menu

Roy Orbison - Mystery Girl (1989)

mijn stem
4,05 (193)
193 stemmen

Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: Virgin

  1. You Got It (3:31)
  2. In the Real World (3:44)
  3. (All I Can Do Is) Dream You (3:40)
  4. A Love So Beautiful (3:33)
  5. California Blue (3:58)
  6. She's a Mystery to Me (4:17)
  7. The Comedians (3:26)
  8. The Only One (3:55)
  9. Windsurfer (4:02)
  10. Careless Heart (4:09)
  11. You May Feel Me Crying * (4:17)
  12. The Way Is Love * (4:11)
  13. She's a Mystery to Me [Studio Demo] * (4:50)
  14. (All I Can Do Is) Dream You [Studio Demo] * (4:33)
  15. The Only One [Studio Demo] * (5:10)
  16. The Comedians [Studio Demo] * (3:22)
  17. In the Real World [Studio Demo] * (3:35)
  18. California Blue [Studio Demo] * (4:39)
  19. Windsurfer [Work Tape Demo] * (3:46)
  20. You Are My Love [Work Tape Demo] * (2:35)
toon 10 bonustracks
totale tijdsduur: 38:15 (1:19:13)
zoeken in:
avatar van fish
4,0
Kronos schreef:
(quote)

Klopt. Maar ik had het over de tweede helft van de jaren zestig. In '69 had Orbison nog een nummer 1 hit in Australië en Elvis had verschillende hits. Beter dus, maar in verhouding ook weer niet veel beter.


Sorry, maar ook in de tweede helft van de jaren zestig deed Elvis het prima. Zeker als je de wereldhitlijsten erbij wilt halen, dan komt geen enkele tijdsgenoot zelfs maar in de buurt.
Het is een zichzelf in stand houdende mythe geworden dat Elvis volkomen van het toneel was verdwenen. Dat was absoluut niet het geval. Het was allemaal zeker minder dan de jaren 50 en eerste helft van de jaren zestig (en minder dan het in 68-72 zou zijn) en dat is niet meer dan logisch, de lat ook wel erg hoog, maar Elvis werd in tegenstelling tot andere acts niet weggevaagd. De echte inzakking kwam pas in 67, maar zelfs toen lukte het in overzeese gebieden nog wel redelijk. Ook in Amerika deed Elvis het niet slecht tussen 63-66.
Wel kan ik zeggen dat Oh Pretty Woman van Roy een fantastisch nummer is en een welverdiende, wereldwijde hit in 1964. En dan mag It's Over, de voorganger, ook niet onvermeld blijven.

avatar van Kronos
3,0
fish schreef:
Het is een zichzelf in stand houdende mythe geworden dat Elvis volkomen van het toneel was verdwenen.

Is mij onbekend, die mythe. Mijn punt was dat de muziekwereld na '65 sterk veranderde en dat de echte hoogdagen van oudjes zoals Elvis en Roy Orbison voorbij waren.

Bobbejaantje, als je een hit scoort is dat toch een 'prijs' van het publiek. Het is niet dat daar eerst een Grammy voor nodig was. Degenen die stemmen naar wie een Grammy gaat zijn trouwens hoofdzakelijk producers, mixers en andere technische professionals. Is dat, 'de industrie die er alles aan doet'? Al vanaf de hit met Emmylou Harris werkte Orbison aan zijn comeback waardoor hij meer en meer terug in de aandacht kwam. Hij speelde in het voorprogramma van Eagles, gaf in '83 het concert Live in Austin City Limits Texas, trad in '85 op bij Farm Aid, bracht de ouderwets goeie nieuwe single Wild Hearts uit, maakte het album The Class of '55 met Jerry Lee Lewis, Carl Perkins en Johnny Cash. Je kan het ook allemaal zelf lezen op wikipedia.

avatar van fish
4,0
Kronos schreef:
(quote)

Is mij onbekend, die mythe. Mijn punt was dat de muziekwereld na '65 sterk veranderde en dat de echte hoogdagen van oudjes zoals Elvis en Roy Orbison voorbij waren.


Ik snap je punt, maar dat valt niet te onderbouwen met de feiten wanneer je naar de feitelijke singelposities kijkt (met name wereldwijd). En oudjes? Elvis was 30 in 1965, ouder, ja, maar 'oudje'?
En je had het niet echt over de 'hoogdagen', daar begon ik over. Je gaf aan, dat Elvis het maar iets beter deed dan Roy mid jaren 60 en dat Elvis midden jaren 60 amper hits scoorde. Geen van beiden punten houden stand. De muziekwereld veranderde, zeker, en hoewel Elvis grotendeels niet mee veranderde, was zijn populariteit zodanig dat singles gekocht werden, goud haalden, en hits werden (niet allen en zeker niet echt grote hits; hoewel crying in the chapel toch no 3 haalde in de US en no 1 in de UK in 1965, maar genoeg om te kunnen zeggen dat Elvis niet uitgeteld was).
De comeback van Elvis in 68/69 was wat dat betreft ook veel groter, belangrijker en wat betreft singel hits succesvoller dan de comeback van Roy eind jaren 80.
Het maakt verder niet uit. Elvis was Elvis, Roy was Roy. Geweldige artiesten die de muziekwereld hebben verrijkt. Met wederzijds enorm veel respect.

avatar van Kronos
3,0
fish schreef:
Ik snap je punt, maar dat valt niet te onderbouwen met de feiten wanneer je naar de feitelijke singelposities kijkt (met name wereldwijd). En oudjes? Elvis was 30 in 1965, ouder, ja, maar 'oudje'?

Natuurlijk valt dat wel met feiten te onderbouwen. Maar wat jij wil begrijpen onder 'ietsje' en 'oudje' is niet aan mij. Pas in 1969 kreeg Elvis weer twee nummer 1 hits en doet het daarmee relatief ietsje beter dan het één jaar jongere oudje Roy Orbison, beiden verdrongen door Beatles en Rolling Stones en beiden te oud in die tijd om nog jeugdidool te zijn. Daarmee is wat mij betreft de kous af.

avatar van fish
4,0
Kronos schreef:
(quote)

Natuurlijk valt dat wel met feiten te onderbouwen. Maar wat jij wil begrijpen onder 'ietsje' en 'oudje' is niet aan mij. Pas in 1969 kreeg Elvis weer twee nummer 1 hits en doet het daarmee relatief ietsje beter dan het één jaar jongere oudje Roy Orbison, beiden verdrongen door Beatles en Rolling Stones en beiden te oud in die tijd om nog jeugdidool te zijn. Daarmee is wat mij betreft de kous af.


Nope, dat valt niet met feiten te onderbouwen. En nummer 1 hits zijn mooi, maar niet de enige maatstaf, wat dacht je van top 10 hits? Ook een knappe prestatie, lijkt mij?
En nee, Elvis was niet verdrongen door The Beatles en Stones, de feiten laten iets anders zien. Maar geloof wat je wilt geloven, het is een teken des tijds dat er geen ruimte meer is voor feiten wanneer mensen vinden dat wat zij geloven ook telt als feit.
En daarmee is de kous inderdaad af.

avatar van devel-hunt
3,5
Wat een vreemde discussie hier zo plots. De jaren 60, Elvis en Roy, en nog meer van die jaren 50 iconen, het was ineens gedaan met de grote populariteit, andere muzikale tijden diende zich aan. Ze verkochten nog wel eens een plaat, maar de adoratie en miljoenen verkoop was voorgoed verleden tijd. Britpop diende zich aan, met alle grote veranderingen van dien, later gevolgd door de hippie beweging vanuit de west coast. De jaren 50 club kon zich maar moeilijk aanpassen aan de nieuwe tijdsgeest, en leken ineens oud. Elvis ging afschuwelijke B films maken en hele brave conservatieve muziek om eind jaren 60 een comeback te maken waarna zijn Vegas periode aanbrak, en Orbison, hij dook nog wel eens ergens op met soms een kleine opleving maar hij zakte toch wel in de vergetelheid, tuurlijk bij de die-hard fans niet, maar daar ben je die-hard voor, waarna hij vanaf eind jaren 80 ineens weer uit de mottenballen werd gehaald, door een groepje wereldberoemde fans.

avatar van Kronos
3,0
fish schreef:
Maar geloof wat je wilt geloven, het is een teken des tijds dat er geen ruimte meer is voor feiten wanneer mensen vinden dat wat zij geloven ook telt als feit.

Wel een beetje serieus blijven fish. Wat jij van 'ietsje beter' maakt is geen feit maar jouw interpretatie. Net als 'oudje'. En daar bouw je je tegenargumenten op. Maar het is niet omdat jij de relativiteit van die woorden slecht inschat dat je de geschiedenis moet gaan herschrijven. Eind '68 was er de '68 Comeback Special. Hij kwam wel ergens van terug hè. It marked Presley's return to live performance after seven years during which his career was centered on the movie business. Presley was unhappy with his distance from musical trends of the time and the low quality movie productions he was involved in. [...] He hired director Steve Binder to update Presley's sound, and to create a concert that would be current and appeal to a younger audience. Maar ja, wikipedia is misschien wel volgeschreven door gelovigen die jouw feiten negeren.

avatar van Kronos
3,0
devel-hunt schreef:
waarna hij vanaf eind jaren 80 ineens weer uit de mottenballen werd gehaald, door een groepje wereldberoemde fans.
Goede samenvatting, devel-hunt. Alleen die laatste conclusie klopt nog niet helemaal. Waarom niet, dat staat in de vorige berichten al te lezen.

avatar van aerobag
3,0
Deze postume release huist een handje prachtige pareltjes, maar ook redelijk wat werk met passages die me een stuk minder aanspreken. Stem van Orbison blijft een trouwe metgezel, een immer warme begroeting, maar de muzikale begeleiding is geneigd om wat voort te sleuren. Roy kreeg zo niet echt het optimale muzikale podium om te excelleren.

avatar van Manfield
4,5
Dit postuum uitgebrachte album van Orbison vind ik zijn sterkste reguliere album. Het bevat acht absolute vijf sterren parels. Wat een niveau! Dit was zijn tweede jeugd, helaas van veel te korte duur.

Dit album heeft het pop-rock genre vanuit stilistisch oogpunt mooi weergegeven. Orbison's prachtige stem is melodisch en melancholisch. En de liedjes bevatten in mijn ogen juist sterke arrangementen - niet bijzonder ingewikkeld, maar doeltreffend en met prachtige klanken. Vertroostend.

Maar helaas bevat dit album tegen het einde met "Windsurfer" en "Careless Heart" ook twee missers. Daardoor geen 5*.

Gast
geplaatst: vandaag om 14:26 uur

geplaatst: vandaag om 14:26 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.