Neil Young - Chrome Dreams II (2007)

Deze plaat sluit inderdaad het best aan bij Freedom, een zelfde concept, wat langere stukken afgewisseld door rustigere nummers.
Ik vind Ordinary People en No Hidden Path, niet toevallig de twee lange stukken op het album de sterkste tracks.
En sommigen vinden The Way maar niets, ik vind dat kinderkoortje net ongehoord goed en het klinkt me erg lekker in de oren.
Echt zwak werk staat hier niet op, maar het allerhoogste niveau zoals op Everybody Knows this is Nowhere wordt mijn inziens maar één keer gehaald, nl. met Ordinary People.
Toch zeker 4 sterren waard, absoluut!
****

Wat een geweldig album! Vanmorgen mijn stem veranderd van 4,5 naar 5 sterren. Ik ben echt enorm verslaafd aan dit album!

Het album begint al erg mooi met Beautiful Bluebird, prachtig weer met die harmonica. Daarna Boxcar, heerlijk feel, lekker op de banjo en heerlijke zang! En dan Ordinary People... Oh mijn God! Wat een enorm goede track! Lang met herhalende structuur, maar het verveelt dan toch geen moment mede door de heerlijke opvullingen!

Shining Light is een nummer dat leek alsof ik het wel eens eerder gehoord had, maar het is een erg mooie track, met mooie zang en achtergrondzang! The Believer is even een tikkie rustiger, wat leger, maar toch heeft het wel wat, zeker het leuke refreintje.

Bij Spirit Road vind ik het refrein echt heel erg lekker en het nummer heeft over het algemeen weer die lekker rauwe feel. Zelfde geldt voor Dirty Old Man, die gewoon een lekker vol rauw en apart sfeertje neer zet. Ever After is nu even het enige nummer waar ik even in mijn gedachtes niet op kom. No Hidden Path is net als Ordinary People ook een lange track die ook niet weet te vervelen! Ook weer lekkere rauwe gitaren hier!

De afsluiter The Way vind ik echt een prachtig nummer om het album mee te eindigen. Heerlijk op de piano gespeeld, mooi gezongen door Neil. Maar het prachtigste van dit nummer is toch wel het kinderkoor dat hier mee zingt... werkelijk fantastisch!

Het album in het geheel luistert zo enorm lekker weg dat ik er maar geen genoeg van kan krijgen! Verreweg het beste album dat ik dit jaar heb gehoord tot nu toe. Had geen enorm hoge verwachtingen van dit album, maar toch flikt Neil het weer!

frusciflea, hoe kom je erop ? Ik bedoel zo'n pseudo hé ?
Maarreuh : ik volg je geheel en ik ga mijn quotatie hier ook al wat opvijzelen naar 4.5 zie!
En kijk : De man of vrouw (?) die zonder dt-fouten kan schrijven, hij bestaat : Hij heet fruscifea!!

****1/2

Euh Frusciante en Flea samengebald, je suppose, van de Rode Hete Chili Pepers ?

Haha, dank je, EVANSHEWON

Jup, die 2 samengebald vormt mijn gebruikersnaam, lekker origineel hè

Anyway, ik moet nog wel even kwijt dat ik het maar jammer vind dat het mij dagelijks niet lukt om Ordinary People in 1 x in zijn geheel in de auto te luisteren van of naar het werk! (ik doe er nl. zo'n 15 min. over)

Maar ik kan niet wachten om dalijk weer verder te luisteren in de auto. Overigens vindt ik The Way ook nog eens een heerlijke track om mee in slaap te vallen, maar dan niet in mijn auto natuurlijk... Gewoon heerlijk even net voor het slapen gaan nog luisteren!

Ff wat langzamer rijden he..Doe ik ook wel eens bewust als ik een liedje af wil horen maar bijna thuis ben

Staan jullie dan niet vaak een tijdje stil op plaats van bestemming om nog even dat ene nummer af te luisteren voordat je uitstapt...

De laatste weken opvallend veel meer file's. Mischien met dit fanastische album te maken?

Gisteren dit album gekocht. Heerlijke plaat, ik kan niet anders zeggen. Beautiful Bluebird, zonder twijfel zijn beste nummer van de laatste 10 jaar. ouderwets genieten van deze geweldige man.

En? Hoeveel sterretjes zie jij al voor je voor dit album

@ geweldigenoten: Ik heb hem nog even moeten laten bezinken. Maar 4* lijkt me een mooi begin

Prachtige eenvoud in Beautiful Bluebird en geniale rock in Ordinary People om dan lekker mee te dijnen op Shining Light (lekkere solo trouwens) en vervolgens bijna de soul /gospel van the Believer. Spirit Road en Dirty Old Man hebben me dan nog niet helemaal overtuigd. Ever after is leuk maar een beetje saai ook wel. (Grappig koortje dat wel) No Hidden Path rockt dan weer de pan uit. Fantastisch nummer! Met The way nog even tot rust komen na het spektakel. Heerlijk hoe het album eidigd met zijn pianospel.

Prachtige plaat. Hoogtepunten zijn voor mij Ordinary People, een episch nummer van allure, en het ongekend tere The Way.

Al heel wat mooie albums gehoord dit jaar....maar deze is toch een van de beste, zelfde zoals meeste al vinden, prachtige ballads met als hoogtepunt toch ordinary people....overdonderend!!!!!!!!!!

Wederom een uitermate goed stuk werk van meneer Young.

Beste allemaal,
Ik lees jullie enthousiaste berichten over vooral "Ordinary people", fijn om dat te lezen.
Blijkbaar toch voor velen van jullie een nieuw nummer.
Maar de echte Neil freaks weten dat dit al een tamelijk oud nummer is.
Ik ben in mijn archieven gedoken en vond hem o.a. op een cd uit 1988 met the “Blue Notes” nl een concert in Jones beach music centre Wantaugh (NY) op 27 augustus.
Dit nummer raakte mij toen al want hj was me bij gebleven, kwam me direct weer bekend voor. Tevens een prachtige cd cover, Neil met hoed, pak en gitaar, net een stilleven.
Overigens duurde het nummer toen 12.20 minuten., het is één van zijn langste nummers die hij heeft geschreven, ik heb ook een nummer van Cortez the killer (Zuma) die ruim 20 minuten duurt..(Het album Zuma stond overigens tijden op nr. 1 van de top 10 van de Neil Young fanclub)
Misschien zitten er tussen de schrijvers en lezers van dit forum ook wel Echte Neil fans en is het leuk om onze fanclub eens te bezoeken.
De afgelopen jaren heb ik als groot muziekliefhebber met veel plezier diverse recensies geschreven over de “Neil dagen” in het fanclubblad in o.a. Hilversum en Oss.
In januari komen we weer samen, iedereen is welkom..
Zelf ben ik in de jaren 80 met cassette bandjes met de toen voor mij mooiste albums Everybody knows this is nowhere, After the gold rush, Harvest, On The beach, Zuma , Comes a time door California e.d. getrokken en had het geluk door toeval hem van dichtbij te mogen ontmoeten, hierdoor was mijn passie dan ook behoorlijk gegroeid.
Van zijn vele gemaakte albums zijn er een paar die ik echt niets vind en dat is o.a. “Landing on water” Hij heeft met vele (gelegenheids)begeleidingsbands samengewerkt en opgetreden, namen als b.v. Shockink Pinks, International Harvesters, The Restless, Hawks & Doves band, The Ducks passeren in zijn lange carrière de revue , en uiteraard zijn vaste band The Crazy Horse, waarvan de gitarist Billy Talbot in 2005 in Nederland nog concerten heeft gegeven, in kleine intieme cafeetjes .
Eddie Vedder is een groot Neilfan en heeft vele keren mogen optreden met “The Neil”, vol passie.. hoe ze samen duetten zingen
In 2005 konden we diverse keren genieten van de ex leden van CSN&Y met uitzondering van Neil in o.a. Paradiso (Graham op blote voeten), Melkweg en tijdens Arrow Rock festival, dat was een mooi muzikaal jaar voor mij, met vele onvergetelijke concerten..
Willen jullie meer weten over de fanclub of over bepaalde cd’s van b.v. Neil, neem dan gerust contact met me op..
Wie in Nederland wil genieten van een Nederlandse Neil moet echt eens luisteren naar The Neil Young Mirrorband met als zanger Gerry Wolthof , fantastisch, met de ogen dicht net de “echte” en de leden van band zijn ook geweldig , op hun site vind je hun agenda
Van “Chr.Dr. II” zijn voor mij Shining light., No hidden path en..Ordinary people de mooiste nummers van dit album.
Boxcar lijkt me ook een bekend nummer, ik zal eens kijken waar ik die van ken. En zo zal ook dit album weer voor mooie associaties zorgen als we weer wat jaren verder in de tijd zijn, vele nummers halen bij mij vaak herinneringen op, ze zijn als een foto voor mij, er komt dan weer van alles te voorschijn, gevoelens, emoties, vakanties enz..
Overigens lopen de recensies over dit album nogal uiteen, van "lappendeken" (vanwege de vele stijlen), tot "juweeltje".. ik zelf vind het een mooi album en ben blij dat onze Neil weer een album heeft gemaakt.
Het wordt tijd dat “The Master himself” weer eens in Nederland komt, aan fans zal het dan zeker niet ontbreken…..
Mijn motto is: “Muziek is er om te delen en samen van te genieten”
Groeten van Arnold (45)

Wat een eer dat we Jack Nicholson in ons midden hebben, alleen schat ik hem veel jonger in dan 70 jaar.
Arnold wenst jullie een fijne zondag

geen teleurstelling na de eerste paar luisterbeurten....
Z'n beste cd in jaaaaren wellicht.

Hij kan het nog gelukkig... Ordinary People is briljant

No Hidden Path vind ik de topper van dit album , 14 minuten genieten geblazen!!
Loeihard in de auto , hier rij ik graag een blokje voor om.
Overigens is met Ordinary People ook niets mis hoor!!!!!
Gewoon ( alweer ) een goed album van Neil, geen zwakke nummers te vinden.
En willen mijn favorieten ( Neil Young / Eagles & Springsteen ) voortaan niet meer zo kort na elkaar een album uitbrengen, het geld is op.

Shit happens, Tequila.
Maarrr, wat een heerlijk album. Nu 2 keer gehoord. Wat een geweldig nummer, dat "Ordinary People". Het houdt maar niet op. Een gevecht tussen de blazers en de electrische gitaar. Halverwege denk je dat het pleit is beslecht, maar toch niet.....geweldig.
Verder een mooi, erg afwisselend album. Neil is still alive!!!

De laatste jaren is mijn interesse voor Neil wat afgenomen, maar ik was ook blij verrast toen ik erachter kwam dat "ordinairy people" eindelijk officieel was uitgebracht. Ik kende het ook al van de opnames uit +/- 1988.



Boxcar is volgens mij blijven liggen na de Ragged Glory sessies.
Is "interstate" (ook uit de jaren '80" eigenlijk ooit officieel gereleased?

zeer kort , alleen ' ordinary people ' al is de aanschaf waard

fabeltastisch ,

track van het jaar met neil op gitaar in topvorm

waaaaauw

Ik vond de vorige plaat zo erg tegenvallen dat ik toen besloot hem niet te kopen. Dat was echt voor het eerst in jaren, ik heb vrijwel alles van Neil Young. Toen deze uitkwam heb ik hem in eerste instantie genegeerd. De recensies waren wel aardig, maar ik dacht: het zal wel weer. Neil heeft zijn nieuwe plaat weer eens slim 'gekoppeld' aan oud werk. En dat had ik eerder gehoord.

Maar, eerlijk is eerlijk. Toen ik laatst de recensies hier las werd ik toch wel nieuwsgieriger. En uiteindelijk besloten toch te kopen. Dank voor het opwekken van mijn nieuwsgierigheid want:

WAT EEN GOEIE PLAAT!!!

Zijn beste sinds tijden. Eigenlijk van begin tot eind erg goed. Zelfs dat nummer van 18 minuten weet continue te boeien. Hulde aan Neil.

JUIST dat nummer van 18 minuten weet continu te boeien!

Zijn beste sinds jaren, oke, maar ik heb toch steeds het idee naar een omgevallen vuilnisbak te luisteren.

Een hoog cijfer dan nog, voor een omgevallen vuilnisbak..

"The Way" is gewoon een heel mooi kerstnummer, om maar eens in de sfeer van deze tijd te spreken.

Een paar aardige nummers, die weinig toevoegen aan het eerdere werk van NY.
Een nummer als The Believer, daar moet hij zich maar eens diep voor gaan schamen.
Over teksten wil ik niet oordelen, maar muzikaal gezien is het wel erg simpel wat er gebracht wordt.

Berichten over Neil Young concert verplaatst naar Neil Young

Absoluut zijn allerbeste sinds jààren. Eigenlijk staat hier niets ondermaats op, de oude man is in bloedvorm, en dàt na toch wel ernstige medische problemen.
Nou, voorlopig is de oude houthakker niet kapot te krijgen, zeker niet in mijn cd-speler!

***** alleen al Ordinary People verdient deze quotatie, maar echt heel deze plaat is gewoon top!

Zeker een goed Neil Young album. Toch zijn er wel wat minpuntjes. Ordinary People mag dan fantastisch klinken, het nummer is wel 8 minuten te lang. Hetzelfde geldt voor No Hidden Path. Had makkelijk 6 minuten korter kunnen zijn. En daarnaast zijn The Believer en The Way eigenlijk een beetje erg flauwe deuntjes.

Toch 4 sterren, maar wel 4 hele kleine, magere sterretjes.

Je bedoelt dat Ordinary People 18(!) minuten lang is . Op zich kan het voor sommige inderdaad té lang(dradig) zijn, echter krijg je bij Neil bij dit soort nummers altijd het gevoel of je bij hem in de studio zit en naar een lekkere jam zit te luisteren... althans, dat heb ik altijd.

Neil vind ik toch wel één van de weinige artiesten (buiten groepen als Genesis en Pink Floyd) waar een langgerekte versie nooit gaat vervelen. Vier sterren (hoe mager ook) is toch een ruim voldoende