The Pineapple Thief - It Leads to This (2024)

Beetje een tegenvaller. Voor nu 3 sterren.

Mooie liedjes, soms iets te minimalistisch en ingetogen naar mijn smaak, maar het album kabbelt aangenaam door en met slechts 40 minuten speelduur verveelt de boel in ieder geval niet. Het beste nummer is wat mij betreft Rubicon, die precies de juiste elementen (pop en rock) weet te combineren om te resulteren in een prachtige, meeslepende track. Maar goed, de rest van de songs doet naar niet veel voor onder.

Stilistisch en Melodieus

Vandaag heb ik besloten te gaan voor een korte opsomming van de positieve en de minder positieve kanten van de nieuwe The Pineapple Thief.

Het geluid. Het lijdt geen twijfel. De kwaliteit van het geluid is subliem. Dat hoor je zelfs met goedkope oordopjes.

De vocalen. Bruce Soord is nog beter gaan zingen. Gevoeliger. Vooral de meerstemmige zangpartijen zijn een grote stap voorwaarts.

De hoge noten. De hoge noten voelen slechts een enkele keer venijnig aan. Het gitaarspel is lichtvoetig, speels en eerder gracieus te noemen dan dat er voortdurend een muur van geluid wordt opgetrokken. Er worden ook geen solo’s ten gehore gebracht om de boel te rekken. Hoe fijn is dat.

De lage noten. De ronkende basgitaar van Jon Sykes is voor mij de kers. Now It’s Yours is de taart. Rubicon trouwens ook. En hij zingt ook nog eens niet geheel onverdienstelijk mee.

De slagwerker. Hoor je die tingeltangeltjes? Die tikjes links en rechts? Daar zorgt meesterdrummer Gavin Harrison voor. Maar pas op. Hij slaat de gaten in je dure luidsprekers als je even niet oplet.

Het klavier. Meestal staan dit soort muzikanten achter een of meerdere kastjes onopvallend te zijn, maar ze zijn o zo onmisbaar voor het creëren van dromerige sferen, mysterieuze klanktapijten of juist de meest uitbundige noten. Steve Kitch is hier de toetsenman en hij is de hekkensluiter van dit vriendelijk ogende gezelschap uit Somerset, Engeland. ‘Last… but not least’, voeg ik er dan onmiddellijk aan toe.

De liedjes. De composities lijken in eerste instantie niet erg opvallend, maar naarmate de tijd verstrijkt, bloeien de liedjes – zoals altijd – weer heel fraai open. Het eerste woord dat in mij opkomt is ‘stilistisch’. ‘Melodieus’ is het tweede. Er gaat een enorme rust van uit en dat komt ontegenzeggelijk door beheersing en vakmanschap. Tot in de puntjes.

Progressie. Op It Leads to This staan geen instrumentale nummers of soundscapes. Blij mee. Nul komma nul opvullers te bespeuren. Geen skip momenten te betreuren. De toonzetting is weer iets progressiever dan op de voorgangers Dissolution en Versions of the Truth. De pop is dit keer min of meer naar de achtergrond verschoven. De dansschoentjes blijven onaangeroerd staan. Hooguit worden er hier enkele potten en pannen uit de keukenkastjes getrokken. Plus de twee houten pollepels uit een lade.

Niet buiten de lijntjes. De muziek van The Pineapple Thief blijft evenwel verschoond van fratsen. Oftewel, de band kiest niet voor nieuwe wegen. Er vindt ‘slechts’ een gestage opmars in kwaliteit plaats. De experimenten zijn er wel, maar het blijft subtiel en gedoseerd. Je kunt het ook ingetogen noemen. Met af en toe een uitschieter van jewelste. Maar dat houdt de boel levendig.

De foto’s. We zien troosteloze taferelen uit een andere wereld. Ouderdom, armoede, uitzichtloosheid en verval, het zijn confronterende beelden. De kleuren sober. Ook op het grote scherm tijdens het afspelen van de blu-ray. Met elk volgend liedje zie je, levensgroot in beeld, een manlijk persoon veranderen van een norse blonde jongen in een morsige, stokoude en grijs bebaarde man, die je langdurig aan zit te 'staren' met zijn treurige, diepliggende ogen. Ik heb de tv naderhand maar in de eco-stand gezet.

Het bonusmateriaal. De alternatieve versies zijn leuk om eens een keer te horen. Deze hebben trouwens een mooie dame in de hoofdrol. Zij wordt eveneens steeds ouder. Het leeuwendeel van het bonus album met de fraaie titel Y Aqui Estamos is (semi)akoestisch. De klassieke of de ‘Spaanse’ gitaar is een van de belangrijkste instrumenten op deze tweede schijf. Daar moet je van houden.

Conclusie. Had ik nou al verteld dat het geluid van dit album fantastisch is? Ook dit is nog beter geregeld dan op de vorige platen. En de oudere albums klinken al zo goed. Het lijdt geen twijfel. The Pineapple Thief is zo langzamerhand tot een van mijn favorieten gaan behoren. Juist vanwege de vrijwel constant aanwezige kwaliteit. Ik denk zelfs dat ik It Leads to This tot een van de beste albums van The Pineapple Thief ga bombarderen.

Nabrander. Het album duurt vrij kort. Dit kan natuurlijk ook een voordeel zijn. Je kunt ‘m dan wat vaker draaien.

Wordt ie nóg mooier van!

Het nieuwe album van TPT heeft nu een aantal rondjes op de digitale draaitafel gedraaid, maar de vonk springt niet over.

Zoals te doen gebruikelijk bij deze band, klinkt dit album als een klok. Helaas is het songmateriaal, alhoewel degelijk, weinig opzienbarend. Nu heb ik dat wel vaker bij deze band gehad en bleek een album - Dissilusion bijvoorbeeld - op een later moment toch erg genietbaar en kwam de LP toch in de collectie. Toch betwijfel ik dat dit met dit album gaat gebeuren.

Vers van de pers is dit nieuwe album van The Pineapple Thief uit Somerset United Kingdom. Een act die balanceert tussen alternative rock en progrock. De band bestaat sinds 1999 en dit is inmiddels het 16e album. Ik zag al goede berichten verschijnen bij de echte fans dus de nieuwsgierigheid was gewekt.

Put It Right – Dit openingsnummer is helaas te glad en gepolijst voor mijn smaak. Het mist de emotie en de scherpe randjes die een song boeiend maken. Het voelt alsof het nummer te hard probeert om radiovriendelijk te zijn, waardoor de diepgang ontbreekt.

Rubicon – Dit nummer heeft gelukkig veel meer elan. De melodie is prettig en vooral het refrein blijft hangen. De energie en passie komen hier veel beter naar voren, waardoor het een van de sterkere nummers van het album is.

It Leads to This – Het titelnummer van het album voelt helaas weer wat te braaf aan. Er is een gebrek aan bite, iets wat je verwacht van een band als The Pineapple Thief. De productie is vlekkeloos, maar het nummer slaagt er niet in om echt indruk te maken.

The Frost – Ook dit nummer weet me niet echt te pakken. De melodie is te voorspelbaar en mist het avontuur dat ik graag hoor in progressieve rock. Het voelt opnieuw te braaf en mainstream aan.

All That's Left – Hoewel dit nummer wat meer volume heeft, weet het me toch niet echt te raken. Het mist een emotionele kern die je bijblijft. Het lijkt alsof de band op veilig speelt in plaats van risico's te nemen.

Now It's Yours – In dit nummer mis ik duidelijk structuur. Het voelt alsof de verschillende elementen niet goed samenkomen, waardoor het nummer wat rommelig overkomt. Er zit potentie in, maar het wordt niet volledig benut.

Every Trace of Us – De knappe maatwisselingen in dit nummer zijn bewonderenswaardig, maar ze veroorzaken ook onrust bij het luisteren. Het is moeilijk om in het nummer op te gaan door de constante veranderingen.

To Forget – Gelukkig biedt dit slotnummer een aardig afsluiting van het album. Het is niet baanbrekend, maar wel aangenaam genoeg om een positieve nasmaak achter te laten. Het is een rustige afsluiter die het album op een redelijke noot beëindigt.

Conclusie: "It Leads to This" is een teleurstellend album dat ik waarschijnlijk niet vaak opnieuw zal beluisteren. Het mist de rauwe emotie en complexiteit die ik van The Pineapple Thief gewend ben. Hoewel er momenten van potentie zijn, speelt de band te vaak op veilig en missen de nummers de diepgang en spanning die ze zo speciaal kunnen maken.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl