The Triffids - In the Pines (1986)

Ik kan het enthousiasme voor dit album toch niet helemaal delen. Ik hoor natuurlijk wel de vrolijkheid, de spontaniteit en het ongedwongen musiceren, en er staan ook wel een paar sterke nummers op (bijvoorbeeld het openingstrio), maar veel klinkt toch ook als demo's die hun definitieve arrangement nog moeten krijgen (waarbij de solo's van akoestische gitaren hopelijk vervangen worden door iets met meer smoel) of als grappige tussendoortjes waarvan het eigenlijk niet de bedoeling was dat ze ooit buiten de muren van de "schapenscheerschuur" te horen zouden zijn (met name de nummers die iets of veel korter dan 2 minuten duren). Bovendien heeft Alsy MacDonald (zanger op Do you want me near you) een ongelooflijk vervelende stem en schiet het pseudo-dronken gejoel van Once a day mij totaal in het verkeerde keelgat, zodat de plaat op die momenten voor mij gewoon stilstaat. McComb klinkt gedreven als altijd, de muzikanten hebben duidelijk lol en het repertoire is niet slecht (getuige het feit dat er op de uitgebreide versie vier nummers staan die in meer solide arrangementen tot de hoogtepunten van Calenture zouden gaan behoren), maar als geheel doet mij dit toch iets te vrijblijvend aan.
        Een paar in mijn ogen leuke details. Grappig om te horen dat bij Trick of the light het derde couplet ("I was beating on her like an anvil") hier nog dezelfde melodie heeft als de eerste twee coupletten (en dus nog niet is veranderd in een brug of "middle-eight" met een afwijkende melodie zoals op Calenture). Verder word ik bij het titelnummer steeds op het verkeerde been gezet omdat ik bij de eerste regels steeds denk dat ze beginnen met het refrein van de gelijknamige bluegrass-traditional, en hetzelfde geldt voor Love and affection omdat dat begint met de akkoorden van (of sterk gelijkend op) Sweet Jane van de Velvet Underground, en dan begint McComb ook nog met "Sweet sweet..." te zingen. En wat de uitgebreide versie betreft, mooi dat ze de moeite hebben genomen om de geluidskwaliteit zo op te krikken en er ook nog eens vijf bonustracks aan toe te voegen, maar aan één onderdeel van de verpakking hadden ze nèt wat meer aandacht moeten besteden, want de kleine rode letters op de donkergroene achterkant van het CD-doosje zijn bijna niet te ontcijferen waardoor ik niet goed kan lezen wat de volgorde van de songtitels is, heel ergerlijk.