Saxon - Hell, Fire and Damnation (2024)

Laat ik daar dan een bericht van de jongere garde tegenoverstellen.

Eigenlijk heb ik helemaal niets met Saxon. Het klinkt me allemaal veel te degelijk en typisch om indruk te maken. Bijna elke riff komt gevoelsmatig over alsof ik hem al eens gehoord heb en dus hoor ik weinig inspiratie of aanzet daartoe. Productioneel klinkt het wel lekker vol moet ik zeggen; precies wat dit soort muziek toch wel nodig heeft om enigszins de tand des tijds te kunnen doorstaan.

Fans zullen het vast fantastisch vinden, maar ik ben toch redelijk snel uitgeluisterd hierop. Het is nergens slecht - begrijp me niet verkeerd - maar het is allemaal zo voorspelbaar en uitgekauwd, dat ik er geen plezier aan kan beleven. Daarom wel een voldoende, maar wel een lage.

Op oudjaarsochtend postte vielip een interessante analyse van de muziek van Saxon. Daarover dadelijk meer.
Op alweer het vierde studioalbum van Saxon in de jaren '20 (inclusief twee coverplaten, maar toch) debuteert gitarist Brian Tatler, nadat Paul Quinn in maart '23 met pensioen ging. Dit omdat het touren te zwaar werd, zeker met de groeiende vraag naar concerten van de groep. Daarmee is zanger Biff Byford op het podium het enige originele bandlid. Op de hoesfoto zien we Tatler, officieel tijdelijk vervanger.

Op Hell, Fire and Damnation speelt Quinn gitaar op Fire and Steel en Super Charger, op de overige horen we Tatler. Apart is de aftrap met de diepe stem van de buitenissige acteur Brian Blessed over de strijd tussen goed en kwaad, armageddon en "the nazarene".
Zanger Biff Byford vond in zijn notieblokje allerlei thema's voor de teksten, die meestal een historische achtergrond hebben. Van de Battle of Hastings in 1066 tot radiopiraten in Pirates of the Airwaves.
Maakt de gitaristenwisseling iets uit voor het geluid van Saxon? He-le-maal niks. Het is uitermate degelijk en consistent van niveau, maar voor deze oude fan een herhaling van zetten.

Naar aanleiding van vielips bijdrage heb ik Power & the Glory uit 1983 beluisterd. Dit omdat ik me tijdens het horen van There's Something in Roswell realiseerde dat toentertijd het thema buitenaards leven voor het eerst werd aangesneden in Watching the Sky.
Dat was ook de eerste keer dat Nigel Glockler op een studioalbum van Saxon speelde en bovendien viel me op dat hier voor het eerst een tekst over een nazarene klink, namelijk in Midas Touch. Byford is themavast.

Welke verschillen vallen mij op tussen Saxon-toen en Saxon-nu? Nogal wiedes: zijn stem is hier hoorbaar jonger.
Maar het grote verschil zit 'm in hetgeen vielip noteerde. Klinkt nu massieve metal, rechttoe en rechtaan, in 1983 werd er meer gevarieerd. Dat in dynamiek (harde en zachte delen, zoals in Nightmare en Midas Touch), rockinvloeden via de snelle shuffles in Redline en Nightmare en tempowisselingen door middel van afwijkende riffs in hetzelfde nummer, zoals in het slot van Watching the Sky en The Eagle has Landed.

Daarna keerde ik terug naar Hell, Fire and Damnation. Natuurlijk is de productie veel massiever dan toen, maar het grootste verschil is toch dat binnen een nummer minder wordt gespeeld met tempo-, riff- en sfeerwisselingen. De conclusie van vielip en zijn maten herken ik dus helemaal: de invloed van powermetal is zonneklaar, al waakt de groep ervoor te vervallen in die nogal rechtlijnige manier van liedschrijven.

Voor mij een degelijke maar ook wat saaie 7 voor Saxons nieuwe plaat, met als favorieten het snelle titelnummer, het stampende There's Something in Roswell en 1066 met daarin gelukkig wél een ander middendeel, zij het kort.
Van Hell, Fire and Damnation verscheen ook een speciale uitgave met als bonus een twintig nummers tellend concert uit 2013.

Wie Paul Quinn live aan het werk wil zien, moet zijn hobbybandje The Cards in de gaten houden, die dit voorjaar in enkele kleine Nederlandse zalen speelt om hun tweede album te promoten. Met op drums Koen Herfst van Vandenberg.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Dit album van Saxon heb ik dit jaar regelmatig opgelegd of tijdens het sporten op mijn oortjes afgespeeld. Het titelnummer is een heerlijke heavymetalanthem, FIre And Steel en Super Charges zijn energieke beukers en ook de midtemponummers (vooral There’s Something In Roswell, 1066 en Witches Of Salem) doen het erg lekker. Het volvette geluid van Andy Sneap zorgt ervoor dat alles smeuïg uit de speakers komt. Madame Guillotine drukt voor mij de score een beetje, maar desondanks kom ik op een krappe 4,5 sterren

Ik geloof best dat als ik dit album zou afzetten tegen eerdere releases van Saxon, ik tot de conclusie kom dat dit meer van hetzelfde is. Wellicht is het daarom een luxe dat ik niet zo bekend bent met het meeste werk van de band. Op zichzelf is dit een uitstekende plaat met jaarlijstpotentie!

Score: 85/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl