Judas Priest - Invincible Shield (2024)

Ongeacht wat ik van dat laatste nummer vind, blijft het toch mooi om Tipton in de clip te zien spelen!

Vooruitlopend op de release: 'Panic Attack' en 'The Serpent and the King' vind ik alvast ijzersterke nummers, ronduit fenomenaal wat Halford op 72-jarige leeftijd presteert. De andere twee singles (track 6 en 8 ) vind ik wel aardig, maar voelen minder geïnspireerd aan. Afijn, ik kijk als een kind voor pakjesavond uit naar het hele album.

Eerste korte reactie:

The. Priest. Is. Back.

Kwam vanochtend toevallig voorbij in de geweldige Zes Losse Tanden podcast. Mij iets teveel clean "old-skool" heavy metal, maar klinkt wel goed. Zeker als je bedenkt dat hij al 72 jaar is en nog zo goed en energiek klinkt !

Priest heeft het weer geflikt. Geweldig album, zelfs de bonustracks zijn goed. Hangt nu tussen 4,0-4,5* in voor mij. Er zit geen slecht nummer tussen, maar het materiaal op Firepower vind ik wat aanstekelijker tot nu toe. Voor de rest doet het niet veel onder aan wat Priest in 2018 liet horen.

En waarom staat dit album niet op de voorpagina van Musicmeter? En dj poolboi met 0 stemmen en 3 reacties wel?

dj plooiband heeft inmiddels 1 stem.

Heerlijke comeback (zijn ze ooit weggeweest?) van The Priest!

Na de eerste paar luisterbeurten betrap ik mijzelf erop dat ik al een aantal zinnen meebrul. Dat belooft wat. Eerste indruk is erg goed, mooie productie en pakkende songs. Definitief oordeel over de nieuwe worp van de Metal Gods volgt nog!

Inmiddels vind ik 'Crown of Horns' wel overtuigend dankzij de positie op het album. Na alle flitsende nummers ervoor is het een fijn ingebouwd rustpunt op het album. 'Trial by Fire' is een mooie opzet naar de zwaardere knallers die erop volgen. Wel vind ik de overgang van de bridge in 'Giants in the Sky' naar het slotstuk toe wat gekunsteld overkomen en had er voor mijn gevoel meer in kunnen zitten.

De bonustracks vind ik goed gekozen. Ik vind ze alle drie niet passen tussen de andere nummers, maar het zou zonde zijn geweest om deze niet met de wereld te delen. 'Fight of Your Life' vind ik het beste, weliswaar niet vernieuwend en binnen de lijntjes, maar het is heerlijk 'catchy'.

Firepower bevat meer uitschieters, maar ook twee mindere nummers die beter als bonustracks hadden kunnen dienen. Op dit album is de kwaliteit consistenter en klinken de nummers weer heel aangenaam. Omdat het niveau van Firepower als een verrassing kwam, waren de eerste luisterbeurten een stuk indrukwekkender. Voor dit album lagen de verwachtingen hoger, hoewel die wel zijn ingelost maakt het dan een minder grote impact. Goed, ik zit de hele dag al het album te draaien, dus niet moeilijk doen, 4,5*.

Qua bonustracks verdient The Lodger een speciale vermelding. Geschreven door Bob Halligan die eerder (Take These) Chains en Some Heads Are Gonna Roll schreef voor Priest. En nu 40 jaar later dus weer een bijdrage, en met hetzelfde afwijkende spooky sfeertje als de twee genoemde nummers.

Verder is mijn eerste indruk dat Priest weer een knaller van een plaat heeft gemaakt. Alle typische elementen komen erin terug, van de bijtende snelle nummers tot wat epischere kost als Crown of Horns. Nog even wat meer draaien om te zien of hij zich staande houdt t.o.v. Firepower maar heel veel zal het niet schelen.

Antwoord is vanzelf sprekend denk ik maar, het is duidelijk wel het zes jaar wachten waard geweest.

Holy shit. Ben nooit zo’n Priest fan geweest, maar deze plaat blaast me werkelijk omver. Niet omdat ik nog nooit zoiets heb gehoord, het is traditionele metal, maar omdat het zo goed gedaan is. Als je je ook nog eens realiseert dat deze mannen opa’s zouden kunnen zijn (zijn?) en dan zo bizar energiek klinken. Diep respect 🫡

Leuk hoe je met opener Panic Attack op het verkeerde been wordt gezet. Nee hè... toch niet een Turbo deel twee?! Gelukkig schakelt het nummer snel door naar een kraker van jewelste, met Halford in topvorm. Ook in het daarop volgende The Serpent And The King gaat hij volledig los. En wat een heerlijk gitaarwerk. Jammer dat dit wel direct de twee beste nummers op het album zijn. Het titelnummer en het uptempo As God Is My Witness mogen er ook zeker zijn, maar het resterende songmateriaal is niet meer dan degelijk. Geen slechte track te vinden, maar tegen het einde van het album is de rek er duidelijk uit. Maar goed, voor een (gedeeltelijk) bejaardenclubje is het absoluut indrukwekkend wat deze metal-helden hier nog laten horen.

The Lodger is een track die gewoon in het midden van het album moeten staan en dan ook nog eens een minuut had moeten worden uitgerekt, heerlijk slepend nummer. De titeltrack is het andere zwaargewicht op een heel degelijke Priest plaat die prima aansluit op de andere 2 Faulkner albums

Afgelopen dagen op repeat, geweldige plaat! Er zit een heerlijke flow in en verveelt daardoor nooit. Ook de bonustracks zijn zeer de moeite waard. Het is al eerder gezegd, maar ‘The Lodger’ had gewoon een albumtrack moeten zijn. Andere favorieten zijn ‘As God Is My Witness’ en ‘Giants in the Sky’.

Vengeance is mine!
4,5*

Om met de deur in huis te vallen: Priest levert met Invincible Shield opnieuw een bezielde plaat af die de adrenaline ouderwets laat rondpompen. Panic Attack was al een tijdje uit als zoethoudertje en blijkt de perfecte opener voor een Priestplaat. Stuwend en spannend.

Dan komt het venijnige Serpent And The King om de boel nog eens op te voeren. Met een snerpende Halford en een heel cool riffje dat aan Hell Bent For Leather doet denken. De good old days klinken overigens vaker door in het nieuwe werk. Het groovende Devil In Disguise heeft bijvoorbeeld ook zo'n riffje dat zo van Killing Machine of British Steel komt afwaaien. Net als bonusnummer Fight Of Your Life. Waarom de drie bonustracks geen onderdeel zijn van het reguliere album is mij een raadsel. Maar dat terzijde.

Waar Judas Priest andermaal heel goed in is, is het brengen van drama en melancholie. Het gelaten Crown Of Horns is daardoor wonderschoon. Maar ook Escape From Reality en Giants In The Sky grossieren hierin. Het is die 80s pathos die de compacte nummers iets extra's geeft.

Voor de Priestfan is het een must om gemopper over het vertrek van KK te laten rusten. Want veel Priester wordt het niet dan Invincible Shield. Het gitaargeluid is uit duizenden herkenbaar en dat had ik nog het minst verwacht. Wat een opvolger van het al niet misselijke Firepower.

Heb tot nu toe enkel de paar nummers die vooraf waren vrijgegeven gehoord. Klonk goed en gaan verder waar ze op Firepower mee bezig waren. Maar gisteren hoorde ik het titelnummer voor het eerst en damn, dat klinkt toch wel héél erg gaaf hoor! Veel Priester (thanks Edwynn ) gaat het inderdaad niet worden gok ik. Vandaag het hele album maar eens opzetten.

Het titelnummer heeft het in zich om een klassieker te worden, bron : Aardschok nr 3 maart 2024. "Voor de Priestfan is het een must om gemopper over het vertrek van KK te laten rusten" Na het Redeemer of souls album konden ze het getreur en gemopper al laten rusten. Richie Faulkner is de perfecte vervanger die het gat helemaal heeft opgevuld. Doet absoluut niet onder t.o.v. KK, ook de maniertjes van KK op het podium heeft hij perfect gekopieerd. Richie heeft in een interview gezegd dat hij stilletjes hoopt dat KK terug komt bij Priest om Glen Tipton te vervangen maar die kans is heel klein.

Met de nieuwe releases van Bruce Dickinson en deze Judas Priest kan het eerste kwartaal van 2024 al niet meer stuk voor de liefhebbers van de old school heavy metal. Wat een heropleving gaat deze groep door met de laatste 2 albums! Ik dacht ten tijde van Nostradamus/Redeemer dat de pap wel zo goed als op was, maar deze taaie oude knarren weigeren om stilletjes uit te gaan en komen meer dan 50 jaar na hun debuutalbum nog steeds met bezielde, energieke muziek op de proppen. Niks nieuws onder de zon, maar men heeft er duidelijk nog steeds zin in en dat hoor je eraan. Daar kunnen bepaalde andere bands in hetzelfde genre nog lessen uit trekken *kuchMetallicakuch*.

Ik kan hier een heel betoog gaan typen, maar veel is al gezegd en ik deel alle complimenten. Inderdaad uiterst knap van de heren om na al die jaren (decennia!) nog met zo'n bevlogen album te komen. Het knalt en spettert, kakt nergens in en weet dus van begin tot eind te boeien. Ik had er volledig vrede mee gehad als er nooit meer een Priest-album zou verschijnen. Een onverwacht metal-hoogtepunt van 2024.

Ik was 17 toen painkiller uitkwam in 1990.....vond het geweldig dat priest zo hard terug kwam tussen de pantera's uit die tijd....de oude rotten lieten nog een keer heel hard horen hoe echte metal gespeelt dient te worden. Ik ben nu 51....en voel me weer die puber van 17....Priest heeft het weer geflikt (na het bepaald niet misselijke firepower) om nog een keer de standaard voor metal neer te zetten...en dat op hun leeftijd! Album staat al een week op repeat en groeit bij iedere luisterbeurt! VENGEANCE IS MINE!!!

Grinnik, ik was toen ook 17 en ben (dus) nu ook 51 en herken maar al te goed de herinneringen van mijn bovenbuurman. Wij zijn inmiddels ouder dan Priestmannen destijds waren in 1990, een stuk ouder zelfs.

Fraai artwork in het boekwerk ook van Mark Wilkinson: veelal mooier dan de nogal simpele albumhoes. Heel metal-approved. Edoch, ik geef de voorkeur aan zijn 80s Marillionwerk: is wat surrealistischer van aard en eigenzinniger.

En Judas Priest heeft zoals gewoonlijk weer lang nagedacht over de songtitels: mozeskriebel! Daar kan zelfs Manowar nog een punt aan zuigen.

Ik ben zeer te spreken over deze plaat en dat had ik eerlijk gezegd niet meer verwacht na alle matigheid die de band heeft uitgebracht, eigenlijk al sinds Painkiller. En zelfs over die plaat ben ik niet onverdeeld positief. Ik durf wel te zeggen dat Invincible Shield mijn favoriete Priest plaat is sinds Turbo. Invincible Shield plaat overtuigd mij van begin tot eind. Sterke nummers, memorabele riffs, meezing refreinen, wat wil je nog meer?

Na de eerste luisterbeurt kan ik er ook wel 4 sterren aan kwijt. Maar door de vele lovende reacties blijft het onder mijn verwachting zitten. Pas bij het laatste nummer The Lodger (een bonustrack dan nog) hoor ik eens een verrassende zanglijn. De hoes ziet eruit alsof ze met DALL·E gemaakt is en de muziek klinkt ook alsof ze door AI gegenereerd zou kunnen zijn. Veel formule, weinig inspiratie.

Dit rockt en beukt er toch helemaal op los, ik vind het fantastisch. Ik ben nooit echt fan geweest, altijd al een leuke band gevonden dat wel, maar dit pakt me helemaal.

Dan zou ik het oudere werk, zo t/m Painkiller, nog maar eens in de herkansing gooien

Ik kan het toch niet laten deze nieuwe van Priest even te luisteren. De berichten rond Invincible Shield zijn erg positief en het is vrij snel duidelijk hoe dat komt. De band klinkt bevlogen, Rob is goed bij stem en de gitaren spugen weer vuur. Priest heeft in het verleden heel wat juweeltjes op de wereld los gelaten en laat horen nog steeds mee te doen. Respect daarvoor, want deze loopbaan is al een halve eeuw onderweg. Wat een machtige trip is dat geworden en stopt dus echt nog niet. Qua teksten blijft de band wel weer hangen in simpelheid, maar het ronkt en knalt verder aan alle kanten. Leuk om te horen dat deze oude bazen gewoon doorgaan met waar ze goed in zijn!

Datzelfde had ik ook, het intro had wat van Out in the cold. Ik dacht van : OH nee he!!!!!!! grijpen ze na 38 jaar weer naar de mayonaise potten, het zal toch niet???? maar gelukkig het sloeg om en het nummer is inderdaad samen met het titelnummer een metal kraker van jewelste. Het niveau van dit album is vrij hoog en het zakt niet een moment in. Bewondering en respect, op Richie Faulkner na zijn de heren al behoorlijk op leeftijd. Judas Priest gaat Deep Purple achterna. Ook Deep Purple weet elke keer weer goeie albums af te leveren. Invicible Shield krijgt van mij de volle score van 5.0

Ze roeren wel even in de mayonaise pot op Fight of Your Life om de riff van God of Thunder te lenen.

Invincible Shield is de hoogst genoteerde langspeler van Judas Priest in hun eigen Brittannië ooit: #2. Gezien alle 'rave reviews' in de diverse media geen wonder. Even checken wat de tussenstand is in enkele andere landen: in Nederland #5, België verdeeld in Vlaanderen #3 en Wallonië #5, Duitsland #1 en Zwitserland #1. Aan deze succesreeks zullen ongetwijfeld nog de nodige landen worden toegevoegd, zo zie ik hem nog niet in de Billboard 200.
Maar goed, wat de massa's vinden, kan ik anders beleven. Wat zeggen deze cijfers? Vergeleken met een Taylor Swift zijn de aantallen bijna armzalig en bovendien zijn hitparades en albumlijsten voor mij vaker iets om te ontlopen dan te omarmen. Voor een metalband is het desalniettemin meer dan aardig en uiteindelijk komt het er altijd op neer wat je er zélf van vindt.

Met alle positieve verhalen in de lijn van "deze krasse knarren kunnen het nog" op het netvlies, beluisterde ik in de aanloop eerst de voorganger én de twee van KK's Priest, daarbij mijmerend over allerlei zaken waarmee Judas Priest na het verschijnen van Firepower de nieuwskolommen haalde.
Best veel, naast de optredens: Glenn Tipton die het rustiger aan moet doen door Parkinson, hartproblemen voor Richie Faulkner, de mediaruzies met K.K. Downing, de inductie in de R&R Hall of Fame, Rob Halford die zijn biografie 'Confess' uitbracht, in duet ging met Dolly Parton én luidop nadacht over een Priest met slechts één gitarist... maar daar snel op terugkwam.

Van al deze muzikale bijzaken hoor ik echter niets terug: Panic Attack begint fraai dromerig om dan te knallen, waarbij Halford diverse registers van zijn nog altijd krachtige stem visiteert. The Serpent and the King doet daar nog een schepje bovenop, waarna Invincible Shield sterk verder beukt. Gitaarwerk en productie (Andy Sneap) zijn dik in orde zoals het hoort, terwijl de ritmesectie weer heerlijk solide en krachtig is.
De twee volgende nummers pakken me muzikaal minder. Wel zou ik eens willen weten wat Halford met de tekst van Gates of Hell bedoelt; net als ex-lid Downing bij zijn band doet, bevat de tekst een mix van allerlei religieuze termen. Zit daar een visie achter?
Bij Crown of Horns haak ik weer aan mede dankzij de fraaie melodie en een tekst deels geïnspireerd door de oorlog in Oekraïne, zo citeert Classic Rock uit een interview waarnaar ik nieuwsgierig word.

Gelukkig vermijdt het Priest van 2024 slappe kost, iets wat hen in "mijn" jaren '80 nogal eens parten speelde. As God Is My Witness ramt dan ook als Rapid Fire en Steeler, de indrukwekkende nummers van mijn kennismaking British Steel (1980).

Deze jongen hoort het liefst albums van zo'n 45 minuten. Daarna kakt het vaak enigszins in. Ook Invincible Shield ontkomt daar niet aan, al hoor ik geen afdankertjes en wordt het niet kalmer. Melodieën, riffs, solo's: ze moeten je maar steeds wéér weten te pakken.
Positieve uitzondering is Escape from Reality dat enkele draaibeurten nodig had en in de brug, vanaf de regel "Get lost in a psychedelic haze", klinkt alsof het een cover van Ozzy Osbourne is. Groeinummer.

Tenslotte drie bonusnummers, waarvan Fight for Your Life en Vicious Circle ondanks zijn bijtende riff niet blijven hangen. Maarrrrrrr dat doet The Lodger wél. Perfecte afsluiter met een sterke melodie, melancholieke sfeer en weer zó mooi gezongen...
Zet ik dit album af tegen de twee langspelers van KK's Priest, dan is duidelijk dat het ex-lid minder bekwaam is in het schrijven van sterke melodieën dan zijn voormalige groepsgenoten. KK compenseert dat met veel energie en tempowisselingen en vooral dat laatste had ervoor kunnen zorgen dat de tweede helft van Invincible Shield spannend was gebleven. Wat dat betreft snap ik iets van diens kritiek, maar over het geheel pareert het moederschip alle opmerkingen met een kwaliteit die KK nog niet heeft gehaald.

Ian Hill vs. Ian Paice. Eén origineel bandlid dat in alle bezettingen meespeelt. Verder het vervangen van boegbeelden van weleer met dien verschil dat Steve Morse geen Ritchie Blackmore-kloon was, als ik je beschrijvingen van Richie Faulkner zo lees. Maar goed, Purple heeft nu Simon McBride.