Roy Orbison - Mystery Girl (1989)

de stem, de strijkers, puurheid van de drums en gitaar....meeslepend zoals hij zingt in Comedians, zomers in California Blue en kippevel in mijn lievelingsnummer van dit album She's A Mystery To Me. A Love So Beautiful...zeker voor dit album

Een van mijn favoriete albums aller tijden. De Jeff Lynne sound is misschien wat te aanwezig maar verder bevat dit album voor mij uitsluitend fillers. Een topplaat van een topartiest op de piek van zijn kunnen.

Die snap ik effe niet.. fillers? Maar toch een topplaat?

Haha je hebt gelijk. Verkeerde woordkeuze. Uitsluitend TOPPERS. Dat lijkt er beter op

^Ah, dat staat logischer inderdaad

Ik ga toch verlagen naar 3.

Mister girl en you got it zijn de prijs nummers. De rest van de Jeff Lynne sound klinkt me toch echt te oubollig. De fantastische stem van Orbison kan dit niet wegwerken.

Op Cloud Nine van George Harrison vind ik dit nog net goed te accepteren, op deze plaat irriteert het me toch net iets teveel. Dat is jammer , want het song materiaal is over het algemeen echt ok.
De sound van Lynne is zeer herkenbaar en daarmee ook snel eentonig, want het lijkt allemaal wat op elkaar. Dat gegeven doet voor mij bij deze plaat de das om.

In zekere zin met je eens lennon.
Lynne's manier van produceren is overbekend en het nadeel kan zijn dat het nogal meer van het zelfde gaat klinken en de overhand krijgt.
Bij Tom Petty's Full Moon Fever pakt het mij beter, misschien omdat zijn lome stem er voor gemaakt lijkt.

Toch een mooie come-back van The Big O.
De stem is net zo hemels als in zijn succesvolle periode en nobel van diezelfde Jeff Lynne om dit initatief te verzorgen, ook op composorisch vlak.
Het werd nog succesvol ook.
Jammer dat legend Roy er weinig meer van heeft kunnen genieten.
Mooi album, al pakt mij ook niet alles.
Net even te belegen sommige songs, maar met name You Got It, She's A Mystery To Me en afsluiter Careless Heart zijn immer fraai.

Tja, prachtplaat.

Dit jaar is het drie decennia geleden dat Roy Orbison overleed. Eigenlijk pas in december, maar omdat ik zag dat sinds enige tijd je favoriete artiesten kon invullen vond ik dat the Big O erin mÓest staan en heb ik even Mystery Girl erbij gepakt.

Destijds kwam het verdrietige nieuws best hard aan bij ons thuis. Mijn moeder was fan van Roy en had op al zijn oude hits nog gedanst. Daarnaast is het wel erg ongelukkig dat hij nooit van zijn late succes had kunnen genieten. Wat mij nou nog het meest verbaast is dat California Blue in NL nooit een single was en dat het in andere landen vrij laag in de hitlijsten stond. Samen met a Love so Beautiful vind ik dat de prachtigste nummers die hij ooit gezongen heeft. You got it & She's a Mystery to Me zijn al heel erg goed, absoluut! Toch vind ik juist dat hij in California Blue en a Love so Beautiful het allersterkst zingt en alles gaf wat hij in zich had. Dat doet echt wat met me, die stem van hem, daar kun je je niet voor verschuilen die vindt jou en gaat overal doorheen.

A love so beautiful
We let it slip away

There is Only One Roy Orbison.

Ik was zes jaar toen Orbison overleed. Toch hadden zowel mijn vader als mijn oma dit album bij de release direct in huis. Toen was er die clip You Got It, de enige performance van nummer en alles bij elkaar maakte het allemaal best een soort van indruk. Natuurlijk had ik toen nog geen verdere kennis van zijn werk, maar toch.

She's A Mystery To Me kwam geregeld voorbij in mijn erg actieve U2-jaren, toen Bono en The Edge het nummer weleens akoestisch ten gehore brachten. Het album nooit vergeten, maar ook totaal geen urgentie mij er eens in te verdiepen, totdat... ik het album op vinyl in mint condition tegenkwam op de Platen en CD Beurs gisteren voor het schamele bedrag van 5 euro.

Wat een prachtige stem had the Big O toch. Een erg album en misschien moet ik mij eens verder in zijn muziek verdiepen. Ik ga sowieso de Blu-ray van A Black and White Night eens opsnorren.

Darkness falls and she will take me by the hand
Take me to some twilight land

Tijdens je leven gaan een aantal albums iets voor je betekenen vanwege een bepaalde gebeurtenis. Voor mij is dit er een van. Ik was 11 jaar toen Roy Orbison overleed op de verjaardag van mijn oma, gisteren 30 jaar geleden. Zij was zelf twee maanden eerder overleden. Ik kende Orbison nog niet zo lang. Ik leerde hem kennen door de Traveling Wilburys, waar ook George Harrison in zat die ik kende van Got My Mind Set on You (dat hij eerder ook in een ander aardig bandje had gezeten leerde ik even later van mijn vader). Het album van de Traveling Wilburys vond ik geweldig, en vervolgens ook You Got It van Orbison. Zijn naam stond in de krant tussen de beroemde overledenen van 1988, die heb ik uitgeknipt en in het hoesje van mijn originele cassette van Mystery Girl gedaan, waar die nog steeds in zit. Inmiddels heb ik deze uiteraard ook op cd, met de demo's. Prachtplaat mede dankzij Lynne, Bono en Costello, voor altijd verbonden met mijn 11-jarige ik. Bedankt Roy, doe de groeten aan oma daarboven.

Wat een prachtig album is dit zeg. Vooral de stem van Roy is fantastisch. Genieten en snel maar opzoek naar meer werk van de beste man.

Zijn stem gaat door merg en been. Ik haal heel veel troost uit het luisteren naar dit fenomenale album van Der König der Weltschmerz.

Goeie plaat , al heb ik inderdaad ook moeite met de wollige productie . Daardoor komt niet alles lekker binnen bij me . Lynne zijn productie is ietwat te uitbundig . Bij meer soberheid had het album meer voor mij gedaan, Evengoed toch een ruime voldoende voor de zwanenzang van de Big "O". 3 en halve ster.

Windsurfer doet wat sullig aan en vind ik geen track die echt geschikt voor Orbison is, dat had meer iets voor Beach Boys geweest. Het schitterende "she's a mystery to me" trekt het geheel omhoog. Zelf ben ik iets zuinig geweest in mijn beoordeling. Ik doe er een vol punt bij.

Hele puike plaat, wel vind ik opvolger King of Hearts nog een tikkeltje beter.

Impact voller.

Maar neemt natuurlijk niet weg dat hier ook zeker monumentale tracks op staan zoals het bloedstollend mooie titelnummer of het hemeltergend schitterende A Love So Beautiful allen ondergedompeld in het zeer karakteristieke productie sausje van Chef Lynne die ook hier zijn unieke kruidenmengsel over de gitaar akkoorden mocht uitstrooien.

Opener You Got It kende ik al langer, en ook het fraaie She's a Mystery to Me bevond zich reeds ergens in een achterkamertje in mijn hoofd; maar dankzij de recent opgestarte Roy Orbison K.O. heb ik ondervonden dat zo ongeveer elke song die voor de K.O. genomineerd werd en van dit album komt, me erg wist te charmeren. De volgende stap leek me dan ook zonneklaar: het album een kans geven!

Blij dat ik dat heb gedaan. Natuurlijk had ik wel kunnen raden dat de gehele plaat me zou bevallen, maar het zijn toch vooral die nummers die ik in de K.O. leerde kennen die het meeste indruk maken. Vooral A Love So Beautiful, California Blue en Careless Heart weten me enorm te beroeren. De productie van de plaat is smaakvol, maar het grootste wapen is toch die fantastische stem van Roy Orbison. Om stil van te worden..

Ik ga beginnen met 4 sterren, maar een verhoging na verloop van tijd sluit ik zeker niet uit, zeker wanneer bij songs als Windsurfer, die toch wat minder indruk maakt, het kwartje ook nog zou gaan vallen.

Pak de tekst er maar bij, dat helpt. Niet echt een song voor de Beach Boys naar mijn idee daarom, Snakeskin. Maar ik kan me voorstellen dat je in eerste instantie op het verkeerde been gezet wordt.

Roy Orbison, een tragisch leven gehad, met veel dramatiek, met als dieptepunt de brand waarin 2 kinderen van Orbison omkomen. Ook zijn carrière is vanaf midden jaren 60 in een vrije val gekomen, waarna hij langzaam in de anonimiteit verdwijnt en uit het collectieve geheugen word gewist, een armoedig leven dient zich aan, totdat hij ineens en totaal onverwachts een telefoontje krijgt, George Harrison aan de lijn. Eerst denkt Orbison dat het om een grap gaat, maar het is echt. Of hij mee wil doen aan een nieuwe groep die hij bedacht heeft samen met een paar oude vrienden. Waarna zijn leven ineens een geheel nieuwe wending krijgt en hij ineens weer midden in de spotlights komt te staan. Roy Orbison maakt geheel onverwachts een grootse comeback. Best tragisch dat hij juist op dat moment op veel te jonge leeftijd, juist toen zijn leven weer betekenis kreeg, zijn hart het begaf.

Anonimiteit? Uit het collectieve geheugen gewist?

Hij was in '82 razend populair in landen als Bulgarije. In de hoofdstad Sofia moest hij in het hotel blijven omdat hij voortdurend aangeklampt werd door fans. Hij won in die tijd ook nog een Grammy Award voor het duet That Lovin' You Feelin' Again samen met Emmylou Harris. Van Halen coverde Pretty Woman, David Lynch gebruikte In Dreams in zijn film Blue Velvet. Hij werd ingewijd in de Nashville Songwriters Hall of Fame en door Bruce Springsteen in de Rock and Roll Hall of Fame. Samen met Springsteen werd ook nog de concertfilm Roy Orbison and Friends: A Black and White Night opgenomen. Hij werd vergezeld door Jackson Browne, T Bone Burnett, Elvis Costello, Tom Waits, Bonnie Raitt, Jennifer Warnes, James Burton en K.D. Lang.

In 1988 werkte Orbison aan een nieuw album met Jeff Lynne die eerder een album van George Harrison geproducet had. Orbison aanvaardde de uitnodiging om te zingen op Harrisons nieuwe single. Ze namen vervolgens contact op met Dylan die hen toestemming gaf een studio in zijn huis te gebruiken. Om een gitaar op te halen reden ze langs Tom Petty, die samen met zijn band op tour gegaan was met Dylan. Tegen die avond hadden de vier Handle With Care geschreven. Dit leidde tot het concept voor een heel album en ze noemden zichzelf The Travelling Wilburys.

Roy Orbison was niet vergeten, zijn leven had al betekenis en George Harrison was niet zijn grote redder.

Is blijkbaar allemaal een kwestie van interpretatie Kronos. Wikipedia vond het wel nodig om een sectie te wijden aan de 'decline' van Orbisons' carrière vanaf eind jaren '60, wat nog doorliep tot een eind in de jaren '80. Zijn succes in Bulgarije betrof blijkbaar een uitschieter in een communistisch landje, niet echt het epicentrum van de rock'n roll te noemen. Wat eind jaren '80 gebeurde in zijn carrière, maakt - en zoals beschreven door jou - deel uit van de revival. Je mag daar natuurlijk een andere mening over hebben, maar als we wiki mogen geloven werden de moeilijke jaren ook door Orbison zelf zo aangevoeld.

Maar ben wel akkoord dat hij nooit in de anonimiteit verdwenen is, zulke bewering is zwaar overdreven.

Ongeveer alle artiesten die groot succes genoten in de eerste helft van de jaren zestig werden verdrongen door nieuwe artiesten zoals de Beatles en zagen hun populariteit slinken. In de jaren dat Orbison van het toneel verdween werden zijn nummers gecoverd (door Gram Parsons, Nazareth). In '81 won hij een Grammy Award voor zijn duet met Emmylou Harris.

By 1987, Orbison's career was fully revived. He released an album of his re-recorded hits, titled In Dreams: The Greatest Hits: Het gaat dus om meer dan interpretatie en een schromelijke overdrijving. Het is gewoon een verkeerde voorstelling van zaken. Alsof Roy Orbison al die jaren een betekenisloos leventje had en in de vergetelheid zat weg te kwijnen tot George Harrison hem opbelde. Belachelijk.

[quote]Kronos schreef:
Anonimiteit? Uit het collectieve geheugen gewist?

Hij was in '82 razend populair in landen als Bulgarije. In de hoofdstad Sofia moest hij in het hotel blijven omdat hij voortdurend aangeklampt werd door fans. ./quote]

Ik zag laatst een docu over Jan Keizer en Annie Schilder die een tour deden in Bularije, volle zalen, helden waren het daar.

In het algemeen genomen was Orbison echt wel vanaf midden Jaren 60 van het tapijt verdwenen. Hij maakte soms een nieuwe plaat maar die bleven meestal toch onverkocht in de bakken staan. Tuurlijk dook zijn muziek zo nu en dan wel weer ergens op, zijn muziek bleef natuurlijk goed genoeg, maar Roy Orbison puur als artiest had zijn laatste succes midden Jaren 60 waarna hij echt wel van de rader verdween totdat hij ineens op dook in the traveling wilbury's.
Nadat hij weer tussen de grote was opgenomen begon zijn ster weer te reizen en terecht overigens, laat dat duidelijk zijn.

Ik denk dat je 2 zaken door mekaar haalt Kronos. Commercieel gezien waren de jaren zeventig en eerste helft jaren '80 redelijk rampzalig voor Roy Orbison, een top veertig hitje daargelaten. De voorganger van Mystery Girl dateert alweer van 1979. Tsja. Maar dat hij niet meer mainstream was bij het grote publiek betekent inderdaad niet dat hij vergeten was bij zijn medemuzikanten, door wie hij steeds op handen werd gedragen, ook toen het met zijn carrière niet goed ging. Het B&W concert is er ook maar gekomen omdat Springsteen en co hun held Roy Orbison zo graag wilden eren en herlanceren, en natuurlijk waren Harrison en co eveneens wild enthousiast om Orbison bij de Wilburys te halen. Maar het punt is dat de perceptie bij enerzijds het grote publiek en anderzijds het muzikantenpubliek twee verschillende zaken zijn.

Ik denk dat jij niet goed gelezen hebt. Het eerste wat ik schreef is dat ongeveer alle artiesten die groot succes genoten in de eerste helft van de jaren zestig werden verdrongen door nieuwe artiesten zoals de Beatles en hun populariteit zagen achteruitgaan. In 1966 haalde Roy Orbison nog de Top Tien in Australië, België en Ierland. In 1969 had hij een nummer 1 hit in Australië. Elvis deed maar ietsje beter. Natuurlijk was het voor Roy geen vette vis in de jaren zeventig en eerste helft jaren tachtig.

Maar in '81 haalde hij al wel zijn eerste Grammy binnen voor de hit samen met Emmylou Harris. In '86 groeide de belangstelling ook bij het jonge publiek doordat David Lynch een nummer van hem gebruikte in Blue Velvet. In 1987 alweer een Grammy voor zijn duet met k.d. lang. In dat jaar zat zijn carrière weer helemaal op dreef met ook het album In Dreams: The Greatest Hits . Goud in de VS, goud in Nieuw Zeeland, zilver in het VK. Pas daarna volgt de samenwerking met Bruce Springsteen en vele andere bekende artiesten. En nóg later vraagt George Harrison hem te zingen op een nummer, wordt met Dylan en Petty erbij Handle with Care opgenomen en ontstaat het idee van The Traveling Wilburys. (De keuze voor Roy Orbison kwam overigens niet van Harrison maar van producer Jeff Lynne.)

Dus nogmaals, devel-hunt overdreef niet alleen schromelijk maar stelt de zaken gewoon verkeerd voor door te beweren dat Roy Orbison in de anonimiteit en uit het collectieve geheugen verdween totdat hij ineens totaal onverwacht een telefoontje kreeg van George Harrison en ineens opdook in The Traveling Wilburys.

Fijn dat je dat nu allemaal rechtgezet hebt Kronos inclusief de chronologie van de feiten. De re-recording van zijn greatest hits is anderzijds ook wel een vorm van artistieke bloedarmoede. Zijn duet met kd lang was ook al een re-recording en de entree in Blue Velvet was eveneens een herkauwer. Maar dankzij die toenemende interesse heeft hij dan wel zijn comebackplaat Mystery Girl kunnen maken. Goed gedaan van hem. Tussen haakjes: de grammy's zijn prijzen van de industrie en niet van het publiek? Dat bevestigt dat de industrie dan ook wel alles deed om hem te promoten. En terecht

Grappig, dat vraagteken. Maar toch vervolgen met een conclusie. Hit in 1987, Grammy in 1988. Een Grammy wordt uitgereikt als erkenning van een bijzondere prestatie in de muziekindustrie. Bijvoorbeeld, een hit scoren met een heropname van je ouwe meuk omdat je lijdt aan een vorm van artistieke bloedarmoede.

Inderdaad Kronos durf ik wel eens zondigen tegen de regels van het debatteren door een conclusie te includeren na een vraagteken, wanneer de waarschijnlijkheid me erg groot lijkt. En mijn aanname klopt dan toch, de Grammy's betreffen louter een onderonsje vanwege de muziekindustrie.

En wanneer een artiest na jaren droog te staan voor de pinnen komt met re-recordings van de hits, lijkt me dat eerder een commerciële zet dan dat er waarlijk artistieke motieven achter schuilen. Maar het was hem zeer gegund, ook al interesseren re-recordings mij persoonlijk - doorgaans - geen moer.

Het hangt er wellicht enigszins vanaf welke hitlijsten je bekijkt, maar Billboard is toonaangevend voor Amerikaanse artiesten. Elvis deed het wat dat betreft in 1969-1977 in ieder geval een stuk beter dan maar 'een ietsje'. Hoewel je naar de maatstaf van Elvis zelf gemeten, zou kunnen beweren dat het absoluut geen hoogtij was, kunnen we wel stellen dat Elvis het vele malen beter deed dan welke van zijn tijdsgenoten dan ook. Zowel op single gebied, album gebied, concerttickets verkoop als het succes van de documentaires en de live uitzending vanuit Hawaii.

On topic, wanneer dit album haar hoogtepunten laat horen, dan is Roy onaantastbaar (de mooiste stem in pop muziek volgens Elvis zelf). Helaas is niet al het materiaal even sterk, maar kun je een artiest een mooiere comeback gunnen? Ik heb de gun factor hoog zitten bij de man met de zonnebril. Zeer, zeer spijtig dat het noodlot zo snel om de hoek kwam kijken.

Klopt. Maar ik had het over de tweede helft van de jaren zestig. In '69 had Orbison nog een nummer 1 hit in Australië en Elvis had verschillende hits. Beter dus, maar in verhouding ook weer niet veel beter.