Roy Orbison - Mystery Girl (1989)

Sorry, maar ook in de tweede helft van de jaren zestig deed Elvis het prima. Zeker als je de wereldhitlijsten erbij wilt halen, dan komt geen enkele tijdsgenoot zelfs maar in de buurt.
Het is een zichzelf in stand houdende mythe geworden dat Elvis volkomen van het toneel was verdwenen. Dat was absoluut niet het geval. Het was allemaal zeker minder dan de jaren 50 en eerste helft van de jaren zestig (en minder dan het in 68-72 zou zijn) en dat is niet meer dan logisch, de lat ook wel erg hoog, maar Elvis werd in tegenstelling tot andere acts niet weggevaagd. De echte inzakking kwam pas in 67, maar zelfs toen lukte het in overzeese gebieden nog wel redelijk. Ook in Amerika deed Elvis het niet slecht tussen 63-66.
Wel kan ik zeggen dat Oh Pretty Woman van Roy een fantastisch nummer is en een welverdiende, wereldwijde hit in 1964. En dan mag It's Over, de voorganger, ook niet onvermeld blijven.

Is mij onbekend, die mythe. Mijn punt was dat de muziekwereld na '65 sterk veranderde en dat de echte hoogdagen van oudjes zoals Elvis en Roy Orbison voorbij waren.

Bobbejaantje, als je een hit scoort is dat toch een 'prijs' van het publiek. Het is niet dat daar eerst een Grammy voor nodig was. Degenen die stemmen naar wie een Grammy gaat zijn trouwens hoofdzakelijk producers, mixers en andere technische professionals. Is dat, 'de industrie die er alles aan doet'? Al vanaf de hit met Emmylou Harris werkte Orbison aan zijn comeback waardoor hij meer en meer terug in de aandacht kwam. Hij speelde in het voorprogramma van Eagles, gaf in '83 het concert Live in Austin City Limits Texas, trad in '85 op bij Farm Aid, bracht de ouderwets goeie nieuwe single Wild Hearts uit, maakte het album The Class of '55 met Jerry Lee Lewis, Carl Perkins en Johnny Cash. Je kan het ook allemaal zelf lezen op wikipedia.

Ik snap je punt, maar dat valt niet te onderbouwen met de feiten wanneer je naar de feitelijke singelposities kijkt (met name wereldwijd). En oudjes? Elvis was 30 in 1965, ouder, ja, maar 'oudje'?
En je had het niet echt over de 'hoogdagen', daar begon ik over. Je gaf aan, dat Elvis het maar iets beter deed dan Roy mid jaren 60 en dat Elvis midden jaren 60 amper hits scoorde. Geen van beiden punten houden stand. De muziekwereld veranderde, zeker, en hoewel Elvis grotendeels niet mee veranderde, was zijn populariteit zodanig dat singles gekocht werden, goud haalden, en hits werden (niet allen en zeker niet echt grote hits; hoewel crying in the chapel toch no 3 haalde in de US en no 1 in de UK in 1965, maar genoeg om te kunnen zeggen dat Elvis niet uitgeteld was).
De comeback van Elvis in 68/69 was wat dat betreft ook veel groter, belangrijker en wat betreft singel hits succesvoller dan de comeback van Roy eind jaren 80.
Het maakt verder niet uit. Elvis was Elvis, Roy was Roy. Geweldige artiesten die de muziekwereld hebben verrijkt. Met wederzijds enorm veel respect.

Natuurlijk valt dat wel met feiten te onderbouwen. Maar wat jij wil begrijpen onder 'ietsje' en 'oudje' is niet aan mij. Pas in 1969 kreeg Elvis weer twee nummer 1 hits en doet het daarmee relatief ietsje beter dan het één jaar jongere oudje Roy Orbison, beiden verdrongen door Beatles en Rolling Stones en beiden te oud in die tijd om nog jeugdidool te zijn. Daarmee is wat mij betreft de kous af.

Nope, dat valt niet met feiten te onderbouwen. En nummer 1 hits zijn mooi, maar niet de enige maatstaf, wat dacht je van top 10 hits? Ook een knappe prestatie, lijkt mij?
En nee, Elvis was niet verdrongen door The Beatles en Stones, de feiten laten iets anders zien. Maar geloof wat je wilt geloven, het is een teken des tijds dat er geen ruimte meer is voor feiten wanneer mensen vinden dat wat zij geloven ook telt als feit.
En daarmee is de kous inderdaad af.

Wat een vreemde discussie hier zo plots. De jaren 60, Elvis en Roy, en nog meer van die jaren 50 iconen, het was ineens gedaan met de grote populariteit, andere muzikale tijden diende zich aan. Ze verkochten nog wel eens een plaat, maar de adoratie en miljoenen verkoop was voorgoed verleden tijd. Britpop diende zich aan, met alle grote veranderingen van dien, later gevolgd door de hippie beweging vanuit de west coast. De jaren 50 club kon zich maar moeilijk aanpassen aan de nieuwe tijdsgeest, en leken ineens oud. Elvis ging afschuwelijke B films maken en hele brave conservatieve muziek om eind jaren 60 een comeback te maken waarna zijn Vegas periode aanbrak, en Orbison, hij dook nog wel eens ergens op met soms een kleine opleving maar hij zakte toch wel in de vergetelheid, tuurlijk bij de die-hard fans niet, maar daar ben je die-hard voor, waarna hij vanaf eind jaren 80 ineens weer uit de mottenballen werd gehaald, door een groepje wereldberoemde fans.

Wel een beetje serieus blijven fish. Wat jij van 'ietsje beter' maakt is geen feit maar jouw interpretatie. Net als 'oudje'. En daar bouw je je tegenargumenten op. Maar het is niet omdat jij de relativiteit van die woorden slecht inschat dat je de geschiedenis moet gaan herschrijven. Eind '68 was er de '68 Comeback Special. Hij kwam wel ergens van terug hè. It marked Presley's return to live performance after seven years during which his career was centered on the movie business. Presley was unhappy with his distance from musical trends of the time and the low quality movie productions he was involved in. [...] He hired director Steve Binder to update Presley's sound, and to create a concert that would be current and appeal to a younger audience. Maar ja, wikipedia is misschien wel volgeschreven door gelovigen die jouw feiten negeren.

Goede samenvatting, devel-hunt. Alleen die laatste conclusie klopt nog niet helemaal. Waarom niet, dat staat in de vorige berichten al te lezen.

Deze postume release huist een handje prachtige pareltjes, maar ook redelijk wat werk met passages die me een stuk minder aanspreken. Stem van Orbison blijft een trouwe metgezel, een immer warme begroeting, maar de muzikale begeleiding is geneigd om wat voort te sleuren. Roy kreeg zo niet echt het optimale muzikale podium om te excelleren.

Dit postuum uitgebrachte album van Orbison vind ik zijn sterkste reguliere album. Het bevat acht absolute vijf sterren parels. Wat een niveau! Dit was zijn tweede jeugd, helaas van veel te korte duur.

Dit album heeft het pop-rock genre vanuit stilistisch oogpunt mooi weergegeven. Orbison's prachtige stem is melodisch en melancholisch. En de liedjes bevatten in mijn ogen juist sterke arrangementen - niet bijzonder ingewikkeld, maar doeltreffend en met prachtige klanken. Vertroostend.

Maar helaas bevat dit album tegen het einde met "Windsurfer" en "Careless Heart" ook twee missers. Daardoor geen 5*.

Beetje gladde 80's sound, en niet alle melodieen zijn even sterk. De zang wel!

Dit album van het weekend gevonden op zolder. Ik was denk jaartje of 8 a 9 toen dit uitkwam. Kreeg dit plaatje van me opa , die groot liefhebber was van deze muziek. Cash, Elvis en Roy het werd allemaal gedraaid. Gisteren weer eens opgezet, maar mij viel het wat tegen. You got it en California blue, Dream You en mystery girl steken der voor mij met kop en schouders boven uit en zijn voor mij de hoogte punten. Maar de rest kabbelt voor mij wat voort en verslapt mijn intresse. Prachtige stem en hij heeft goede muziek gemaakt, maar deze op en paar nummers na dus, heeft het voor mij niet.

She’s a mystery to me is voor mij het hoogtepunt van dit album. Uiteraard ook You got it steekt erboven uit. De rest is ook meer dan prima. Jammer dat de comeback van zo’n korte duur was.

California Blue

Orbinson, de man met de engelenstem. Bono heeft ooit eens gezegd dat hij met de beste man in de studio stond om partijen in te zingen maar dat hij hem amper hoorde. Eenmaal aangeschoven bij de mix stond Bono verbaasd te luisteren naar de zangpartij van Roy. Het stond zo fraai op tape het een raadsel was hoe hij dit voor elkaar gekregen had. En dat niet alleen, Orbinson was ook nog eens een sympathiek mens, ondanks al het persoonlijk leed dat hij had mee gemaakt.

Dan deze schijf; de twee laatste songs doen wat mij betreft een beetje afbreuk aan de schijf. Het zijn niemendalletjes, er staan echter ook een aantal pareltjes op dit album. You Got It is fraai maar de echte krenten zijn voor mij California Blue, het stemmige She's a Mystery to Me en het in mijn ogen wat onderschatte The Comedians. Hoewel geschreven door Elvis Costello vind ik de uitvoering door Orbinson superieur.

Een groot liefhebber van Orbinson zal ik nooit worden, de pathos, snik en dramatiek liggen er voor mijn gevoel te dik bovenop maar dit is een puik plaatje en vormt postuum een waardig afscheid.

Het Crying duet met K.D. Lang dat op de bijhorende CD singles te vinden is en het postuum uitgebrachteI Drove All Night (in 1989 door Cyndi Lauper de hitlijsten ingezongen) waren ook opties geweest, vermoed ik.

Dat waren inderdaad betere keuzes geweest. Windsurfer en Careless Heart voegen echt niks toe wat mij betreft.

Dit mierzoete gezwijmel is niet aan mij besteed. Het is allemaal erg over de top romantiek. Was het album begin jaren 60 uitgebracht, had ik het nog kunnen plaatsen in de tijdgeest. Al deze liedjes bij elkaar is teveel. De productie van dit album is wel een positief punt, instrumentaal klinkt het goed.

'The Big O' stond ineens weer volop in de belangstelling door zijn deelname aan de ‘grote jongens-band' The Travelling Wilburys, als broertje Lefty schouder aan schouder met Tom Petty, George Harrison, Bob Dylan en Jeff Lynne. Een zeer succesvolle rentree.

Dat hij nog meer in het vat had, bleek uit dit album onder eigen naam, dat in januari 1989 van de CD-persen kwam rollen. Postuum, want de man met de zonnebril ging in december ‘88 van ons heen. De schaduw van zijn dood, maar ook de glans van zijn eeuwige roem is daarmee verbonden aan deze schijf. Natuurlijk is het een prachtplaat. Ook nu nog klinkt het als een klok. De rijke productie en de kwetsbare emotionele stem van Roy. Het moet een hele lieve man geweest zijn. Dat kan niet anders, want een krachtpatser was hij niet.
Een nummer als A Love So Beautiful gaat me door merg en been. Met de typische Lynne-productie wordt het maximale effect bereikt in dit zwaar romantische verloren-liefdesliedje.
Erg mooi zijn ook Californa Blue en She’s a Mystery to Me, met Bono aan de knoppen.
Opener You Got It is het meest van alle een Wilbury-nummer dat naadloos op de groeps-plaat van de mannen had gepast. Een lekker ongecompliceerde deun, met raffinement in elkaar gezet.
Prachtig laat T. Bone Burnett de oude glans van eind jaren vijftig herleven in The Comedians.

Eigenlijk kom ik geen missers tegen en geniet ik van het contrast, hoewel in de eerste helft duidelijk het meeste kruit wordt verschoten. Maar daar hebben we de shuffle-knop voor tenslotte.

Valt toch wel tegen, you got it is prachtig maar de rest vind ik vrij vlak, dream you is zelfs slecht en de rest mwah, zesje. Heeft ook wel met de arrangementen te maken, beetje te zoet allemaal

Deze pas geleden weer eens een aantal keer beluisterd en wat is dit toch een magistraal album.
She's a mystery to me en the comedians zijn toppers, maar vooral In the real world vind ik prachtig.