Saxon - Hell, Fire and Damnation (2024)

Over een kleine 2 maanden al in de schappen en nu pas de eerste single. Wat kan ik er van zeggen. Het is Saxon.

Heb de meeste platen na Killing Ground links liggen, werd me teveel speedy Euro-Powermetal, maar heb een aardige recensie gelezen over deze en dat maakt me weer enthousiast. Ben benieuwd...

Prachtige hoes ook...

Teveel speedy Euro-Powermetal. Denk dat na 'Dogs of War' het rockende element wat verdrongen werd door een hoger metalengehalte of zoiets. De voorlaatste was net wat minder hard en subtieler allemaal. Deze kan wachten tot verjaardagstip

Ik maak daar liever na Unleash the beast van als ik zo vrij mag zijn

Beetje een overgang, met 'Metalhead' was het duidelijk andere koek. Kan ik ook wel weer waarderen dat het zo vreselijk hard is, maar songmatig een handvol echt interessante nummers. Staan een paar mindere broeders op.

Ja bij Metalhead ging het mis. Althans, daar kwam ik later achter. In die tijd kochten we alles van Saxon gelijk bij uit komen blindelings. Want altijd goed. Dus ook Metalhead en de albums erna nog. Maar het voelde op een gegeven moment toch wat ongemakkelijk op de één of andere manier. Na wat discussiëren en wat diepere analyses van het gebodene kwamen m'n maten en ik tot de conclusie dat Biff en co. ons mee hadden genomen op een lichtelijke koerswijziging. Eentje die mij persoonlijk niet zo beviel. Teveel richting (power) metal. Vanuit het perspectief van de band snap ik het wel. Het heeft ze denk ik op de plek gebracht waar ze sinds een jaar of wat staan. Een jongere garde haakte juist door die koerswijziging aan aangezien powermetal op dat moment behoorlijk populair was. En zo boorden ze dus heel slim een nieuw publiek aan. Op elk album sindsdien staan steevast nog wel een 3 of 4 nummers die me bevallen en aan oude Saxon doen herinneren. Maar als albums overall weten ze me niet genoeg meer te boeien.

Heel herkenbaar op Dicky Woodstock '09 zo'n jonge garde die 'Valley of Kings' wil horen. Zag ze ook eens in Hardenberg 2000 dat er vooral veel nieuw werk werd gespeeld, later kreeg je van die superlange optredens met een afgewogen selectie oud- en nieuw werk dat beurtelings rouleerde. Dat moet met 'Killing Ground' geweest zijn.

Van de acht albums tussen Power & The Glory en Metalhead zijn er zes die niet boven een gemiddelde van 3,5* komen. Beginnend bij Metalhead, meer dan tien albums, slechts één album met minder dan 3,5* (Inspirations telt niet mee). En het lijkt me niet dat vooral een jongere garde op MusicMeter het stempubliek van Saxon is. Ik behoor in ieder geval tot de oudere garde. Mijn conclusie is dat Saxon na 1983 nog maar weinig momenten van glorie teweegbracht en eerder een slap bandje geworden was. Gelukkig hebben ze zich herpakt in de tweede helft van de jaren 90 en zijn ze een vaste waarde geworden. De hoes van de nieuwste is wel zwak. Vleugels horen bij een vogel, zoals op eerdere hoezen te zien is.

Klopt, rond DOW begon het al een beetje, trok alleen voor mij na Killing Ground te ver door naar mijn smaak. Of ik trok het gewoon niet meer.
Klopt wel denk ik Robertson, ik was daar ook met de Killing Ground tour.

'Altar of the Gods' van 'Solid Ball of Rock' was voor mij een duidelijke voorloper van stijlverschuiving, en misschien 'Baptism of Fire', composities van Nibbs Carter. Gegeven moment kocht ik een CD-collectie op Marktplaats van iemand die er vanaf wou en houd het vanaf 'Sacrifice' zelf weer bij, al dan niet met terugwerkende kracht. Sommige albums ken ik dan redelijk goed maar merendeel is eens ter kennisgeving gehoord en haalt bij lange na niet de luisterdichtheid van het oude werk, dat ik van het klassieke Pete Gill-werk vooral live meekrijg, want meeste livealbums heb ik wel - al is dat aanbod gegeven moment ook verzadigd.

in ieder geval houden de mannen van Saxon het per plaat allemaal netjes binnen de 45 minuten. Daar kunnen een hoop ouwelullen bands nog wat van leren!

Saxon, altijd leuk.

Ik heb eigenlijk nooit veel aandacht geschonken aan de muziek van Saxon. Ik ken natuurlijk de klassiekers, maar die konden me minder bekoren dan de output van andere NWOBHM-bands.

In deze release-luwe periode heb ik deze nieuwste worp toch eens opgezet en ik ben eigenlijk wel verrast hoe lekker dit klinkt. Lekkere tegen het powergenre aanleunende metal die bij tijden erg heavy uit de hoek komt, zoals het Priest-achtige Fire and Steel en het titelnummer. Dat deze plaat op gezette tijden aan het hedendaagse Judas Priest doet denken heeft ook zeker te maken met producer Andy Sneap, die deze plaat van zijn typische geluid heeft voorzien met volvette gitaren.

Laat ik daar dan een bericht van de jongere garde tegenoverstellen.

Eigenlijk heb ik helemaal niets met Saxon. Het klinkt me allemaal veel te degelijk en typisch om indruk te maken. Bijna elke riff komt gevoelsmatig over alsof ik hem al eens gehoord heb en dus hoor ik weinig inspiratie of aanzet daartoe. Productioneel klinkt het wel lekker vol moet ik zeggen; precies wat dit soort muziek toch wel nodig heeft om enigszins de tand des tijds te kunnen doorstaan.

Fans zullen het vast fantastisch vinden, maar ik ben toch redelijk snel uitgeluisterd hierop. Het is nergens slecht - begrijp me niet verkeerd - maar het is allemaal zo voorspelbaar en uitgekauwd, dat ik er geen plezier aan kan beleven. Daarom wel een voldoende, maar wel een lage.

Nou Dogs of war en Killing Ground vind ik wel krankzinnige goede albums van Saxon naar mijn mening niks mis mee. En Solid ball of rock is uit de lucht komen vallen. Want na het zwakke album Destiny dacht ik : het is over en uit met Saxon. De live optredens in het helaas helaas legendarische Podium Hardenberg bevestigden ook dat Saxon terug was en hoe. Zij waren het die de aftrap verrichten nadat het Cafe de Stam helemaal was verbouwd. Hun eerste optreden met in het voorprogramma Action in DC een AC/DC cover band waarbij de zanger akelig dicht bij het stemgeluid kwam van de legendarische Bon Scott, dit terzijde was een heel goed concert. Ze hebben er nog een aantal keren opgetreden ook tijdens de Killing ground tour in 2001 met de gekke Duitser Fritz Randow achter de drumkit. Dit album heb ik 1x gehoord via Spotify maar er is meer luisterbeurten nodig, maar ik kom hier zeker op terug. Hell fire and damnation een voorlopige score 3.5!!!!!

3-4 ijzersterke nummers en de rest is middelmaat. Kom ik ergens tussen de 3.5 en 4 uit. Eigenlijk is dat bij alle platen die ze afgelopen 20 jaar hebben uitgebracht wel zo'n beetje het geval. Vanwege de hoge gunfactor die Biff en Saxon natuurlijk hebben, rond ik af op 4.

Perfect verwoord!

Ontzettend goed! 5,0

Dat heb ik nu nooit bij Saxon, wel bij Iron Maiden..trouwens,..gevoelsmatig fluit elke merel ook hetzelfde, echter ik heb nu 24 merels beluisterd en het blijft onvoorspelbaar ookal heb ik het al eens gehoord, goed luisteren en dan zul je meer plezier hebben..Saxon is zo'n band die moet je begrijpen, de historie, way of living..je past gewoon niet bij de Saxon sound denk ik..niet rouwig om zijner zijn vele andere bands

Gewoon weer een goeie plaat van Saxon, zoals we dat de laatste tien jaar - ik reken die coveralbums maar even niet mee - van Byford en co. gewend zijn. De pieken uit de beginjaren worden niet meer beklommen, maar het is op zijn minst consistent: ik hoor een gelouterde band tjokvol vakmanschap en liefde voor de stiel.

Verre van verrassend, ze blijven de geijkte wegen bewandelen en dat betekent een karrevracht aan vette riffs, catchy melodieën en met geschiedenis doorspekte teksten. De stem van Byford klinkt, zelfs ondanks de volle productie, wat dunnetjes maar goed, de beste man is de 70 ook al even gepasseerd.

De titelsong, Fire and Steel en 1066 zijn de favorieten alhier!

3,5 sterren

Op oudjaarsochtend postte vielip een interessante analyse van de muziek van Saxon. Daarover dadelijk meer.
Op alweer het vierde studioalbum van Saxon in de jaren '20 (inclusief twee coverplaten, maar toch) debuteert gitarist Brian Tatler, nadat Paul Quinn in maart '23 met pensioen ging. Dit omdat het touren te zwaar werd, zeker met de groeiende vraag naar concerten van de groep. Daarmee is zanger Biff Byford op het podium het enige originele bandlid. Op de hoesfoto zien we Tatler, officieel tijdelijk vervanger.

Op Hell, Fire and Damnation speelt Quinn gitaar op Fire and Steel en Super Charger, op de overige horen we Tatler. Apart is de aftrap met de diepe stem van de buitenissige acteur Brian Blessed over de strijd tussen goed en kwaad, armageddon en "the nazarene".
Zanger Biff Byford vond in zijn notieblokje allerlei thema's voor de teksten, die meestal een historische achtergrond hebben. Van de Battle of Hastings in 1066 tot radiopiraten in Pirates of the Airwaves.
Maakt de gitaristenwisseling iets uit voor het geluid van Saxon? He-le-maal niks. Het is uitermate degelijk en consistent van niveau, maar voor deze oude fan een herhaling van zetten.

Naar aanleiding van vielips bijdrage heb ik Power & the Glory uit 1983 beluisterd. Dit omdat ik me tijdens het horen van There's Something in Roswell realiseerde dat toentertijd het thema buitenaards leven voor het eerst werd aangesneden in Watching the Sky.
Dat was ook de eerste keer dat Nigel Glockler op een studioalbum van Saxon speelde en bovendien viel me op dat hier voor het eerst een tekst over een nazarene klink, namelijk in Midas Touch. Byford is themavast.

Welke verschillen vallen mij op tussen Saxon-toen en Saxon-nu? Nogal wiedes: zijn stem is hier hoorbaar jonger.
Maar het grote verschil zit 'm in hetgeen vielip noteerde. Klinkt nu massieve metal, rechttoe en rechtaan, in 1983 werd er meer gevarieerd. Dat in dynamiek (harde en zachte delen, zoals in Nightmare en Midas Touch), rockinvloeden via de snelle shuffles in Redline en Nightmare en tempowisselingen door middel van afwijkende riffs in hetzelfde nummer, zoals in het slot van Watching the Sky en The Eagle has Landed.

Daarna keerde ik terug naar Hell, Fire and Damnation. Natuurlijk is de productie veel massiever dan toen, maar het grootste verschil is toch dat binnen een nummer minder wordt gespeeld met tempo-, riff- en sfeerwisselingen. De conclusie van vielip en zijn maten herken ik dus helemaal: de invloed van powermetal is zonneklaar, al waakt de groep ervoor te vervallen in die nogal rechtlijnige manier van liedschrijven.

Voor mij een degelijke maar ook wat saaie 7 voor Saxons nieuwe plaat, met als favorieten het snelle titelnummer, het stampende There's Something in Roswell en 1066 met daarin gelukkig wél een ander middendeel, zij het kort.
Van Hell, Fire and Damnation verscheen ook een speciale uitgave met als bonus een twintig nummers tellend concert uit 2013.

Wie Paul Quinn live aan het werk wil zien, moet zijn hobbybandje The Cards in de gaten houden, die dit voorjaar in enkele kleine Nederlandse zalen speelt om hun tweede album te promoten. Met op drums Koen Herfst van Vandenberg.

Eens wat RonaldjK zegt over de nieuwe gitarist. Maakt voor het geluid niet uit, sluit naadloos aan op vorige albums. Wellicht de rol van Doug Scarratt wat bepalender dan Paul Quinn in geluid en composities? Live moet maar blijken of men dat karakteristieke begin van 'Princess of the Night' er zo lekker uitkrijgt. Van deze nieuwe worp is There's Something in Roswell' mijn favoriet. 'Super Charger' komt wat over als een doorslagje van 'Super Nova' van 'Carpe Diem'. Mooie volle productie en niet te lang van speelduur.

B.Robertson, bij het verschijnen van Carpe Diem had je enige tijd die hoes als profielfoto. Ik vermoed dat dat er bij de nieuwe Saxon niet inzit? Je waardering daarvoor is ook hoger (vier sterren) dan voor deze.

RonaldjK dat was een uitsnede van de legionair van de hoes van 'Carpe Diem', en die CD had ik in de pre-order en een paar maand eerder een Saxon 'S', 'Destiny'/'Solid Ball of Rock'-model over een litteken op een onderarm laten tatoeëren. Dat album beviel ook nog eens goed en heb ze op de valreep nog in Hedon, Zwolle, met Paul Quinn gezien. Deze nieuwe worp beviel me wat minder wat dat aangaat. Ligt niet zozeer aan Saxon maar meer dat ik vooral fan van het jaren 80 Saxon ben, met alle pieken en dalen. Maar 'Hell, Fire and Damnation' heeft nu de primeur als eerste in een nieuwe CD-speler te draaien en dat is ook wat waard.

Nieuwe cd-speler, menigeen zal je voor ouderwets verslijten. Laat ze maar lekker kletsen.

En die 'S' die je hebt laten tatouëren: mooi logo is dat!!!

De oude speler deed al bijna tien jaar dienst. Zuchtte en piepte steeds meer de laatste jaren en mocht afgelost worden. Hoefde niet eens afgevoerd te worden. Breng dat zelf wel eens naar de stort al het in de weg zit. Om de zoveel jaar vind ik zo'n update van geluidsapparatuur leuk. Dat andere, die tattoo, kreeg meerdere vervolgen maar die eerste behoort nog steeds tot mijn favorieten. Veelal bescheiden ontwerpjes.

Ik he het idee dat op Carpe Diem Biff beter voor de dag komt dan op deze opvolger.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Dit album van Saxon heb ik dit jaar regelmatig opgelegd of tijdens het sporten op mijn oortjes afgespeeld. Het titelnummer is een heerlijke heavymetalanthem, FIre And Steel en Super Charges zijn energieke beukers en ook de midtemponummers (vooral There’s Something In Roswell, 1066 en Witches Of Salem) doen het erg lekker. Het volvette geluid van Andy Sneap zorgt ervoor dat alles smeuïg uit de speakers komt. Madame Guillotine drukt voor mij de score een beetje, maar desondanks kom ik op een krappe 4,5 sterren

Ik geloof best dat als ik dit album zou afzetten tegen eerdere releases van Saxon, ik tot de conclusie kom dat dit meer van hetzelfde is. Wellicht is het daarom een luxe dat ik niet zo bekend bent met het meeste werk van de band. Op zichzelf is dit een uitstekende plaat met jaarlijstpotentie!

Score: 85/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl