Laat ik eens beginnen met een 'strafbaar feit' namelijk het openbaren van een pm:
Lin schreef:wees wel een beetje mild voor mn nieuwste stokpaardje hè

Ja Lin, je vroeg er om en je zult je antwoord krijgen. Wat de gevolgen daarvan zijn zullen we dan wel weer zien.
Nou, Audra..... nog nooit van gehoord maar zodra de eerste klanken tot mij komen voel ik me al een beetje thuis (je wist het gewoon he!). De donkere stem die ik graag hoor in mannelijke vocalen en een beetje jaren '80 feel om de boel af te maken. Die jaren '80 feel haal ik vooral uit het sprankelende gitaarwerk en daar ben ik blij mee, want hierdoor heeft het ook niet te veel 'doom-saus' meegekregen en heeft het lucht. Heerlijk.
In All Our Androgyny is dus een prima binnenkomer.
Venus is meer gothic en doet me denken aan b.v. The Mission of Sisters of Mercy. Niet zozeer qua geluid dat ik hier wat gruiziger vind klinken, maar puur het sfeertje. Misschien wat makkelijk en kort door de bocht: so be it, het is niet negatief zullen we maar zeggen. Lekker om wat afwisseling te horen van hard naar zacht zonder echt uit de bocht te vliegen.
Don't Whisper My Name in the Dark komt gelijk al wat melodieuzer over door de electronische toevoegingen. Dit gebeurt heel subtiel en hierdoor gaat het niet vervelen, want de eerlijkheid gebiedt me wel te zeggen dat ik in dit nummer de zang wat monotoon begin te vinden en iets te koel.
Spiked with Black and Rum maakt korte metten met het vorige nummer door de rauwheid die ervan afspat. Rollende drums en ruig gitaarwerk zijn de verantwoordelijken hiervoor. De (monotone) zang weet het nummer toch met beide benen op de grond te houden.
Hey, The Cure mag ook wat invloed hebben en doet dat op
What Your Eyes Had Seen. Asjemenou, de mannen gaan een beetje swingen. Maar let wel op: we moeten cool blijven dus qua zang moeten we de sfeer wel door blijven zetten natuurlijk. Hierdoor krijg je een apart effect wat de muziek juist beter doet uitkomen. Er klinkt dreiging in door terwijl het op het eerste gehoor redelijk poppy lijkt over te komen en dat is natuurlijk lekker: een beetje dreiging doet opvallen. Lekker nummer!
You're So Pretty opent sterk vind ik. Is het heel raar als ik zeg dat dit sfeertje me doet denken aan Jeff Buckley? Zodra de zang er bij komt is dat gevoel weg, maar het viel me behoorlijk op. Ik kan slechtere complimenten bedenken, want dit is een schitterend en vooral ingetogen nummer dat zijn schoonheid per draaibeurt een klein beetje prijsgeeft. Geboeid blijf ik telkens weer op zoek naar iets meer en ze bedienen me op mijn wenken. Apart is ook de omslag halverwege het nummer op de akoestische gitaar.
Rollende drums verrijken het intro van
In Hollywood Tonight (for Rozz Williams). Al eerder had ik het over wat lucht in een nummer en hier is dat ook met dank aan de drums. Ik vind dat wel aangenaam want hierdoor worden de nummers niet topzwaar (ze zijn al zwaar en ernstig genoeg zullen we maar zeggen). Toch is dit wel weer een nummer dat een beetje aan me voorbij gaat.
Dan
Flowers. Dit is donkere muziek zoals favorieten als Tindersticks en Devastations die ook maken. Daarbij is het genoeg 'eigen' om de boel uiterst interessant te houden voor mij. Even was ik bang dat je met een vleermuizenact zou komen toen je me tipte Lin (waar ik ook niet vies van ben), maar wat meestal wel in de categorie 3,5 belandt en deze keer hoopte ik op net eens wat anders. Gelukt: dit zijn de betere nummers die ik graag hoor.
De bas krijgt een hoofdrol in
2 Girls in 1 Dress. Lekker gitaarspel: onderkoeld maar zeker niet saai. En opeens denk ik aan die opmerkingen over Lou Reed. Op dit nummers snap ik voor het eerst wat daar mee bedoeld wordt. Het lijkt er totaal niet op, maar het zit wel een beetje in diezelfde hoek. De muziek is alleen te afwijkend van die van Lou Reed waardoor het misschien wat gezocht lijkt, maar beluister dit nummer en je snapt het net als ik ook wel.
Nervous: Reptile71 zegt dat je ze tekort doet door dit weg te zetten als wave / gothic. Ten dele waar vind ik. Het deel waardoor ik in deze opmerking absoluut mee ga heeft te maken met die kleine toevoegingen die ik meestal een beetje mis bij doorsnee wave of gothic (whatever that may be, want deze stroming is wel erg vaag en breed natuurlijk). Ik vind dit een beetje Jesus & Mary Chain neigingen hebben en ook die band heeft zoveel extra's in zich om zich niet in te laten delen in dat hokje.
Cupid heeft een lichte klankkleur: alsof er licht gloort aan het einde van de tunnel. Nog even en ik ga dit gewoon een 'lief liedje' noemen. Maar aan het eind straffen de korte en vooral felle gitaarerupties dat af: 'wat nou lief?'
The Dancing Images sluit waardig en vooral in sfeer af. Geen rare fratsen aan het einde dus. Toch moet ik ook hier eerlijk toegeven dat dit nummer nog iets te veel ene oor in andere oor uit is. Op zich niet zo heel erg want hierdoor kan ik wat makkelijker de eindbalans opmaken: een paar kleine uitschieters in de vorm van een Flowers, You're So Pretty of What Your Eyes Had Seen en een paar kleine momenten van monotoonheid die er voor zorgen even niet bij de les te blijven. Maar verder zo ongelooflijk constant dat ik niet kan spreken over een wel aardig middenmotertje en ook niet over de klapper van het jaar. Of Lin me mild gaat vinden met een beoordeling van 4* zullen we gauw genoeg weten hier.
Ben ik de komende dagen niet online dan vrees ik het ergste, dan is de kleur rondom mijn ogen misschien wel net zo donker als de muziek van Audra
