Phosphorescent - Revelator (2024)

Eindelijk weer nieuw materiaal van Phosphorescent! Moet zeggen dat ik The Full Moon Sessions in het geheel gemist heb, maar dat was een covers project.

Ben heel benieuwd waar hij nu mee komt. C'est la Vie uit 2018 vind ik erg mooi.

benieuwd!

Ik heb wel echt het gevoel dat we een stap terug hebben gedaan. Het is heel loom en grijpt wat mij betreft heel erg terug op wat we al eerder hebben gehoord van Phosphorescent, zei het in wat ruwere jasjes.

Het is een warm bad waar je in onder uit kan zakken. Gaat goed samen met de laatste nieuwe Hiss Golden Messenger.

prachtige hoes!

Mooi album ook! We beginnen met vier sterren

De eerste luisterbeurt maakt me nog niet heel enthousiast. Maar album begint en eindigt wel sterk.

Een heel goede recensie in de nieuwe OOR!

Hier die link: Recensie: Phosphorescent - Revelator - oor.nl

Verhoogd naar 4,5.

Prachtige songs, prachtig gespeeld, prachtige productie, goed gemixt (vooral eens niet zo tering hard!) rake teksten.

En ik blijf em dus draaien.

Weet iemand of hij in Tivoli in augustus met band komt optreden, of dat het een solo optreden wordt?

Geen idee, ik denk, net als in Amsterdam een paar jaar geleden, met band, maar solo vind ik ook helemaal prima.

Gezien zijn altijd weelderige instrumentatie en arrangementen hoop ik wel op een full band show. Solo voelt dan toch als een wat karig alternatief.

Mmmhhh, vol verwachting aan dit album begonnen vanwege de fraaie recensies hierboven geschreven. Paar keer geprobeerd maar niet mijn kopje thee. Song titel “All the Same” vat mijn bevindingen goed samen. Het lijkt allemaal teveel op elkaar. Ik mis variatie. Elke nummer lijkt op het vorige. De stem van de zanger roept na een paar nummers ook de nodige irritatie bij mij op. Kortom, control, alt en delete.

Helaas Broem bij deze is onze bromance over

Prachtig album man! Vooralsnog mijn album van het jaar zelfs.

Als artiesten zich aan een cover album wagen (de Full Moon Project is overigens niet eens zo slecht), is de inspiratie meestal op. Dat blijkt helaas ook hier het geval ook. Revelator kan bepaald niet tippen aan C'est La Vie (2018). Hier is Matthew Houck bijna verworden tot een stuk jammerhout. Veelal langgerekte nummers met weinig variatie onderling en teksten die tezamen op een jampotje passen maar tot in het oneindige worden herhaald om wat body te creëren.
Mooie soundscapes dat wel, maar die gaan wat verloren als daarover 32 keer dezelfde mededeling wordt gekermd. Houck laveert moeizaam tussen fijne meanderende nummers als A Poem On The Men’s Room Wall en gemakzuchtige songs als It's all the same - waarbij je tijdens het beluisteren je eigen tekst kunt verzinnen: bloemenvaas en tenenkaas, it's all the same.

Allebei! De eerste set is solo, daarna met de band. Zoals tijdens de Amerikaanse tour. Zie ook hier.

Oh vet! Dank voor de info. Daar wil ik dan zeker naartoe.

Eens horen of de liedjes live ook uit de verf komen. Ik ben te herkennen aan het grateful dead shirt

Edit: 'Slechts' 4 nummers van het nieuwe album, één tijdens zijn solo set, The World is Ending, de overige drie aan het begin van de (overigens korte) elektrische set: Impossible House, Revelator en Wide as Heaven.

Het bewijs dat je niet altijd mag afgaan op een negatieve recensie, deze Revelator van Phosphorescent. Bij mij was door deze matige recensie de drang om het album te luisteren (en door de gemiddelde score hier) niet zo groot dus belandde hij op de stapel ooit nog eens te beluisteren.
Nu na enkele luisterbeurten kan ik alleen maar besluiten dat Matthew Houck (de man achter deze band/dit project - hoe je het ook wil noemen) een bijna perfecte Phosphorescent plaat heeft gemaakt. De titelsong is meteen een van zijn beste (tekstueel ook een van zijn betere). Je moet er wel voor zijn; Houck handelt in melancholie en met zijn stem zijn de songs doordrenkt van dit gevoel. Hij is weer een songwriter die worstelt met het andere geslacht; de communicatie tussen de 2 bevat storingen op de lijn dus zegt hij het maar in zijn songs.
Omstreeks All The Same en A Poem on the Men's Room Wall verliest hij even mijn aandacht; net iets te simplistisch qua tekst en iets te geruisloos passerend qua muziek. Maar voor de rest heeft hij mij op het juiste moment geraakt (altijd heel belangrijk; op welk moment je een album beluisterd).