 sterren, maar wel 4 hele kleine, magere sterretjes.
0
geplaatst: 6 januari 2011, 17:23 uur
Op Touch the Night van Landing on Water staat ook een kinderkoor, sterker nog, bij live concerten speelden ze vaak een bandje af van dat koor. Bij the Way gebeurde dat gelukkig niet, al is dat maar 1 of 2 keer live gespeeld, komt stukken beter uit de verf dan, maar in het kader van het album is het wel een passende afsluiting, beetje als When God Made Me en America the Beautiful.
Dan de rest van het album. Zoals Freedom is dit een beetje een allegaartje, niet eens in de zin dat het een paar oude nummers bevat, sommige heropgenomen, sommige niet en nieuwe nummers, maar qua stijl. Beautiful Bluebird stamt alweer uit midden jaren 80, en is oorspronkelijk opgenomen voor Old Ways, waar het behoorlijk corny klinkt, zoals de rest van het album, eigenlijk. Wat dat betreft is deze versie wel een verbetering, maar blijft een beetje de vreemde eend in de bijt.
Het volgende oude nummer is Boxcar, een nummer dat op Times Square stond, het inmiddels beruchte geschrapte album waar zowel de Eldorado EP als Freedom uit voortkwamen. In tegenstelling tot de wat softe aanpak met de Banjo, zoals op dit album begeleidde Young zich daar met Old Black en een Harmonica, solo dus, a la Le Noise. De Chrome Dreams II versie mist een beetje de 'spook' van de Times Square versie, maar blijft wel overeind. Het origineel is trouwens ook op YouTube te vinden.
Nummertje drie dan maar, en wederom eentje uit de oude doos. Een song van epische proporties, een dikke 18 minuten lang, de langste song op een studioalbum uit zijn lange oeuvre, zelfs Change Your Mind, met 14 minuten ook niet kort is zo'n 4 minuten korter! Op zich is het een dijk van een song, een outtake van een Blue Notes sessie (wie zei ook alweer dat de Blue Notes niet goed waren?) die hij in 1988 en 89 met enige regelmaat live ten gehore bracht. Ironisch genoeg kortte hij het nummer live juist in, waar hij normaal gesproken nummers oprekt (zie Down by the River op Live at Fillmore East bijvoorbeeld). Ook husselde hij wat coupletten om. De reden hierachter is niet helemaal duidelijk, maar ik geloof dat het wat te maken had met David Briggs, die dit lied sowieso al niets vond, na wat onenigheid paste Young de volgorde live in ieder geval aan en de blazers-intermezzo's werden ingekort. Als deel van het album werkt het echter niet. Zoals het geval was met Thriller op Michael Jackson's gelijknamige album, doorbreekt het gewoon de flow, het album luistert niet meer zo makkelijk weg. Je wordt helemaal in de song gezogen, 18 minuten lang en daarna klinkt het alsof er ineens een heel ander album wordt opgezet. Op Freedom stond overigens ook een Blue Notes outtake, Crime in the City (60 to 0 part 1), maar daar was Young wel zo wijs het in te korten van ruim 18 tot een dikke 8 minuten. Nog lang.
Al met al zijn we dus bij track 4 aangekomen, een dikke 25 minuten verder -ter vergelijking, Everybody's Rockin' uit 1983 duurt korter- voor we een echt 'nieuw' nummer horen. Qua stijl is het een beetje een voortzetting van de eerste twee nummers en albums als Prairie Wind en Silver & Gold. Het is een beetje een saai nummer en met bijna 5 minuten best een lange zit. Het klinkt een beetje futloos allemaal.
The Believer is een beetje hetzelfde laken een pak, maar veel korter, een erg teder nummer dat een beetje lijkt op Beautiful Bluebird. Helemaal niet onaardig eigenlijk, desalniettemin was ik niet erg teleurgesteld toen Neil dit nummer oversloeg in de Rai op 18 februari 2008 tijdens mijn eerste echte Neil Young-concert. Dat had echter meer te maken met wat we ervoor terugkregen (Powderfinger) dan met de song zelf.
Dan gaan we eindelijk echt los, met Spirit Road heeft ie een echte kraker te pakken, die het ook live erg goed doet (twee keer zelf getuige van geweest). Lekkere stevige riffs, goede tekst, beetje cryptisch, kortom, typisch Neil Young. Hetzelfde geldt, gek genoeg voor het volgende nummer Dirty Old Man. Soms schrijft Neil Young een nummer dat alle subtiliteit ontbeert, gewoon een lekkere harde rocker, waar je niet al te hard over hoeft na de denken. Den aan songs als Welfare Mothers of Piece of Crap (al had dat nog wel een onderliggende boodschap). Wederom erg goed, ook live.
Na 'Ever After', het broertje van Shining Light komen we uit bij het beste nummer van de plaat en misschien wel 1 van de beste nummers uit zijn carrière, in ieder geval van de laatste 15-20 jaar. Een epische rocker, genaamd No Hidden Path, die hij elke avond, zo'n 2 jaar lang vol overgave ten gehore bracht, aanvankelijk opgerekt tot een minuut of 17, later zelfs tot 20 minuten. Zoals elektrisch als akoestisch. Naarmate hij zich naar de solo heeft toegewerkt geeft hij zich helemaal over, als in trance plukt hij aan zijn gitaar, tijd bestaat niet, noten overigens ook niet meer, zo klinkt de ziel van Neil Young.
En dan is het alweer bijna voorbij, want met The Way geeft Neil Young je weer even de tijd om op adem te komen. Een album met twee gezichten (of drie of zelfs vier) dat pas na de derde track echt een geheel wordt. De goede nummers zijn beresterk en dragen dit album, maar nummers als Shining Light en Ever After doen me gewoon niet zoveel, ik skip ze nooit, maar met 65 minuten wordt dit album al snel een lange zit. Als je Ordinary People dan ook nog eens wegdenkt houd je 40 minuten over en een 5* plaat, maar zo werkt het helaas niet. Toch, op individuele klasse van de songs 4*.
Dan de rest van het album. Zoals Freedom is dit een beetje een allegaartje, niet eens in de zin dat het een paar oude nummers bevat, sommige heropgenomen, sommige niet en nieuwe nummers, maar qua stijl. Beautiful Bluebird stamt alweer uit midden jaren 80, en is oorspronkelijk opgenomen voor Old Ways, waar het behoorlijk corny klinkt, zoals de rest van het album, eigenlijk. Wat dat betreft is deze versie wel een verbetering, maar blijft een beetje de vreemde eend in de bijt.
Het volgende oude nummer is Boxcar, een nummer dat op Times Square stond, het inmiddels beruchte geschrapte album waar zowel de Eldorado EP als Freedom uit voortkwamen. In tegenstelling tot de wat softe aanpak met de Banjo, zoals op dit album begeleidde Young zich daar met Old Black en een Harmonica, solo dus, a la Le Noise. De Chrome Dreams II versie mist een beetje de 'spook' van de Times Square versie, maar blijft wel overeind. Het origineel is trouwens ook op YouTube te vinden.
Nummertje drie dan maar, en wederom eentje uit de oude doos. Een song van epische proporties, een dikke 18 minuten lang, de langste song op een studioalbum uit zijn lange oeuvre, zelfs Change Your Mind, met 14 minuten ook niet kort is zo'n 4 minuten korter! Op zich is het een dijk van een song, een outtake van een Blue Notes sessie (wie zei ook alweer dat de Blue Notes niet goed waren?) die hij in 1988 en 89 met enige regelmaat live ten gehore bracht. Ironisch genoeg kortte hij het nummer live juist in, waar hij normaal gesproken nummers oprekt (zie Down by the River op Live at Fillmore East bijvoorbeeld). Ook husselde hij wat coupletten om. De reden hierachter is niet helemaal duidelijk, maar ik geloof dat het wat te maken had met David Briggs, die dit lied sowieso al niets vond, na wat onenigheid paste Young de volgorde live in ieder geval aan en de blazers-intermezzo's werden ingekort. Als deel van het album werkt het echter niet. Zoals het geval was met Thriller op Michael Jackson's gelijknamige album, doorbreekt het gewoon de flow, het album luistert niet meer zo makkelijk weg. Je wordt helemaal in de song gezogen, 18 minuten lang en daarna klinkt het alsof er ineens een heel ander album wordt opgezet. Op Freedom stond overigens ook een Blue Notes outtake, Crime in the City (60 to 0 part 1), maar daar was Young wel zo wijs het in te korten van ruim 18 tot een dikke 8 minuten. Nog lang.
Al met al zijn we dus bij track 4 aangekomen, een dikke 25 minuten verder -ter vergelijking, Everybody's Rockin' uit 1983 duurt korter- voor we een echt 'nieuw' nummer horen. Qua stijl is het een beetje een voortzetting van de eerste twee nummers en albums als Prairie Wind en Silver & Gold. Het is een beetje een saai nummer en met bijna 5 minuten best een lange zit. Het klinkt een beetje futloos allemaal.
The Believer is een beetje hetzelfde laken een pak, maar veel korter, een erg teder nummer dat een beetje lijkt op Beautiful Bluebird. Helemaal niet onaardig eigenlijk, desalniettemin was ik niet erg teleurgesteld toen Neil dit nummer oversloeg in de Rai op 18 februari 2008 tijdens mijn eerste echte Neil Young-concert. Dat had echter meer te maken met wat we ervoor terugkregen (Powderfinger) dan met de song zelf.
Dan gaan we eindelijk echt los, met Spirit Road heeft ie een echte kraker te pakken, die het ook live erg goed doet (twee keer zelf getuige van geweest). Lekkere stevige riffs, goede tekst, beetje cryptisch, kortom, typisch Neil Young. Hetzelfde geldt, gek genoeg voor het volgende nummer Dirty Old Man. Soms schrijft Neil Young een nummer dat alle subtiliteit ontbeert, gewoon een lekkere harde rocker, waar je niet al te hard over hoeft na de denken. Den aan songs als Welfare Mothers of Piece of Crap (al had dat nog wel een onderliggende boodschap). Wederom erg goed, ook live.
Na 'Ever After', het broertje van Shining Light komen we uit bij het beste nummer van de plaat en misschien wel 1 van de beste nummers uit zijn carrière, in ieder geval van de laatste 15-20 jaar. Een epische rocker, genaamd No Hidden Path, die hij elke avond, zo'n 2 jaar lang vol overgave ten gehore bracht, aanvankelijk opgerekt tot een minuut of 17, later zelfs tot 20 minuten. Zoals elektrisch als akoestisch. Naarmate hij zich naar de solo heeft toegewerkt geeft hij zich helemaal over, als in trance plukt hij aan zijn gitaar, tijd bestaat niet, noten overigens ook niet meer, zo klinkt de ziel van Neil Young.
En dan is het alweer bijna voorbij, want met The Way geeft Neil Young je weer even de tijd om op adem te komen. Een album met twee gezichten (of drie of zelfs vier) dat pas na de derde track echt een geheel wordt. De goede nummers zijn beresterk en dragen dit album, maar nummers als Shining Light en Ever After doen me gewoon niet zoveel, ik skip ze nooit, maar met 65 minuten wordt dit album al snel een lange zit. Als je Ordinary People dan ook nog eens wegdenkt houd je 40 minuten over en een 5* plaat, maar zo werkt het helaas niet. Toch, op individuele klasse van de songs 4*.
* denotes required fields.