The Last Dinner Party - Prelude to Ecstasy (2024)

Houdt het zeer gehypte The Last Dinner Party tegenover het overheersende gitaargeweld stand. Het uit Londen afkomstige vijftal is theatraler, bombastischer, zachter, vrouwelijker dan alles wat op dit moment op alternatief gebied uitkomt. Logisch, want in The Last Dinner Party is geen ruimte voor mannen, maar om hier over een feministische girlpowerband te spreken gaat mij net te ver. Zangeres Abigail Morris, bassist Georgia Davies, toetsenist Aurora Nishevci en de twee gitaristen Lizzie Mayland en Emily Roberts tekenen al bij het grote Island records voordat debuutsingle Nothing Matters verschijnt. Dan moet het vertrouwen wel erg groot zijn. Ze bouwen met verschillende drummers een indrukwekkende live reputatie op, al ziet het er naar uit dat Rebekah Rayner zich definitief bij het gezelschap voegt.

Wat maakt Nothing Matters dan zo’n geweldig nummer, of is het niet eens zo’n geweldig nummer? Zijn het de kwaadwillige woede uitbarstingen die de mierzoetigheid doorkruizen? Is het de bijna geschoold klinkende musicalstem van Abigail Morris? De hitgevoelige tegendraadsheid? Het geflirt met het ABBA nalatenschap? Of heeft men gewoon behoefte aan een goed uitziende stoere vrouwenband, het lang verwachte antwoord op The Spice Girls? Net als bij Lana Del Rey heeft het gevloek iets sensueels opwindends. Och, het is typisch Brits om de zoveelste belofte de hemel in te prijzen, en misschien moet ik ook overstag gaan voor deze barok met een hoog jaren zeventig glamrock en foute solerende rockgitaren gehalte. Valt bij Prelude to Ecstasy dan alles op zijn plek?

Prelude to Ecstasy staat tevens voor het gelijknamige The Nights Of The Proms achtige rijkelijk opgezette ouverture intro. Een kleine amuse om de smaakpapillen te stimuleren, waarna je vervolgens het hoofdgerecht voorgeschoteld krijgt. Prelude to Ecstasy is een klassiek muzikaal schilderij, welke door de moderne technieken herziend van kleur wordt voorzien. We poetsen het verleden weg en plamuren deze met een nieuwe dikke verflaag. Prelude to Ecstasy is een rockopera met de nodige sentimentele ballads over vrouwelijke bewustwording, liefdesverdriet, familiebanden en vriendschap. Een satijnzacht Victoriaans verkleedpartijtje met sprookjesachtige allure. Een opzet die ze tevens groot in de musical videoclip van Caesar on a TV Screen delen.

De kracht ligt in de eenheid van de girlpower samenzang waarbij al het vrouwelijke samenkomt. Eigenlijk begint het allemaal met de gothic track Burn Alive waar Abigail Morris de pijn van het overlijden van haar vader van zich afzingt. Pijn bestrijden door jezelf te pijnigen. Het zelf kastijdende Burn Alive is het eerste nummer wat The Last Dinner Party gezamenlijk uitwerkt, en waarin dus de basis van de band ligt. Deze gebeurtenis versterkt de band met haar moeder, iets waar ze zich in The Feminine Urge zeer bewust van is. The Last Dinner Party heeft tevens iets literairs evangelisch waarin de zeven hoofdzondes jaloezie, hoogmoed, onmatigheid, hebzucht, wellust, woede, luiheid samenkomen.

Caesar On A TV Screen bewapend zich met soulblazers en opwindende All Saints getinte vocalen. Op haar beste momenten pakt Abigail Morris je als een cabareteske Amanda Palmer van The Dresden Dolls in. Juist de meeste overtuiging hoor ik als ze kaal kwetsbaar On Your Side inzet. Een sprookjesachtige beladen song met sprankelende paarse regen pianopartijen. Bijzonder hoe de kerkelijke koorzang zich met de Albanese cultuur in het korte Gjuha mengt. Sinner onderscheidt zich met de sprekende postpunk gitaarakkoorden. Ze overtuigen mij het meeste met de duistere Mirror zwaarte waar op de achtergrond dreigende drums die diepte accentueren. Prelude to Ecstasy heeft een hoog nostalgisch donkerbruine plavuizen, zitkuil en oranje bebloemd Brabantia gehalte. The Last Dinner Party maakt hedendaagse indie glamcamp waarmee ze de grens tussen kunst en kitsch nivelleren.

The Last Dinner Party - Prelude to Ecstasy | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Nu al de plaat van het jaar??
Eens met veel wat hier boven staat: referenties alom (ABBA niet vergeten mensen!!), maar ze weten er wel een lekker eigen smoel aan te geven. En wat hierboven al staat; als je vindt dat alles al 50x beter is gedaan kun je beter gewoon platen van de Stones en Beatles blijven opzetten en wegblijven bij nieuwe muziek....
Verder nog wat terechte zorgen dat dit snoepje van de week wellicht ook weer snel uitgespuugd zou worden, zoals bij zoveel voorgangers is gebeurd. Op de één of andere manier zie ik dat hier niet zo snel aan de hand zijn. Daar is de plaat me te eigen, te creatief en te interessant voor. En daar pakken ze ook te veel stijlen voor mee; ik hoor hier en daar zelfs een metal-achtig beukgitaartje (als je hem harder zou versterken).
Heerlijk bombastisch, zoals ik het graag lust, fijne creaties met veel knipogen, topplaat!!

Wat een fantastische plaat is dit. En toch zakt de score weer op Musicmeter. Zou het te maken kunnen hebben met de vrouwelijk zang die hier wel eens lager wordt gewaardeerd? Of begeef ik mij nu op glad ijs?

Zou kunnen. Geen idee. In elk geval loopt MusicMeter niet in de pas met allerlei andere grote websites die lyrisch zijn. Iets wat juist wel vaker tegenwerkt op deze site. Misschien is dat het? Of is dit nu ook glad ijs?

Na mijn post hierboven lees ik dit. Vervolgens kijk ik in jouw top 10 en zie ik namen als Genesis, Jethro Tull , Pink Floyd, Camel, Marillion & The Moody Blues. Allemaal ouwe mannen bands, waarvan je ook kan zeggen dat die bands bij elkaar 13 in een dozijn muziek maken. Toch? In ieder geval is de muziek van The Last Dinner Party onder geen beding een duplicaat van deze bands.

Dat gemekker altijd of een groep 'bedacht' is en door een slimme manager in het leven geroepen. So what? Is het dan ineens anders dan wanneer schoolvrienden in de garage van hun ouders gestart zijn? Muziek raakt je of niet. Boeit het verder hoe de ontstaansgeschiedenis is.
Bij Lana Del Rey was het ook eerst een rijke pappie die veel voor elkaar kreeg. Hoor ik niks meer over.

Euh, ….don’t shoot the messenger.

Doe ik toch niet? Of heb jij dat artikel geschreven?

Hier is inderdaad niets vernieuwends aan, het klinkt allemaal al eens gedaan, maar het klinkt wel goed in dat genre. Ik denk dat het live wel eens goed kan zijn, en kan scoren op festivals. Het is totaal niets voor mij, ( het doet me wat denken aan the Dresden Dolls en Florence. Twee groepen waar ik snel een overdaad aan heb) dus ik ga het niet scoren. Maar als het in de auto op de radio komt, ga ik het misschien wel luider zetten

Ik denk dat Sparks ook wel kan tellen als influence, ipv Abba.

Mmm, plaat begint geweldig met Burn Alive. Maar dit niveau wordt nergens meer gehaald.

Deze plaat herbergt teveel verschillende stijlen, waardoor de som minder is dan de delen.
Voor sommige luisteraars zal dit wel fijn zijn, ook is de zangeres prima.

Sommige nummers zijn te theatraal en die doen me minder. Wel een eigen schwung die ze eraan geven.

Sparks, meets ABBA met een snufje postpunk zou ik omschrijven. Dus davevr dat heb je goed gehoord.

Voor mij mag allemaal dus wat donkerder en meer ingetogen.

Eigelijk wel. Wat boeit een waar muziekliefhebber of het mannen of vrouwen betreft. Alsof die strijd der seksen er moet zijn..word daar moe van.

Dat vind ik dus juist ook. Het zou niet moeten uitmaken of het om mannen of vrouwen gaat.

Maar vrouwenstenmen klinken doorgaans toch anders dan mannenstemmen. Dat kan een verschil in waardering geven.

Luistertip: FIZZ - The Secret to Life (2023)

Te gepolijst voor mij, ik raak na opener snel aandacht kwijt, geraak er niet doorheen
Alles op zich prima, maar mis de vonk.
Voor mij overgeproduceert en te glad

Voor mij is dit één van de best geproduceerde albums van de laatste tijd.

Schitterend gedetailleerd en helder geluid komt er hier uit de boxen vanaf Oxblood Red vinyl.

Bij mij is het precies wat Deric Raven beschrijft (theatraler, bombastischer, zachter, vrouwelijker) waardoor ik het album juist niet trek. Terwijl het qua de gebruikers die dit album waarderen, wel in mijn straatje past.

Echt een hele goede plaat dit. Nu al te laag gewaardeerd hier. Voor mij echt een stuk interessanter van veel van de usual suspects die hier voor ieder akkoord vier sterren of meer krijgen ( gaat me niet om de discussie dus ik noem er geen namen bij).

Jammer

Nu er enkele weken overheen zijn gegaan moeite bij mijzelf concluderen dat ik het zeker nog een aardig album vind, maar het heeft niet dee enorme impact als bijvoorbeeld, nu alweer ruim dertien jaar geleden, het debuutalbum van Marina & The Diamonds met The Family Jewels, dat is een album volledig gevuld met inventieve earwurms gezongen door een opvallende en geweldige zangeres. Haar hele oeuvre draai ik nog zeer regelmatig.

De zangeres van The Last Dinner Party is naar mijn idee hun sterkste troef. Maar het songmateriaal beklijft niet allemaal. Ik ben benieuwd naar wat deze groep in de toekomst nog gaat brengen.

Leuk dat je refereert aan één van de beste debuten ooit!! Hermit the Frog is hier nog altijd een huisfavoriet!!!

Inmiddels op vinyl binnen en meer geluisterd. Ik vind dit echt een knap album van een hele jonge band. De liedjes zijn gewoon goed en er zit een soort barokke stijl in verwerkt die ze toch echt een eigen smoel geeft, waarbij er uiteraard echt wel momenten zijn waarop bijvoorveeld ABBA of Florence door mijn hoofd gaan.

Sterk album. Mijn vriendin is hier verslaafd aan en ik dus ook geworden hehe.
De hele vibe klopt met de muziek. Hele eigen en unieke indie rock. Mooie, goede teksten ook!
Ze mogen van mij nog even doorgaan met albums uitbrengen

Vind het ook een erg goede plaat, gevarieerd, in één song vaak meerdere originele tempowisselingen én een uitstekende zangeres (bijv "The Feminine Urge", prachtig!)

Erg leuke plaat, waarbij The Feminine Urge mij erg opvalt, wat een stem! Hopelijk maken ze meer in de toekomst.

Als theatraal goed gedaan is, vind ik het niet erg. Ik hoor zelf vooral Sparks en andere glamrock invloeden.

Ik had dit eerst niet helemaal goed op de radar, want het leek een beetje hyped. Maar echt een heerlijke plaat!

Ontdekt op Rock Werchter en totaal omver geblazen. Wat een uitstraling en stem heeft die frontvrouw! Stond geen seconde stil. Heel theatraal maar ik was volledig om.

Vooral het eerste deel van het album is ijzersterk en prijsbeest Nothing Matters natuurlijk.

Mijn eigen favoriet is The Feminist Urge, theatraliteit op zijn best!

Goeie keuze, zit ook in m’n top 3. Hoe meer ik luister, hoe beter het wordt.

Ik heb een nieuw nummer bekeken online: “ the killer” . Ik kan niet wachten op hier een studioversie van te horen.