Modest Mouse - Good News for People Who Love Bad News (2004)

Eigenlijk de eerste plaat van Modest Mouse die ik beluister, hoewel ik toch al 'n tijdje benieuwd ben naar hun werk. Hoe Good News For People Who Love Bad News zich voor mij verhoudt tegenover hun andere platen kan ik dus nog niet inschatten. Maar deze kan ik alvast bijzonder goed smaken. Het geheel doet me erg denken aan Pavement en de successingle Float On, waar hier al wat discussie over is geweest , roept bij mij dan weer de naam Kings Of Leon op (ik sta wat om me heen te kijken, angstig op zoek naar bijval...een gênante stilte volgt).
The World At Large (met op het einde die bevreemdende outtro die doet denken aan het deuntje dat in Twin Peaks weerklinkt als gevaar dreigt), het catchy Float On en Ocean Breathes Salty (dat ik al kende van de verstilde Sun Kil Moon-cover) trekken deze plaat wat mij betreft erg sterk op gang.
Bury Me With It is iets "schreeuwiger" maar bevalt me evenzeer, terwijl ik Dance Hall dan weer net dat tikkeltje te veel van het goede vind. Geef me dan maar het prachtige Bukowski, zonder twijfel één van de hoogtepunten.
De tweede helft knalt Waitsiaans weg met This Devil's Workday waarin Isaac Brock nog maar eens een nieuwe gedaante geeft aan z'n stem. Prima, maar niet zo sterk als het fantastische, opper-dansbare The View, waarin diezelfde stem mij bijwijlen heel diep raakt, hoewel we hier toch niet te maken hebben met 'n tranentrekker van het zuiverste water.
Nog wat restjes Waits in Satin In A Coffin, zonder bijbehorende vocalen deze keer. Zeker niet slecht, maar toch nog geen topper.
Blame It On The Tetons vind ik in tegenstelling tot Morinfen zeker niet oersaai, maar misschien gebeurt er inderdaad wat weinig gedurende de ruim vijf minuten. Dat ofwel is de song zelf niet ontroerend genoeg, het is het één of het ander he Bescheiden Muis!
Black Cadillacs is opnieuw een vrolijk deuntje, maar het is het bloedmooie One Chance dat me nog één keer doet genieten van de rillingen over m'n ruggenwervel. Ook de afsluiter weet me te bekoren, zonder hierbij onvergetelijk voor de dag te komen.
Momenteel hang ik met Good News For People Who Love Bad News ergens tussen 3,5 en 4 in. De toekomst zal uitwijzen wat mijn eerste Modest Mouse nog kan aanrichten op mijn muziekgeile gehoor. In ieder geval ben ik nieuwsgierig naar de overige worpen van deze band, hoewel ik eerst nog wat verder ga met Good News.

Ging deze vorige week weer eens luisteren.

Ongeveer 2 jaar geleden was ik niet weg te slaan bij deze CD. Brock's geweldige oppervlakkige, nihilistische, absurdistische, post-modernistische teksten zijn me altijd bijgebleven. Destijds gekocht en is onderdeel geworden van mijn persoonlijke 'muzikale-opvoeding', net als vele andere platen een juweeltje die mijn 'muziek-weg' breder heeft gemaakt.

Goed, vorige week dus geluisterd en kon notabene nog alles meebléren. Geweldig, heerlijk. Volledige erkenning.

Opgehoogd tot 5,0*

Prima alternatieve rock van Modest mouse. Muziek die in ieder geval behoorlijk blijft hangen.

Toch vind ik niet alles even fraai, Sterker nog, ik trek een vol punt af voor de aanwezigheid van de gedrochten Dance hall en The devil's work day.

Modest house kan veel beter dan dit, bewijzen ze op Good news........ zoals Ocean breathes salty en Satin in a coffin.

Maar misschien ben ik wel te oud voor Dance hall en The devil's work today, schrijf ik maar alvast voordat iemand anders dat doet.

the devils workday vind ik ook geen topnr maar na een aantal keer luisteren kan ik dance hall toch minstens heel goed waarderen

This Devils Workday kent inderdaad redelijk irritant trompetgetetter. Maar er zit ook een van de leukste zinnetjes van het album in:

Well let's take this potted plant
to the woods and set it free.
I'm gonna tell the owners
just how nice that was of me.

hahaha die zinnetjes had ik idd nog niet gezien, goeie tekst

Door Bukowski ben ik werk van Bukowski gaan lezen, haha.

De tekst van dhr. Brock is altijd wel een klein beetje komisch. Alleen ik vind zijn zang niet passen op deze plaat. Daarvoor klinken ze hier te-pop achtig. Op eerder werk zoals 'This is a long drive for someone with nothing to think about' paste zijn schelle stem beter bij de ruige' indie'.

Door Bukowski ben ik Bukowski verkeerd gaan uitspreken .

Je spreekt het toch uit als Boekofski?

Brock zegt Boek-auw-ski, zo neem ik waar. Wat je over zijn stem zegt onderschrijf ik trouwens niet, die vind ik juist ontzettend 'indie'.

Dit is toch wel een lekker album, maar ik blijf het jammer vinden dat de live studio version van Ocean Breathes Salty van de single niet op het album staat. Die is namelijk vele malen beter!

dit is echt gewoon briljant! Eerste modest mouse-album dat ik beluister en meteen raak!

geen idee waarom dit een goed album is, maar al die diamantjes aan liedjes die hierop staan is ongelooflijk

Wat bijvoorbeeld David Bowie heeft geprobeerd met de standaardrock, doet Modest Mouse op deze CD met de Indie-stroming: proberen te vernieuwen door lef en muzikale klasse, zonder dat het oeverloos wordt. Eigenzinnigheid zonder te verzanden in vergezochte complexiteit. Dit album is spannender en diverser dan The Moon & Antarctica en véél langer houdbaar dan We Were Dead.

De héúle oude Modest Mouse is overigens ook erg goed, maar dit album is zo fris, tekstueel doordacht en pakkend dat het onderhand een hoge notering in mijn top 10 verdient.

Niet mee eens, niet mee eens. De minste Modest Mouse voor mij, maar uiteraard nog steeds érg goed. Bukowski is echt geniaal. Klasseband.

Ligt het aan mij of hoor ik hier duidelijke invloeden van Talking Heads en Pixies in?

Dat ligt niet aan jou, de betere tegendraadse energieke liedjes van Pixies hoor ik hier wel in terug. Maar waar ik in het hinterland van Pixies-nummers wel eens verdwaald raak in hun surfgedoe en meligheid, heb ik persoonlijk meer voeling met dit gezelschap.

Maar van alle MM-CD's grijpt deze inderdaad het meest terug naar eclectische 80's-muziek (op de eerdere CD's gaan ze meer richting Pavement en Built To Spill, op hun volgende vliegen ze ineens alle richtingen uit)

Een vervelend album om te beoordelen: hier staat zoveel goeds op, maar er staat ook wat werk op dat ik als 'niets speciaals' zou willen bestempelen (niet slecht, hé, maar niet écht goed ook). Na 4 beluisteringen lijken de échte meesterwerkjes zich vooral in de eerste helft van het album te concentreren: The World at Large, Float On, Bury Me With It en Bukowski neigen naar het meesterlijke. Maar die staan dan zij aan zij met (catchy) niemendalletjes als Dance Hall, Black Cadillacs en The Good Times Are Killing Me. Die nummers zijn zeker niet slecht, maar tzijn van die nummers waar je na een aantal keer luisteren ook wel mee klaar bent.
Een 3.75* dringt zich op.. krijgt voorlopig het voordeel van de twijfel, dus afgerond een 4.

Ik hoor hier ook erg veel Tom Waits in terug eigenlijk (Dance Hall, The Devil's Work Day).

Jep, Brock is overduidelijk een bewonderaar.

Bizar begin van dit album: Hoempapa. en dan een geweldig rocknummer inzetten. Verder vele verschillende invalshoeken. Leuk gebruik van diverse instrumenten en die zanger.....Ja ik blijf die stem geweldig vinden. Maar niet alleen de stem.
De manier waarop de nummers in elkaar zitten is volgens mij toch redelijk uniek te noemen. Veel tempowisselingen en toch blijft het één geheel. Sommige nummers ("The world At large" en "Bukowski") springen er positief uit.
Voorlopig 3,5* maar dat kan best nog meer worden. Eerst maar eens de rest van dit bandje beluisteren.

Dit blijkt toch de ontdekking van de dag te zijn , wat een fantastische mix van verschillende sferen en moods... Deze zal zeker nog heelwat beluisterd worden de komende dagen ...

Modest Mouse trakteert ons met een licht gewijzigde sound. Een meer gepolijst gitaargeluid, maar nog steeds ruig en onzuiver, zoals een Modest Mouse-plaat moet zijn. Isaac Brock bouwt ongetwijfeld verder op de 2 eerder verschenen albums. Vooral het geluid uit The Moon & Antarctica werd hierop breed neer gesmeerd. Uiteraard heeft de plaat z'n hoogtepunten. Float On, The Ocean Breathes Salty, Bury Me with It en Black Cadillacs. Net zoals op The Moon & Antarctica geen meesterlijke Teeth Like God's Shoeshine te vinden. Maar dit is verdomd een sterke plaat.




Inderdaad. Vooral The Devil's Workday is zo'n typisch Tom Waits nummer. Een puur Amerikaanse plaat.

Dit is het derde album van Modest Mouse waar ik mijn mening over geef. Na het geweldige The Lonesome Crowded West en het wat wisselvallige The Moon & Antarctica, is dit een redelijk constant album waar de uitschieters helaas iets te beperkt zijn. Niettemin is het weer genieten bij de schreeuwerige stem van Isaac Brock. Ik snap best dat het voor sommigen wat overdreven en vals klinkt, maar ik vind het geweldig. Naast het bekende Float On, behoren The View en Black Cadillacs tot het beste werk van Modest Mouse. Wel moet ik zeggen dat een aantal nummers iets teveel leunt op het refrein.

Eens: gewoon weeral eens een goed album (met weeral een leuke titel) van een geweldige band, maar ik mis de echte monstertracks (en ook wel de up-tempo waanzin) die The Lonesome Crowded West wel heeft.



De Pixies invloeden vind ik in ieder geval toch wel sterker terug in TLCW dan bij deze plaat, zeker in de zang.

Iemand een idee waar ik One Chance van zou moeten kennen? Een cover, film of serie? Ik dacht dat ik een volledige Modest Mouse-leek was, maar ik ken dat nummer gewoon. Geen idee waar dat van komt

The Good Times Are Killing Me doet me trouwens erg denken aan The Beach Boys.

Dit album luisterde ik vroeger wel eens (in de periode dat het uitkwam ongeveer), maar is de laatste jaren op de achtergrond geraakt. Toen vond ik vooral de eerste nummers goed, en nadien zakte het voor mij wat in.

Ik weet niet of het er mee te maken heeft dat ik in tussentijd grote Tom Waits-fan geworden ben, maar nu kan ik de tweede helft van het album zeker even goed waarderen als de eerste. Voor mij staan er eigenlijk weinig zwakke nummers op.

Modest Mouse combineert hier voor mij een perfect popgeluid (vooral hoorbaar in de eerdere nummers op het album, maar ook zeker op de afsluiter) met af en toe heerlijke muzikale chaos zoals op Dance Hall en This Devil's Workday. Af en toe hoor ik ook een vleugje van The White Stripes' Icky Thump terug.

Maar los van alle referenties die ik hier aanhaal, doen ze vooral heel erg hun eigen ding!

Ik ben benieuwd naar meer!

Voor deze alvast 4*

Favorieten: Float On, This Devil's Workday, The View (maar dat hadden quasi even goed 3 andere kunnen zijn)

Oei. Dat nummer is voor mij denk ik op dit moment het hoogtepunt van het album, omwille van dat irritante trompetgetetter