The Last Dinner Party - Prelude to Ecstasy (2024)

Nog geen enkel bericht bij deze band, of dit album, geestig.

Ik vermoed dat het hier binnenkort drukker is.

Dit wordt er wel eentje ja. Kijk ernaar uit heurr

Dit kan zo maar eens The Next Big Thing zijn.

Keek net op YouTube naar acht video's van dit debuutalbum en ik moet zeggen het klinkt smashing!
Sommige van de video's zijn als kleine speelfilms opgenomen.
De lead zangeres heeft een stem als een klok en zingt loepzuiver. Ik hoor diverse invloeden die samen een aangename cocktail vormen.

Op YouTube komen sommige mensen superlatieven te kort, maar ik heb nu ook het idee dat dit wel heel veel potentie en kwaliteit heeft. De nieuwe Oor brengt de groep ook onder de aandacht in een dubbel pagina artikel.

TBC

Dit is muziek dat helemaal in mijn straatje past: dus ik kijk er zeker naar uit!

De hype van 2024, of wordt het toch Hiqpy?

Geen idee. Dat is me eigenlijk tot nu toe ontgaan. Ik denk dan eerder aan SPRINTS.

Ik moet mij hier ook nog in verdiepen, maar er komt nu al zoveel moois uit.

Singles klinken zeker niet verkeerd. Florence Welsh hoor ik er wel in, Warpaint, Bowie misschien. Maar toch ook wel een eigen geluid.

Ik kijk hier heel erg naar uit! Jammer dat hun concert in de Melkweg al een tijdje uitverkocht is

Zangeresje dat klinkt als Lena Lovich. Hoe lang is dat geleden. Dat belooft!

Er komt als het goed is nog een nieuwe aan in Paradiso ergens in november geloof ik. Moet je ff de site van Paradiso komende tijd in de gaten houden.

In Groningen nog niet uitverkocht dus zal wel meevallen. Luistercijfers op Spotify zijn nou ook nog niet 'door het dak'.

Sorry krijg het er niet warm van. 13 in een dozijn muziek.
Eigenlijk is alles al gespeeld in de afgelopen 50 jaar en zijn het allemaal duplicaten.

Nothing Matters en Sinner, buitengewoon sterke singles (ja, ook als single verkrijgbaar, nou ja, waren, inmiddels collector's items). Voeg daarbij de fijne clips. Band van 2024? Van mij mag het. En als we toch vergelijken, de Dum Dum Girls zouden oudere zusjes kunnen zijn.

Heb de vrijgegeven nummers vanavond ook een paar keer gehoord en dit klinkt echt heel erg mooi. Ga de plaat zeker luisteren dit weekend.

Tja, met alle respect. Misschien moet je dan stoppen met luisteren naar 'nieuwe muziek/artiesten', want dat wat je zegt is een feit. Ben dat met je eens.

Ongetwijfeld dat er nog nieuwe dingen gedaan worden maar vrees dat je daar ook niet gelukkig van wordt (ik in elk geval niet).

Maar is het echt heel erg dat alles al eens gedaan is en je van alles terug hoort? Zo ja, dan zou ik gewoon bij ouder werk blijven en dit soort bands links laten liggen. Ik zelf word op dat vlak ook nauwelijks nog verrast. A) Omdat ik nu eenmaal niet meer buiten bepaalde grenzen ga en B) ik ook altijd wel iets herken uit het verleden. Maar ik kan nog steeds geraakt worden door muziek van nu, zoals ik ook geraakt kan worden door oudere muziek.

Dat je het er niet warm van krijgt kan altijd, maar als dat komt omdat het 'allemaal duplicaten' zijn dan zou ik echt zeggen: niet meer aan beginnen of zoek genres op die je straatje niet zijn. Misschien dat daar nog wat te halen valt

Hier ben ik erg enthousiast over, maar ergens voel ik nu ook al dat dit wel eens een tijdelijk snoepje van de week gaat worden voor mij en dat ik dit aan het einde van het jaar al niet meer in mijn top 10 terug ga zien. Maar dat zal de tijd leren uiteraard.

Zit hem vast in de naam, ik vind er ook geen reet aan. Na een paar nummers begon het me mateloos te irriteren.
Hoorde er ook allerlei artiesten en bands in die ik op zichzelf erg goed vind, maar deze mengeling vind ik drie keer niets.

De zangeres heeft wel een aansprekende zangstem. Maakt nieuwsgierig naar meer. Nothing Matters voor op, maar ook On Your Side zijn prima nummers. Echter Caesar en Sinner doen me dan weer niet veel. Toch benieuwd naar de rest van het album.

Blijkbaar is The Last Dinner Party een gezelschap waar de schijnwerpers op gericht zijn. Dat was me aanvankelijk wat ontgaan, maar een uitverkochte Melkweg nog voor de release van een debuutalbum zegt al wel iets. Hier is wat gaande.

Dan is het even op onderzoek gaan en blijkt inderdaad dat deze band aardig gehyped wordt. De dames hebben al in bekende internationale programma's gestaan en er wordt lovend over ze gesproken. Dat is het moment dat ik wat terughoudend ga worden. Want dat speurwerk leverde beelden op van verveelde meiden met een uitstraling van 'kijk ons eens even cool zijn'. Zal wel 'part of the act' zijn denk ik dan maar. Even negeren.

De muziek, daar gaat het om. Invloeden van Florence Welch, Marina and the Diamonds, David Bowie, Kate Bush, ABBA en weet ik wat ik er allemaal in hoor: beroerd is het zeker niet. Ja, elke keer denk je 'waar ken ik dit van?' of 'dit komt me bekend voor'.
Maar is dat heel erg? Er is nog maar weinig muziek welke me weet te verrassen na al die jaren pop/rock geschiedenis. Wil ik echt verrast worden dan moet ik het in andere genres gaan zoeken denk ik. Dan is het nu belangrijk of het me pakt ja of nee. En dat doet het zeker wel.

Muziek dat in mijn straatje past, dus dat helpt al aardig. De singles springen er zeker bovenuit en dat is wel vaker het geval met dit soort debuut albums. Maar ook de andere nummers klinken lekker.

The Last Dinner Party is natuurlijk ook behoorlijk theatraal waardoor ik soms het gevoel krijg dat het er allemaal net wat te dik bovenop ligt, maar met theatrale muziek heb ik altijd wel wat en als de nummers gewoon goed in elkaar zitten, perfect worden opgevoerd en mooi geproduceerd dan is dat wat mij betreft voldoende reden om met de hype en lovende kritieken mee te gaan.

Prelude to Ecstasy is een pakkend, flamboyant album, een album dat groots wil overkomen en dat ook wel doet. Drama op en top, en een reis door de muzikale tijd.

Is de hype terecht? Wat mij betreft niet helemaal. Het is zeker goed, maar ik heb de indruk dat de dames en heren critici iets té uitbundig zijn en te graag willen. Maar verder? Baroque-pop op z'n best. Wellicht niet voor iedereen weggelegd, dus The Last Dinner Party zal ongetwijfeld love or hate worden. Ik bevind me in kamp één.

Je moet gewoon even Gretz erop attenderen dat er vrouwen in de band zitten.

De singles kunnen me nog niet helemaal overtuigen. Hype of niet, het moet ook je smaak zijn. Het hele album is beschikbaar, dus ik laat me graag overtuigen.
Leuk om meer achtergrond te lezen in de recensies van De Volkskrant en OOR.

The Last Dinner Party brengt kleurrijke artrock met een knipoog (interview) | OOR

The Last Dinner Party - digitalekrant.volkskrant.nl

Bombastische en theatrale mix van Queen en ABBA met een zangeres die bij vlagen doet denken aan Kate Bush. Op papier een mix die mij helemaal niet zou moeten liggen, maar om een af andere reden vind ik de muziek van The Last Dinner Party wel tof. Is het misschien omdat je toch wel een echt band gevoel hebt of dat het nog net genoeg rockt? Ik ben er nog niet helemaal achter. Er zitten wel een paar nummers tussen die niet helemaal mijn cup of tea zijn, maar bijvoorbeeld Nothing Matters en Caesar On a TV Screen zijn perfecte pop/rock nummers. Wel zonde dat de 'fuck' in Nothing Matters op Spotify half is weg geblurred, klinkt heel raar nu.

Ik zie twee versies van het album bij mij op Spotify. Eentje met het expliciete logo voor Nothing Matters en eentje zonder. Diegene met het logo heeft gewoon de "normale" lyrics.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Last Dinner Party - Prelude To Ecstasy - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Last Dinner Party - Prelude To Ecstasy
De Britse band The Last Dinner Party is op haar debuutalbum Prelude To Ecstasy niet vies van muzikaal en vocaal bombast, maar heeft ook volop avontuur en diepgang verstopt in de bijzondere songs op het album

Er wordt al een tijdje heel druk gedaan over het debuutalbum van The Last Dinner Party en dit album is deze week verschenen. Het is een album dat flink uitpakt met verrassend aanstekelijke popsongs, maar de songs van de vijf Britse vrouwen hebben ook iets bijzonders. Bombast kan omslaan in subtiliteit en hitgevoelige deuntjes kunnen zomaar worden vervangen door songs met veel diepgang. Prelude To Ecstasy klinkt aan de ene kant heel bekend, maar is aan de andere kant anders dan al het andere dat momenteel wordt gemaakt. The Last Dinner Party wordt in brede kring zeer uitvoerig bejubeld en dat lijkt wat overdreven, maar het is echt volkomen terecht.

In meerdere recensies van het deze week verschenen en stevig gehypte debuutalbum van de Britse band The Last Dinner Party wordt het album aangeraden aan iedereen met een zwak of zelfs een voorliefde voor musicals. Nu heb ik persoonlijk echt helemaal niets met musicals en ook Britse hypes laat ik over het algemeen graag aan me voorbij gaan, waardoor ik met de nodige scepsis begon aan de beluistering van Prelude To Ecstasy. Het album opent met een korte klassiek aandoende prelude, maar hierna barst het debuut van The Last Dinner Party los en verdween mijn scepsis als sneeuw voor de zon.

Abigail Morris, Emily Roberts, Georgia Davies, Lizzie Mayland en Aurora Nishevci hebben met Prelude To Ecstasy een geweldig album afgeleverd. Het is een album dat je bij eerste beluistering vooral van je sokken blaast, maar vervolgens hoor je steeds meer moois en bijzonder op het eerste album van The Last Dinner Party, dat de idioot hoge verwachtingen makkelijk waar maakt.

Ik heb zoals gezegd helemaal niets met musicals, maar de associaties met het genre begrijp ik wel. De muziek van The Last Dinner Party is immers behoorlijk pompeus en de zang knalt echt uit de speakers. Daar ben ik normaal gesproken helemaal niet gek op, maar de songs van The Last Dinner Party zijn songs waarvan je alleen maar kunt houden en dat deed ik direct bij mijn eerste beluistering van het album.

Prelude To Ecstasy wordt met van alles en nog wat vergeleken, maar de meest genoemde namen zijn Queen, ABBA en Kate Bush (op de voet gevolgd door Sparks, David Bowie en Florence & The Machine). De vergelijking met Kate Bush heeft vooral te maken met de stem van Abigail Morris, die af en toe wel wat heeft van het Britse icoon, terwijl de vergelijking met Queen en ABBA vooral zal zijn ingegeven door enerzijds het pompeuze karakter van de muziek van The Last Dinner Party en anderzijds het vermogen om steeds weer te verrassen met hopeloos verslavende popsongs.

Prelude To Ecstasy is zo’n album dat je bij eerste beluistering al jaren lijkt te kennen, maar het is ook een album waarop je continu nieuwe dingen blijft ontdekken. In muzikaal opzicht is het soms behoorlijk over the top, maar het Britse vijftal kan in muzikaal opzicht ook behoorlijk subtiel klinken. Hetzelfde geldt voor de zang van Abigail Morris, die alle registers open kan trekken, maar die ook prachtig subtiel kan zingen. Het komt allemaal samen in songs die makkelijk verleiden, maar die ook verrassend goed in elkaar zitten. Ook ik moest heel even wennen aan het behoorlijk bombastische geluid van The Last Dinner Party, maar al snel koesterde ik alle songs op het album.

Prelude To Ecstasy wordt misschien met van alles en nog wat vergeleken, maar de vijf Britse vrouwen verleggen continu de grenzen en blijven dingen doen die je niet verwacht, zoals met zijn allen vocaal losgaan in een track die herinnert aan de unieke klanken van Le Mystère Des Voix Bulgares, wat dan weer wordt gevolgd door een wereldhit die ABBA is vergeten te maken, tot de gitaren beginnen te scheuren.

De leden van de band beschikken allemaal over de nodige muzikale en vocale bagage en dat hoor je track na track. Natuurlijk is het af en toe wel erg zwaar aangezet, maar net als functionele bombast lijkt door te slaan in holle bombast neemt The Last Dinner Party weer een andere afslag. Je moet er voor in de stemming zijn, maar als je dit bent is Prelude To Ecstasy van The Last Dinner Party een sensationeel goed album. Dat de Britse band de hype ver voorbij is zal duidelijk zijn. Erwin Zijleman

Het nastreven van genot, dat is het hoogst bereikbare binnen het hedonisme. Deze filosofische levenshouding zorgt bij het bereiken van dit streven voor zelfontplooiing en zingeving. En hoewel deze filosofie al dateert uit de tijd van Epicurus (341-270 v.Chr.), is het anno nu aan een zekere opmars bezig. Zo ook bij de leden van de vrouwelijke Britse barok-rockband The Last Dinner Party. Hun oorspronkelijke naam ‘The Dinner Party’ was geïnspireerd op het beeld van een weelderig hedonistisch Romeins banket met alle vertoon van liederlijke losbandigheid, macht en genot. Het muzikale equivalent daarvan heeft The Last Dinner Party op voortreffelijk theatrale wijze weten te vangen op hun debuutalbum Prelude To Ecstasy.

Het album begint met de anderhalve minuut durende instrumentale titeltrack, gevolgd door Burn Alive. Een lied waarin zangeres Abigail Morris een intense, destructieve relatie bezingt waarin ze worstelt met pijn en zelfopoffering. ‘I am not the girl I set out to be’ en ‘I’d break off my ribs to make another you’ zijn opvallende zinnen uit dit Depeche Mode-achtige nummer over verandering van identiteit en de bereidheid om lichamelijke pijn te doorstaan om de ander te behagen. Maar wie dieper luistert hoort tevens een krachtige Bijbelse verwijzing, waarin Morris, gelijk het verhaal Genesis (2:22-24), een rib uit eigen lichaam gebruikt om een mens te creëren. Tekstueel is Burn Alive enorm indrukwekkend, zeker ook omdat het ambacht van de zeventiende-eeuwse barokke dichtkunst erin te ontwaren is. En deze schrijfkwaliteit duikt op in bijna alle songs, zoals Caesar On A TV Screen; de meest recente single van het vijftal. Opvallend zijn de tempo- en stijlwisselingen in dit lied, waardoor de songtekst over genderrollen, empowerment van vrouwen en het streven naar gelijkheid een extra dimensie krijgt. De historische verwijzingen in de tekst verraden een meer dan basale kennis van de wereldgeschiedenis, die The Last Dinner Party ook nog eens weet te verbinden aan het huidige tijdgewricht. Uiterst indrukwekkend.

De ballade Beautiful Boy is een intrigerend rustpunt halverwege de plaat. Morris zei in een interview met NME het volgende over dit lied: ‘Als je een mooie vrouw bent, is dat niet per se een voorrecht, het heeft ook verschrikkingen. Maar hoe is het om niet alleen een man te zijn, maar een man die zo mooi is dat niemand ooit nee tegen je zou zeggen?’ (ondergetekende moet het antwoord hierop schuldig blijven). Een boeiende en originele benadering van de complexiteit van genderidentiteit. Zowel het lied Sinner als Nothing Matters beginnen verraderlijk aantrekkelijk ABBA-esk. Sinner ontpopt zich al snel tot een energiek rocknummer dat zondigen niet alleen als iets religieus beschouwt, maar ook ziet als een vorm van corruptie van liefde als lust en passie om de hoek komen kijken. Nothing Matters begint onschuldig, maar ademt plots een einde-der-tijden-sfeer waarin de hoofdpersonen proberen te navigeren door een wereld die onzeker is en wellicht niet geschikt is voor hen. De herhaling van de zin ‘And I will fuck you like nothing matters’ benadrukt dit gevoel van dystopie. Mirror is het onheilspellend slotakkoord van Prelude To Ecstasy, waarin The Last Dinner Party een spiegel als metafoor gebruikt om de fragiliteit van het zelfbeeld en de afhankelijkheid van externe percepties bloot te leggen.

Geen makkelijke kost wat de vijf leden van The Last Dinner Party je voorschotelen op hun debuutalbum. Wel uiterst smaakvolle, authentieke en eigenzinnige kost. Het valt nauwelijks in een genre te vatten. Sterker nog, het lijkt alsof The Last Dinner Party direct een eigen genre geworden is. Er is zowel muzikaal als tekstueel zoveel te ontdekken op deze plaat. Elke zin is weldoordacht en voorzien van meerdere lagen van betekenis- en interpretatiemogelijkheden. En dat mét behoud van emotie, persoonlijkheid en invoelbaarheid. Het sterkste songwriters-collectief in jaren! Muzikaal verdient Prelude To Ecstasy ook alle lof. De twaalf tracks klinken spannend, enerverend en uitdagend. Volgens de ongeschreven wetten van het hedonisme zouden individuen moeten streven naar het maximaliseren van plezier en het elimineren van emotionele pijn, zonder zich te veel zorgen te maken over toekomstige generaties. In het maximaliseren van plezier is The Last Dinner Party met deze debuutplaat zonder meer geslaagd. Over het elimineren van pijn zijn wij niet in de positie een oordeel te vellen en kan slechts gezegd worden dat de vijf leden een aantrekkelijk platform gecreëerd hebben om er uiting te geven. Nu maar hopen dat ze zich wél bekommeren om toekomstige generaties, want het zou toch een zonde zijn als de muzikale schoonheid van The Last Dinner Party zich zou beperken tot een enkele generatie.

The Last Dinner Party - Prelude To Ecstasy - nieuweplaat.nl

Zeker interessant, maar nog niet meer dan dat. Een voorlopige 3.5* en dat zal niet minder worden; hopelijk meer.

Het Verenigd Koninkrijk is een land van tradities. Sinds ik als prille tiener naar popmuziek ging luisteren, najaar '76, is het hypen van 'the next big thing' er één. Dat geldt voor alle hypes in alle genres. Soms worden die beloftevolle namen inderdaad groot.
Ik herinner me dat vooral Britse bladen door de decennia heen graag hypeten, om het even welk genre: altijd goed voor de verkoopcijfers van deze magazines en zeg nou zelf: je wilt als hippe lezer toch wel kunnen meepraten?

Op basis van wat ik bij The Last Dinner Party hoor, zou dit inderdaad een hele grote naam kunnen worden. Op Prelude to Ecstasy overheersen aangename pop, afwisseling en pakkende composities. Wat ik ook fijn vind, is dat het niet allemaal digitaal is. Integendeel, hier klinkt een ouderwets bandje: gitaar, bas, drums en sterke zang. Natuurlijk klinken de diverse invloeden die door anderen werden genoemd en ik zou daar nog The Bangles aan kunnen toevoegen, maar wat dan nog?
Zo had ik indertijd bij Blondie allerlei vergelijkingen kunnen trekken met namen uit de jaren '60 en daarna, mits ik ouder was geweest. Maar ik was twaalf en vond het gewoon frisse liedjes van mensen die er ook nog eens goed uitzagen. Die categorie muziek-plus-imago klinkt ook hier. Mijn favootjes zijn Caesar on a TV Screen, The Feminine Urge, My Lady of Mercy, Nothing Matters - allemaal uptempo.

Kwaliteitspop, volgens mij uitermate geschikt voor de hitlijsten. Afgelopen vrijdag deden ze nog niets in de Nederlandse Top 40 en Dutch Charts en hetzelfde geldt voor de Vlaamse Ultratop. In het Verenigd Koninkrijk wel: tot dusver #22 voor single Nothing Matters en voor komende vrijdag wordt verwacht dat dit debuutalbum daar #1 haalt.
Lijkt me een uitermate geschikte groep voor NPO Radio 2, maar die zender heeft momenteel een jaren '80-week en moet dus even passen qua nieuwe muziek. Roodbeens Radar (iedere ochtend rond kwart voor 8 te horen op de zender) heeft het nog niet opgepakt, terwijl de muziek wel uiterst geschikt is voor het format en de sfeer van dat programma. Help, we missen een hype(je)!
Dat geldt niet voor 3FM, dat al in november over de groep berichtte en in januari dit Britse nieuws bracht.

Een 8 als schoolcijfer; gaucho, ben benieuwd naar je mening...

Leuk dat je mij wijst op een volstrekt nieuw album. In elk geval nieuw voor mij, want ik had nog niet eerder van deze band gehoord. Gisteravond laat even op rustig volume naar het album geluisterd en mijn eerste indruk is dat dit nogal spectaculair is. Niet in de zin van vernieuwend, allerminst zelfs, maar wel in de zin dat het uitstekend aansluit bij mijn persoonlijke smaak. Ik snap dus ook wel waarom je mij tagt.

Ik kan hier wel wat mee, omdat - zoals andere MuMe'ers al benadrukt hebben - er van alles in zit qua invloeden. Van Abba en Kate Bush tot Queen en Bowie; dat zijn de namen die ook anderen al noemen en die ik er zelf ook in terughoor. Maar het knappe van The Last Dinner Party is dat die vijf jonge vrouwen deze toch best wel uiteenlopende invloeden weten samen te smelten tot een aantrekkelijk geheel, met veel variatie in stijlen, maar toch - ondanks al die traceerbare invloeden - met een duidelijk eigen gezicht. Hypermelodieus, theatraal, hier en daar zelfs bombastisch - het zijn termen die niet iedere muziekliefhebber aanspreken, maar waar je mij, mits goed gedoseerd, wel een plezier mee doet. En juist die dosering vind ik hier wel goed op orde.

De uptempo nummers zijn leuk, maar mijn aandacht werd toch iets meer getrokken door de dat meer sferische stukken. Ik heb me niet verdiept in de teksten, maar iik begrijp uit andere berichten dat die ook bovengemiddeld aandacht mogen krijgen. Zal ik bij gelegenheid alsnog doen.

Ik zag gisteravond al googlend dat er al een behoorlijke hype is ontstaan rond dit album. Ik vind die aandacht terecht, maar hoop ook dat ze niet - zoals het zoveel 'snoepjes van de maand' in de Engelse muziekpers vergaat - vandaag hip gevonden worden en morgen weer afgebrand. Het hangt er natuurlijk in hoge mate vanaf hoe ze zich van hieruit verder ontwikkelen, maar dit debuut is erg overtuigend en kan een zeer brede doelgroep aanspreken. Ook, en misschien juist wel, oudgediende luisteraars zoals ik. Deze gaat vaker beluisterd worden en ik sluit een fysieke aanschaf allerminst uit. Ik wacht nog even met het toekennen van een waardering.

Na een paar singles was ik nog niet echt enthousiast. Nu ik het album een aantal keer gehoord heb vallen alle puzzelstukjes samen. De eerdere singles passen prachtig in het geheel. Ik dacht ook eerst dat het een 13 in een dozijn band was, maar bij goed luisteren hoor ik toch wel echt de muzikaliteit en de diversiteit in deze plaat.

Met het dramatische slot van "Caesar on A TV Screen" had ik initieel wat moeite mee, maar zelfs dat is behapbaar geworden.

Zie ze daar zitten, liggen, staan. In volle renaissancestijl wulps en hedonistisch ingelijst in corsetten op de cover van hun debuutplaat. Hoogst expressieve groepsfoto van de vijf bevallige Londense dametjes van The Last Dinner Party. Het gezelschap ziet zich al bij voorbaat op een ferme marmeren piëdestal geplaatst, omgeven door een en al adoratie. Massa's kaarsen, bloemetjes, kransen. Want inderdaad, al voorprogramma van Nick Cave en The Rolling Stones, Glastonbury, Tiktok laaiend, critici lyrisch, al direct een lekkere BBC Award 'Sound of 2024' en een zich vermenigvuldigende hype per nieuw uitgebrachte single. Begin 2023 oorwurm 'Nothing Matters', dan 'Sinner', 'My Lady of Mercy', 'On Your Side', tenslotte 'Caesar on a TV Screen'. Allen pal inslaand, hoogst clevere pop, con brio.

Net zo sierlijk ingekaderd staan al die atypische deuntjes van hen nu eindelijk op hun album 'Prelude To Extacy' en evenzo met klassieke ornamenten gelardeerd. In hun genre zo éclatant groots openen met een klassiek trompettende en strijkende titelsong als deze tot extase leidende 'Prelude to Ecstasy', het lijkt wel geleden van die onvolprezen Hollywood-intro op 'Jesus Lives' van The Bollock Brothers.

Om The Last Dinner Party onmiddellijk na dit sfeerzettertje wervelend op hun pootjes te zien terechtkomen met de barokke pathos van 'Burn Alive', een geweldige naargeestige gitaar. Een wild gothic eerbetoon aan Jeanne d'Arc. Volslagen herkenbaar als ware het een voor de Chess-musical schitterend georkestreerd ABBA-dansje.

Op deze plaat is alles groots en net als op een massief schilderij is een en al diversiteit er troef. Hun singles vallen daarin netjes op hun plaats, méér, ze komen er nog beter mee tot hun recht. Zoals de indrukwekkend glinsterende glamrocker 'Caesar on a TV Screen'. Een rustige opstap en dan barstend van gitaarspektakel en andere swingende energie. Met prachtige hooks en bruggen en Abigail Morris die er theatraal en dramatisch doorheen laveert als een machtswellustige Caesar. Of een bezwerende Anna Calvi als een net zo heftig evenbeeld. Opgepast, ook het met assertieve percussie aftrappende 'The Feminine Urge' is hevig bijtend. Er wordt naast de band tussen moeders en hun dochters, vooral complexloos 'vrouwelijke woede' geëtaleerd als een krachtige boodschap aan de door mannen gedomineerde wereld.

Dan wordt met de engelachtig tedere meisjesballade 'On Your Side' plots hypnotiserende indiepop geserveerd. Een wat langer nummer dat eenzaam als een bloem ineens ontluikt op een nevelige morgen. Een melancholische song die met de intrede van het hele The Last Dinner Party gaandeweg regelrecht de rockbasis in wordt getrokken. Strak spelend in de zowel zachte als hardere passages en dan mag het ook nog eens in diverse kosmische lagen mooi lang en episch uitdeinen. Vooral Morris in een absolute hoofdrol. Met een stem die, net als bij Florence and the Machine voortdurend in de hoogste regionen rondwaart.

Een sprookjeswereld daarmee vergeleken, 'Beautiful Boy', met die romantisch ingetogen startende fluit, wordt een prachtig ingehouden nummer vol geweldige samenzang.

'Gjuha', de tweede korte rustbrenger, is een sinister folknummer van toetseniste Aurora Nischevi, die onder meer ook de verbluffende klassieke prelude schreef. Hier in het Albanees gezongen, jawel, als zoenoffer voor het onvoldoende beheersen van haar moedertaal. Schoon. Met aanzwellend Bach-orgel vreugdevol uitmondend in hemelse Oost-Europese samenzang.

'Sinner', onvervalste rocktopper met talloze Sparks-pianostaccato's, zalige Queen-zangharmonieën. Verderop komen ook de verslavende riffs en de stijgende solo's van Emily Roberts erbij die er tot de laatste noot inhakken.

Opzwepend handgeklap bij 'My Lady of Mercy' leidt de switches in van fijne pop naar hardrock en terug, dolle rit door de pop- en rockgeschiedenis in amper drie minuten.

Repetitieve pianoakkoorden leiden vervolgens de complexiteit van 'Portrait of a Dead Girl' in. Met weer een hoofdrol voor de virtuoze Emily Roberts die haar kennis van de Brian May-gitaartechniek alle eer aandoet, daarbij bijgestaan door 'het zeer dure koor' dat het platenlabel hen toestond.

De vrolijk klinkende debuutsingle 'Nothing Matters' is het rechttoe rechtaan toegankelijkste popnummer. Hier mixt men schaamteloos weer ABBA met weer Sparks. Een stoer liefdeslied met een als Siouxie Sioux seksueel vuilbekkende Abigail Morris. In een impressionante video bovendien, geënt op The Virgin Suicides van Sofia Coppola.

Het op en top filmische 'Mirror' besluit het album. Een percussienummer met dramatische Morricone-pauken, rollende drums, strijkers en piano en een grootse herneming van de prelude. En niet in het minst een laatste sterke vocale performance van Morris.

Met 'Prelude To Ecstasy' komt daar dus ineens uit de lockdown, kant en klaar, een ambitieuze jonge showband die zich met veel stijl, elegantie en charisma opwerpt als een eigentijdse ABBA, als een handvol arty Spice Girls, selfmade en met een pak meer finesse. The Last Dinner Party grossiert in ideeën en een eclectisch geluid dat ze vrijelijk pikten daar waar ze het maar konden vinden. Bij ABBA dus, maar evengoed gaan ze ervoor overheen Pink Floyd, Nine Inch Nails en tot bij Moessorgski. In plaats van eenheidsworst maken ze met vanalles opwindende, hoogst melodieuze songs en ze verpakken ze in theatraliteit en heerlijk bombast. Klinken ze daardoor dan weelderig, decadent en grotesk, hun harmonieën, arrangementen en overgangen zijn telkens zonder meer perfect. Surreëel allemaal, waar ze tegenwoordig verschijnen wordt het telkens in plaats van een Last Dinner Party het begin van een heus spektakel. Straks dus ook in een euforische The Barn bijvoorbeeld, op zaterdag 6 juli op Rock Werchter.

Al is deze 'Prelude To Ecstasy' een traaggroeier, geef The Last Dinner Party maar de tijd om al zijn magie prijs te geven. Want dat ze heel goed zijn, da's een feit.

Abigail Morris - zang
Lizzie Mayland - zang, gitaar
Emily Roberts - leadgitaar, mandoline, fluit
Georgia Davies - bas
Aurora Nishevci - zang, toetsen
Geen permanente drummer, live Rebekah Reyner