Whom Gods Destroy - Insanium (2024)

Redelijk standaard progressive metal met Derek Sherinian en Bumblefoot. Ik zag een muziekvideo voorbij komen en was onder de indruk van de zang (ála Dio en Jorn) en vond het gaaf dat Bumblefoot fretloos gitaar speelt. Toch een instrument dat niet vaak wordt gespeeld. Althans niet binnen de metal. Er zit in die bewuste song van die muziekvideo (In the Name of War) een instrumentaal middenstuk dat 'jazzy' elementen bevat. Best aardig allemaal, en het maakt me benieuwd naar deze langspeler.

De opvolger van Sons of Apollo? soort van dan tenminste. Zo klinkt de eerste single wat mij betreft wel. Redelijk rechttoe rechtaan prog. Het middenstuk houd het wel een beetje levend, hopelijk weten ze op het hele album wat meer van dat soort momenten ten gehore te brengen. Benieuwd wat ze ervan gemaakt hebben.

De tweede single 'Over Again' is negen dagen geleden ook uitgekomen, en dit pakt me toch een heel stuk meer dan de opener. Lekker smerige variant op het traditionele progmetal geluid. Dan krijg ik toch wel een beetje zin in dit album.

Druk, druk, druk.
Voor nu even niet.

Ga later wel in geheel beluisteren, dat trek ik even niet.

Sowieso zanger met wereldstem!
Maar ja, dat mag geen geheim meer zijn.

Lekkere kruising tussen stevige traditionele hardrock en zware moderne metal, met als voornaamste troef de imposante zang van Dino Jelusick, wiens stemgeluid associaties oproept met grootheden als David Coverdale en Ronnie James Dio. Het songmateriaal mag er ook zijn, al is het album niet overal even sterk en spelen bepaalde tracks een beetje op veilig. Het ruige gitaarwerk en de energieke uitvoering maken echter veel goed.

Niet slecht, maar ook niet heel bijzonder. Dan zijn er interessantere nieuwe bands in de hedendaagse progmetal wat mij betreft...
(had meer van deze "super-band" verwacht eerlijk gezegd).

Heel bijzonder is deze plaat inderdaad niet, maar wie goed overweg kan met Sons of Apollo kan ook zeker geen buil vallen aan dit debuut van Whom Gods Destroy. Lekker duistere en zware progriffs gemengd met bekende tradprogmetal thema's en songstructuren, en ditto virtuositeit. Mede dankzij zanger Dino Jelusick krijgt dit soort prog wat extra grit in de manier waarop alles geleverd wordt. Geen hoogtepunt, maar wel een uiterst fijn plaatje herkenbaarheid.

Vooraf had ik me toch best wel verheugd op dit album van de officieuze opvolger van Sons Of Apollo. Ondanks dat op de twee albums van die band wel een en ander was af te dingen, vond ik vooral het debuut toch wel erg genietbaar. Helaas blijkt Insanium toch best wel een tegenvaller....

'Tuurlijk, zowel instrumentaal als vocaal worden alle registers opengetrokken om de luisteraar te overweldigen en is het indrukwekkend om te horen wat deze muzikanten allemaal kunnen. In de basis draait muziek echter om goede composities die de luisteraar raken. En wat dat betreft gaat het wat mij betreft mis. De nummers klinken wat plichtmatig en mat, ondanks het imponerende spierballenvertoon.

Nu hou ik zeker een slag om de arm, want de albums van Sons Of Apollo hadden ook enige tijd nodig om te landen, maar voorlopig zet ik voor dit album in op drie sterren.

In de lijn van Sons of Apollo klinkt Whom Gods Destroy al snel als een oude bekende. Ook de keerzijde laat zich snel herkennen, een luisterbeurt is vrij snel vermoeiend. Dat is jammer, want met een zanger als deze zou je toch mogen hopen dat die wat meer centraal zou staan. De heren willen net te veel spierballen laten horen en dat drukt het resultaat.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.



Na bovenstaande review heb ik dit album volgens mij niet meer opgezet tot vanavond. Ik neig naar een verhoging tot 3,5 sterren, maar da's een krappe 3,5 want echt geïnspireerd vind ik dit album nog steeds niet klinken.

Score: 67/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl