Porcupine Tree - Closure / Continuation.Live (2023)

Vandaag de Blu-Ray-DVD ontvangen. Goede weervage van het concert in de Ziggo Dome en een waanzinnig geluid.

Geen overdreven opsmuk anders dan een groot en simpel scherm op het podium. De meeste aandacht gaat uit naar de muzikanten en het geluid. Zoals ik een concert het liefst ervaar op een tv. Wel erg jammer van de zwarte boven- en onderbalk op mijn scherm. Ik heb het beeld maar ingezoomd. Dat opblazen gaat ten koste van de beeldkwaliteit, het is echter niet heel storend. Het geluid is verder prima - ik prefereer de dts surround - want nog altijd geen Atmos in huis. De meeste liedjes zijn prachtig en goed gespeeld. Dat kun je Porcupine Tree wel toevertrouwen. Dat Steven geen superzanger is, weten we nu wel. Ergens op de achtergrond beroert Richard Barbieri onopvallend opvallend de toetsen op magische wijze en is de rust zelve. De andere gitaristen ken ik niet. Vallen mij nog minder op, blijkbaar. Geen Nick Beggs types dus. Wie dan wel opvalt? Eigenlijk is dat er maar een. Het tikt en het slaat in de maat. Of wellicht beter... tegen de maat in. Supertrommelaar Gavin Harrison. Altijd weer fijn hem te horen. En te zien.

In het kartonnen hoesje zit ook nog een audio dvd en klein, sober boekje met wat vage foto's bedrukt op mat papier. Ik stop de blu-ray na gebruik wel in een doosje apart. Zoals wel vaker als een zilveren schijf in een kartonnetje binnen komt rollen. Voor het gemak. En vooral om de kans te verkleinen het schijfje te beschadigen.

Gisteravond hem samen met een maat gekeken, nou ja, beleefd eerder. Donkere kamer, groot projectiescherm aan, geluid dat van alle kanten kwam. We hebben samen wat "wauws" elkaars kant op geroepen want de live registratie zit goed in elkaar. Niet op het niveau van 'het voelt alsof ik erbij ben' maar het schuurt er op sommige momenten tegenaan en dat is knap. Onderweg terug in de auto naar huis stream ik nog wat nagenietend losse nummers en kan wat van de concertbeelden voor me halen (ik hield mijn ogen open, geen zorgen).

En dan luister ik vanmorgen voor het eerst echt alleen de audio en dan doet het me toch ineens minder. Ik weet niet of het komt omdat ik er met een andere aandacht naar luister? Omdat ik de beelden mis om het overtuigender over te laten komen? Maar het voelt meer als een live registratie zoals er zovelen zijn en blijft het me allemaal wat minder bij van wat ik hoor.

Maar een gemiddelde nemen, 3.5* voor de live beleving zonder en 4.5* voor de live beleving met beelden. Voor nu dus 4* en kan zomaar aan de laatst bekeken/geluisterde versie liggen of het iets meer of minder wordt.

In het hart van de levendige metropool Amsterdam, waar de echo's van muzikale grootmeesters nog altijd door de grachten galmen, vond een avond plaats die de annalen van de progressieve rock ontegenzeggelijk heeft verrijkt. Porcupine Tree, een ensemble dat bekendstaat om hun intrigerende fusie van melodische verfijning en sonische experimentatie, presenteerde hun langverwachte project 'Closure Continuation Live'. Dit recensie beoogt niet slechts een verslag te zijn, maar een odyssee door de muzikale labyrinten die deze groep zo uniek maken.

Vanaf de openingsnoten was het duidelijk dat deze avond meer zou zijn dan een gewoon concert; het was een cerebrale reis, een exploratie van geluid en emotie. De bandleden, ware meesters in hun vak, speelden niet alleen muziek – ze schilderden auditieve landschappen, rijk aan textuur en kleur. Elk nummer werd een verhaal, elk akkoord een woord, elke stilte een ademtocht.

De interactie tussen de muzikanten leek bijna telepathisch; een naadloos samenspel dat de grenzen van het traditionele concert overstijgt. Het publiek, meegevoerd op de golven van Porcupine Tree's muzikale beheersing, werd deel van een collectieve ervaring, een symbiose van artiest en toehoorder.

Het album 'Closure Continuation', al een meesterwerk op zich, kreeg een nieuwe dimensie in het live-spektakel. Nummers zoals 'Harridan' en 'Herd Culling' transformeerden van studio-opnames tot levende, ademende entiteiten. Elk nummer werd een exploratie, een ontdekkingstocht, waarbij de luisteraar werd uitgenodigd om dieper in de muziek te duiken, om de gelaagdheid en de emotionele diepte die Porcupine Tree kenmerkt, te ervaren.

De visuele component van het concert, niet te verwaarlozen, versterkte de algehele ervaring. Licht en schaduw speelden een kat-en-muisspel, versterkten de emoties en creëerden een visueel spektakel dat in perfecte harmonie was met de muziek. Het was alsof elk lied een eigen visueel thema had, een eigen verhaal vertelde, met het podium als canvas.

Afsluitend kan worden gezegd dat 'Closure Continuation Live in Amsterdam' meer was dan een concert; het was een viering van muzikale innovatie, een demonstratie van artistieke synergie en bovenal een onvergetelijke ontmoeting tussen band en publiek. Porcupine Tree heeft wederom bewezen dat zij niet slechts musici zijn, maar ware verhalenvertellers, architecten van emotie en geluid. Dit concert zal ongetwijfeld als een hoogtepunt in hun carrière worden beschouwd, een magische avond die nog lang in het geheugen van alle aanwezigen zal naklinken.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl