Judas Priest - Invincible Shield (2024)

Leuk hoe je met opener Panic Attack op het verkeerde been wordt gezet. Nee hè... toch niet een Turbo deel twee?! Gelukkig schakelt het nummer snel door naar een kraker van jewelste, met Halford in topvorm. Ook in het daarop volgende The Serpent And The King gaat hij volledig los. En wat een heerlijk gitaarwerk. Jammer dat dit wel direct de twee beste nummers op het album zijn. Het titelnummer en het uptempo As God Is My Witness mogen er ook zeker zijn, maar het resterende songmateriaal is niet meer dan degelijk. Geen slechte track te vinden, maar tegen het einde van het album is de rek er duidelijk uit. Maar goed, voor een (gedeeltelijk) bejaardenclubje is het absoluut indrukwekkend wat deze metal-helden hier nog laten horen.

Om met de deur in huis te vallen: Priest levert met Invincible Shield opnieuw een bezielde plaat af die de adrenaline ouderwets laat rondpompen. Panic Attack was al een tijdje uit als zoethoudertje en blijkt de perfecte opener voor een Priestplaat. Stuwend en spannend.

Dan komt het venijnige Serpent And The King om de boel nog eens op te voeren. Met een snerpende Halford en een heel cool riffje dat aan Hell Bent For Leather doet denken. De good old days klinken overigens vaker door in het nieuwe werk. Het groovende Devil In Disguise heeft bijvoorbeeld ook zo'n riffje dat zo van Killing Machine of British Steel komt afwaaien. Net als bonusnummer Fight Of Your Life. Waarom de drie bonustracks geen onderdeel zijn van het reguliere album is mij een raadsel. Maar dat terzijde.

Waar Judas Priest andermaal heel goed in is, is het brengen van drama en melancholie. Het gelaten Crown Of Horns is daardoor wonderschoon. Maar ook Escape From Reality en Giants In The Sky grossieren hierin. Het is die 80s pathos die de compacte nummers iets extra's geeft.

Voor de Priestfan is het een must om gemopper over het vertrek van KK te laten rusten. Want veel Priester wordt het niet dan Invincible Shield. Het gitaargeluid is uit duizenden herkenbaar en dat had ik nog het minst verwacht. Wat een opvolger van het al niet misselijke Firepower.

Invincible Shield is de hoogst genoteerde langspeler van Judas Priest in hun eigen Brittannië ooit: #2. Gezien alle 'rave reviews' in de diverse media geen wonder. Even checken wat de tussenstand is in enkele andere landen: in Nederland #5, België verdeeld in Vlaanderen #3 en Wallonië #5, Duitsland #1 en Zwitserland #1. Aan deze succesreeks zullen ongetwijfeld nog de nodige landen worden toegevoegd, zo zie ik hem nog niet in de Billboard 200.
Maar goed, wat de massa's vinden, kan ik anders beleven. Wat zeggen deze cijfers? Vergeleken met een Taylor Swift zijn de aantallen bijna armzalig en bovendien zijn hitparades en albumlijsten voor mij vaker iets om te ontlopen dan te omarmen. Voor een metalband is het desalniettemin meer dan aardig en uiteindelijk komt het er altijd op neer wat je er zélf van vindt.

Met alle positieve verhalen in de lijn van "deze krasse knarren kunnen het nog" op het netvlies, beluisterde ik in de aanloop eerst de voorganger én de twee van KK's Priest, daarbij mijmerend over allerlei zaken waarmee Judas Priest na het verschijnen van Firepower de nieuwskolommen haalde.
Best veel, naast de optredens: Glenn Tipton die het rustiger aan moet doen door Parkinson, hartproblemen voor Richie Faulkner, de mediaruzies met K.K. Downing, de inductie in de R&R Hall of Fame, Rob Halford die zijn biografie 'Confess' uitbracht, in duet ging met Dolly Parton én luidop nadacht over een Priest met slechts één gitarist... maar daar snel op terugkwam.

Van al deze muzikale bijzaken hoor ik echter niets terug: Panic Attack begint fraai dromerig om dan te knallen, waarbij Halford diverse registers van zijn nog altijd krachtige stem visiteert. The Serpent and the King doet daar nog een schepje bovenop, waarna Invincible Shield sterk verder beukt. Gitaarwerk en productie (Andy Sneap) zijn dik in orde zoals het hoort, terwijl de ritmesectie weer heerlijk solide en krachtig is.
De twee volgende nummers pakken me muzikaal minder. Wel zou ik eens willen weten wat Halford met de tekst van Gates of Hell bedoelt; net als ex-lid Downing bij zijn band doet, bevat de tekst een mix van allerlei religieuze termen. Zit daar een visie achter?
Bij Crown of Horns haak ik weer aan mede dankzij de fraaie melodie en een tekst deels geïnspireerd door de oorlog in Oekraïne, zo citeert Classic Rock uit een interview waarnaar ik nieuwsgierig word.

Gelukkig vermijdt het Priest van 2024 slappe kost, iets wat hen in "mijn" jaren '80 nogal eens parten speelde. As God Is My Witness ramt dan ook als Rapid Fire en Steeler, de indrukwekkende nummers van mijn kennismaking British Steel (1980).

Deze jongen hoort het liefst albums van zo'n 45 minuten. Daarna kakt het vaak enigszins in. Ook Invincible Shield ontkomt daar niet aan, al hoor ik geen afdankertjes en wordt het niet kalmer. Melodieën, riffs, solo's: ze moeten je maar steeds wéér weten te pakken.
Positieve uitzondering is Escape from Reality dat enkele draaibeurten nodig had en in de brug, vanaf de regel "Get lost in a psychedelic haze", klinkt alsof het een cover van Ozzy Osbourne is. Groeinummer.

Tenslotte drie bonusnummers, waarvan Fight for Your Life en Vicious Circle ondanks zijn bijtende riff niet blijven hangen. Maarrrrrrr dat doet The Lodger wél. Perfecte afsluiter met een sterke melodie, melancholieke sfeer en weer zó mooi gezongen...
Zet ik dit album af tegen de twee langspelers van KK's Priest, dan is duidelijk dat het ex-lid minder bekwaam is in het schrijven van sterke melodieën dan zijn voormalige groepsgenoten. KK compenseert dat met veel energie en tempowisselingen en vooral dat laatste had ervoor kunnen zorgen dat de tweede helft van Invincible Shield spannend was gebleven. Wat dat betreft snap ik iets van diens kritiek, maar over het geheel pareert het moederschip alle opmerkingen met een kwaliteit die KK nog niet heeft gehaald.

De eerst vrijgegeven songs beloofden een hoop goeds. Panic Attack en The Serpent And The King hadden een fijne sound en beduidend meer vuur en energie dan ik op heel Firepower heb gehoord. Dat dit album nog steeds zo wordt geroemd, is me echt een compleet raadsel. Invincible Shield begint gelukkig erg goed. Halford zingt fantastisch, het drumwerk is spectaculair en het gitaarwerk is zoals altijd om te smullen. Faulkner is wat mij betreft een ideale vervanger voor Downing.

Vanaf Devil In Disguise beginnen er echter wat scheurtjes te tonen. Dit lied en latere tracks Gates Of Hell en Sons Of Thunder vallen onder de simpele mid-tempo boerenlullenrock die me nooit heeft geboeid. Crown Of Horns faalt ook als ballad om interessant te zijn. As God Is My Witness schudt de boel weer een beetje wakker, maar heeft door zijn domme refrein ook geen blijvende positieve indruk. Trial By Fire heeft dit gelukkig wel: lekker toffe mid-tempo stamper. Het is echter Giants In The Sky die met zijn dromerige middenstuk met akoestische gitaarpartijen en ijzersterke zangpartijen van Halford het album nog een redelijke eindscore geeft. Van de bonustracks vind ik alleen het duistere en atmosferische The Lodger de moeite waard.

Het is niet slecht, het is het voor mij gewoon allemaal net niet. Persoonlijke smaak, want als ik dit vergelijk met de laatste Bruce Dickinson, dan kom ik gewoon tot de conclusie dat zijn lyrische stijl me echt veel meer aanspreekt. Dat dit album onder de Priest-fans aanslaat is echter compleet logisch, want het is overduidelijk een kwalitatief heavy metal album. Wel van het type heavy metal die mij niet zoveel (meer) boeit.

Eindstand
1. Nostradamus 5*
2. Defenders Of The Faith 4.5*
3. Sin After Sin 4.5*
4. Ram It Down 4.5*
5. Stained Class 4*
6. Sad Wings Of Destiny 4*
7. Angel Of Retribution 4*
8. Turbo 4*
9. Screaming For Vengeance 4*
10. Demolition 4*
11. Painkiller 3.5*
12. Invincible Shield 3*
13. British Steel 3*
14. Rocka Rolla 3*
15. Jugulator 3*
16. Firepower 2.5*
17. Redeemer Of Souls 2.5*
18. Killing Machine 2.5*
19. Point Of Entry 2.5*
Gemiddelde: 3,58*

Album negentien is dit met een, des te meer voor Judas Priest, typisch Heavy Metal albumtitel. Laat pure Heavy Metal de rode draad zijn in hun rijke carrière, natuurlijk was ik ten tijde van uitkomen en aankopen benieuwd naar dit album, de opvolger van het door mij fel gesmaakte Firepower, zowaar het beste album sinds Painkiller uit 1990 en Defenders of the Faith uit 1984.

Een aantal maanden geleden heb ik dit aangekocht via Amazon, Discogs zegt dat die uitgave een andere hoes heeft, wie meer wil weten: Judas Priest – Invincible Shield. Het is dan ook de versie met elf nummers, hier nog drie tracks op een aparte schijf zetten? Komaan, zeg. Op Firepower konden dan wel veertien nummers staan.

Wat ik wel waardeer, is de aanwezigheid van het zelfde producersduo, hoofdproducer is gitarist Andy Sneap, co-producer Tom Allom doet nog mee aan twee nummers, het zorgt voor een heel bekende geluidservaring. In het boekje (het ding met de Judas Priest teksten, knipoog) staat nog altijd Glenn Tipton vermeld als gitarist maar gezien zijn gezondheidsperikelen veronderstel ik overuren voor de andere gitarist Richie Faulkner.

Tot en met nummer zeven kan ik me vermaken met speciale vermeldingen voor de opener Panic Attack, Invincible Shield, Gates of Hell en As God Is My Witness. Het is zelfs zo erg dat ik dat boekje wil vastnemen om de teksten mee te brullen (met die aderen vol adrenaline). Nummers acht, negen en tien zorgen voor een domper op mijn feestvreugde, gelukkig is er die afsluiter nog, ook ik denk dat dit een hommage is aan overleden collega artiesten.

Vergelijken is er helaas altijd bij, niet met Painkiller of Defenders of the Faith maar met voorganger Firepower. Qua uitschieters ontlopen beide albums elkaar niet veel, het lijkt ook een logische, zelfs veilige opvolger van Firepower. Moeten de heren van Priest echter nog iets bewijzen? Natuurlijk niet, op voorwaarde dat hun volgende worp een live dubbelaar wordt, met ook de lekkerste nummers van hun twee recentste albums. Ik vraag het voor een vriend.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Judas Priest laat 50 jaar ver in hun carrière nog steeds menig power- en heavy metalband horen hoe een sterk album in dit genre moet klinken. Een mooie mix van uptempo knallers, midtempo bangers en langzame epische tracks. Natuurlijk wordt er af en toe losjes geciteerd uit eerder werk (De riff in God Is My Witness doet bijvoorbeeld erg denken aan Leather Rebel) en worden er geen nieuwe wegen bewandeld. De productie van Andy Sneap zorgt er wel voor dat de band op Invincibel Shield nog steeds actueel klinkt.

Vanaf Trial By Fire laten de heren hun schild , en daarmee het niveau, een beetje zakken. Vooral Escape From Reality klinkt moeizaam en had achterwege gelaten mogen worden. Net dat het slecht is, maar het nummer valt uit de toon bij het verder coherente album. Giants In The Sky sluit het reguliere album gelukkig sterk af.

Op de deluxe-CD krijgen we dan nog een toetje met drie nummers die allemaal beter op het reguliere album hadden gepast in plaats van Escape From Reality.

Score: 85/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl