Lauryn Hill - The Miseducation of Lauryn Hill (1998)

Fantastisch album! Vooral het nummer To Zion is een persoonlijke favoriet. ALles lijkt te kloppen, het gehele concept past precies in elkaar. Alle puzzelstukjes op de goede plek.

Hip hop, soul, urban, pop, wat maakt het uit? Dit is een prachtig conceptalbum vol met ijzersterke nummers en een aantal interessante gastbijdragen. Uitschieters zijn de hits Doo wop (that thing) en Everything is everything, I used to love him en Ex-factor. Dit is grote klasse (helaas niet meer overtroffen door Lauryn Hill).

Dit vind ik echt een understatement . Ik wist niet dat Amy Whinehouse een complete generatie tiener vrouwen wist te verwoorden in een album.

Lauryn Hill is voor zwarte vrouwen in de jaren 90 wat Bob Dylan was voor de jaren 60 en de protest beweging. Lauryn hill (23 jaar en zwanger van haar eerste kind) Levert hier een tijdsdocument af wat precies de sfeer van de jaren negentig weet neer te zetten. Een universele straat mentaliteit (lees een overlevings mentaliteit) vanuit het een vrouwelijk perspectief. Zonder de macho en geacteerde ganster-onzin. Dit is een plaat zo oprecht en eerlijk. Thema's als moederschap, carrieëre, liefde en seks, de levensvragen waar meisjes van 23 zich mee bezig houden . Tevens vat ze de hele 'zwarte muzikale muziekgeschiedenis' samen in dit album. Gospol, reggea, jazz, Hiphop R&B alle ingredienten komen hier terug. Dit is een tijdsloos document, en misschien wel een van de weinige echt oprechte en 'keeping it real' hiphop platen sinds Public Enemey - It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back.

Een album vol met heerlijk beats en ritmes en de mooie stem van Lauryn Hill. En de teksten gaan ook nog ergens over. Soms rapt Lauryn op de beats, soms zingt ze erop. De beats, vaak met fraaie bassen, zijn de backbone van het album en daarom is het voor mij wel degelijk vooral een hip hop plaat. De productie is haast perfect. Ik heb dit inmiddels op 2LP op 180 gram vinyl en dat klinkt echt super.
Er staan ook heel veel (erg) goede nummers op deze plaat, een slecht nummer staat er niet op. Hoogtepunten zijn Lost Ones, To Zion, Superstar, Final Hour, When It Hurts So Bad & de mooie Donny Hathaway cover Everything Is Everything. Een prachtplaat!

Het oeuvre van Mr. Lauryn Hill solo is qua albums ook 'maar' gebleven met dit studioalbum The Miseducation of Lauryn Hill en haar MTV Unplugged album. Gelukkig zijn het twee sterke albums. Als we het hier mee moeten doen - niet direct een volgend album in het verschiet - dan valt het absoluut goed mee. Een album vol soul en hiphop die veel warmte uitstraalt en een ziel heeft. Het is een oprechte plaat geworden die de flow van The Fugees perfect verder zette met haar eigen muziek. In veel gevallen als leden van een groep solo gaan, is dat een teleurstelling. Maar Lauryn Hill weet haar eigen ding te doen. Dit is zeker geen gratuit vervolg van The Fugees.

Ik geniet echt van de muziek. Nostalgisch en tijdloos tegelijk.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lauryn Hill - The Miseducation Of Lauryn Hill (1998) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Lauryn Hill - The Miseducation Of Lauryn Hill (1998)
Na het wereldwijde succes van The Score van Fugees begon Lauryn Hill aan een solocarrière, die al heel snel strandde, maar met The Miseducation Of Lauryn Hill uit 1998 wel een zeer invloedrijke klassieker opleverde

De Amerikaanse muzikante Lauryn Hill is inmiddels al weer bijna vergeten, maar aan het eind van de jaren 90 behoorde ze tot de belangrijkste muzikanten binnen de zwarte muziek. Haar carrière is sinds 2002 een tranendal, maar het in 1998 verschenen The Miseducation Of Lauryn Hill neemt niemand haar meer af. Het is een album met een bonte mix aan stijlen, een veelzijdig geluid, uitstekende zang en een serie songs die tot op de dag van vandaag invloed hebben. Lauryn Hill beweegt zich op haar debuutalbums deels in genres waar ik weinig mee heb, maar The Miseducation Of Lauryn Hill is ook voor mij een onbetwiste klassieker en een van de belangrijkste albums van de jaren 90.

De Amerikaanse band Fugees scoorde in 1996 een wereldhit met haar versie van Roberta Flack's Killing Me Softly With His Song, waarna ook het album The Score als de spreekwoordelijke warme broodjes over de toonbank ging. Op The Score kwamen de talenten van Lauryn Hill, Pras en Wyclef Jean samen in een bonte mix van stijlen, die een breed publiek wist aan te spreken. Het was een flinke stap vergeleken met het voornamelijk met rap gevulde debuutalbum van Fugees, maar The Score zou helaas ook direct de zwanenzang van de band zijn.

Lauryn Hill begon na het uit elkaar vallen van Fugees, net als Wyclef Jean, aan een solocarrière. Het is een solocarrière waar ontzettend veel van werd verwacht, maar wanneer we terugkijken op de afgelopen vijfentwintig jaar moeten we helaas concluderen dat de carrière van Lauryn Hill niet is geworden wat er destijds van werd verwacht. Ondanks het feit dat Lauryn Hill uiteindelijk slechts twee albums heeft uitgebracht heeft ze echter wel degelijk veel invloed gehad op een hele generatie jonge muzikanten en die invloed heeft ze nog steeds.

Dat is niet direct de verdienste van het uitstekende maar zwaar geflopte MTV Unplugged No. 2.0 uit 2002, want iedereen die aan Lauryn Hill denkt, denkt aan The Score van Fugees en vooral aan haar debuutalbum The Miseducation Of Lauryn Hill uit 1998. Het is een album dat zich deels ver buiten mijn comfort zone bevond en bevindt, maar ik vond en vind The Miseducation Of Lauryn Hill echt een geweldig album.

Het is met zestien tracks en ruim vijf kwartier muziek een behoorlijk ambitieus album. Dat is het niet alleen vanwege de speelduur, maar zeker ook vanwege de bonte mix aan stijlen, de hoogstaande songs en de veelzijdige zang en rap van de Amerikaanse muzikante. The Miseducation Of Lauryn Hill ligt deels in het verlengde van The Score van Fugees, maar is nog een stuk veelzijdiger.

Lauryn Hill gaat op haar solodebuut aan de haal met soul, R&B, hiphop, rap, folk, gospel, reggae, funk en pop en smeedt al deze stijlen op knappe wijze aan elkaar. The Miseducation Of Lauryn Hill werd gemaakt met een enorme waslijst aan muzikanten en heeft ook nog gastbijdragen van grote namen als Carlos Santana, Mary J. Blige en D’Angelo.

Het door Lauryn Hill zelf geproduceerde album klinkt 25 jaar na dato nog altijd fantastisch, deels omdat Lauryn Hill haar tijd in 1998 ver vooruit was en deels omdat de muziek op The Miseducation Of Lauryn Hill verrassend tijdloos in. De Amerikaanse muzikante laat op haar debuutalbum ook nog eens horen dat ze een uitstekend zangeres is en ondanks het feit dat ik helemaal niet van rap houd, vind ik de raps van Lauryn Hill prima.

Mede door een serie ijzersterke songs heeft het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante na al die jaren nog niets van zijn kracht verloren. Lauryn Hill sleepte destijds maar liefst elf Grammy nominaties binnen en won er uiteindelijk vijf. Er valt niets op af te dingen, wat het alleen maar extra schrijnend maakt dat Lauryn Hill is blijven steken op slechts twee albums en de afgelopen twintig jaar nauwelijks meer met haar muziek in het nieuws komt. We zullen het daarom waarschijnlijk moeten doen met haar muzikale erfenis. Die is klein, maar wel van een bijzonder hoog niveau. Erwin Zijleman