Elbow - Audio Vertigo (2024)

Als reactie op 'Lovers Leap' las ik iemand reageren met 'Ben geen fan van het effect op de zang'.
Bewijst weer eens hoe strak de heren de zangpartijen kunnen krijgen door iemand te laten denken dat het een automatische harmonizer is.

De gitaarpartijen in Knife Fight zijn geweldig. Mark Potter (of ''Pot'', zoals Guy naar hem verwijst) speelt op links en rechts in het stereobeeld soms een verschillend akkoord - harmonisch verschillen ze één trap.
Dit geeft een erg mooi effect, omdat het nooit helemaal harmonisch 'landt'.

Tijdens een live uitvoering van het nummer 'Charge' (van Take Off And Landing...) liet Guy het woord 'fu*kers' weg uit zijn zang - mogelijk op verzoek van de nette venue?
Was dit woord nog wel op betreffende CD te horen, op het nieuwe album AUDIO VERTIGO is dit bij voorbaat al gedaan bij de openingstrack.
De hap uit de zang op 'Things I've been Telling Myself For Years' (bij 2'48) is namelijk geen productiefout, maar censurering van te sterke taal. Wie de lyrics er op naslaat weet meer.

Grappige constatering trouwens dat elbow in lower case wordt geschreven, terwijl de albumtitel AUDIO VERTIGO in hoofdletters schreeuwt.

Elbow is een band die al bijna een kwart eeuw weet te boeien, zonder zichzelf ooit radicaal opnieuw uit te hebben hoeven vinden; ze bleven trouw aan de unieke sfeer die ze vanaf hun debuut consistent hebben neergezet, maar door steeds nét genoeg subtiele veranderingen door te voeren wisten ze zich voor saaiheid te behoeden. Nou ja, tót hun vorige album Flying Dream 1 dan, want hoewel verre van slecht (en ook weer een paar ware prachtnummers bevattend) was dat over de gehele lijn toch wel een wat saaiig plaatje. Maar ik had er alle vertrouwen in dat dit op een volgend album helemaal zou worden rechtgezet (ook omdat eigenlijk alle albums sinds Build A Rocket Boys voor mij om-en-om zijn: The Take Off And Landing... vond ik magistraal, Little Fictions dan weer aanzienlijk minder, Giants Of All Sizes weer subliem, Flying Dream 1 dus hoogst wisselvallig; die tendens volgend zou Audio Vertigo dan weer een hoogvlieger moeten worden).

De singles bevestigden die aanname dubbel en dwars, maar deze plaat als geheel blijkt zelfs nog een stukje sterker dan ik had durven hopen. Ik vind het een opvallend fris album voor een band al zo lang bezig is en niks meer te bewijzen heeft; het is dat Garvey's stem en Potters productie zo hoogst vertrouwd voelen anders had dit haast iets van een debuut. Meest verrassend is wel hoe (zéker voor Elbow-begrippen toch wel) 'funky' deze plaat genoemd mag worden. En het is heus niet zo alsof er nooit eerder funky elementen in hun muziek zaten; zoals eerder geschreven doet deze band niet aan radicale veranderingen, eerder ligt de nadruk per album op weer andere elementen die altijd al in hun muziek zaten maar die dan verder worden uitgebouwd. Wat dat betreft is Audio Vertigo dus vooral vernieuwend met vertrouwde elementen, razendknap hoe de band dat doet. Ja, dit is het zoveelste (om precies te zijn: tiende) album waarop Elbow doet wat Elbow doet, de band blijft zichzelf met terechte trots omarmen, maar tegelijk staat deze plaat weer volstrekt op zichzelf, alsof we hiermee de band voor de zoveelste keer opnieuw mogen ontmoeten.

Het meest fascinerende blijft toch wel dat Garvey, met die hemelse stem om je benauwend dicht tegenaan te drukken, eigenlijk altijd doodleuk op dezelfde manier blijft zingen en die Stem gewoon bij elke stijl of sfeer blijkt te passen als een jas, nooit ontstaat er ook maar iets van een vreemd contrast terwijl je dat wel zou verwachten, en dit lijkt me een van de belangrijkste ingrediënten waarom wat ze ook doen het vanzelf zo volstrekt eigen, zo volstrekt Elbow, klinkt.

Zie er erg naar uit om dit in Carré mee te mogen maken. Heb Elbow erg vaak gezien, maar de laatste keer is inmiddels meer dan tien jaar geleden. Natuurlijk zal het op de eerste plaats een vertrouwd weerzien zijn, maar met de hernieuwde energie van dit album op zak verwacht ik ook dat het ook wel iets van een hernieuwde kennismaking zal hebben. En wat mij betreft kan deze band er dan weer probleemloos een eeuwigheidje tegenaan.

Kaartjes gekocht voor Carré, zij het vooral omdat mijn vriendin elbow leuk vindt. Dus ik dacht toch die nieuwe maar eens opzetten. Dat viel me niet mee helaas. Audio Vertigo bevat muziek waar ik maar moeilijk mijn aandacht bij kan houden, omdat het allemaal nogal zouteloze kost is zo op het eerste gehoor. Er sprong voor mij ook niets echt bovenuit ook. Beetje slaapverwekkend eigenlijk, het kabbelt voorbij en het grijpt me nergens bij de kladden.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Elbow - Audio Vertigo - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Elbow - Audio Vertigo
Op het tiende studioalbum slaat de Britse band Elbow weer eens andere wegen in met een opvallend vol, dynamisch of zelfs funky geluid, maar op een of andere manier blijft het toch ook typisch Elbow

Na het verrassend ingetogen Flying Dream 1 vervolgt de Britse band Elbow haar weg met Audio Vertigo. Het is een album dat direct de aandacht trekt met stevig aangezette ritmes en een vaak verrassend vol geluid. Het is een geluid met hier en daar soulvolle en funky accenten, maar bij beluistering van Audio Vertigo is ook direct duidelijk dat het om Elbow gaat, al is het maar vanwege de zo herkenbare zang van voorman Guy Garvey. Het duidelijk andere geluid zorgt er wel voor dat Audio Vertigo een interessante aanvulling is op het prachtige oeuvre van Elbow, dat nu bestaat uit tien uitstekende albums. Audio Vertigo is niet mijn favoriete Elbow album, wel een hele interessante.

Ik volg de Britse band Elbow al sinds het debuutalbum Asleep In The Back uit 2001 en sindsdien kan ieder album van de band uit Manchester op mijn aandacht en sympathie rekenen. Elbow heeft wat mij betreft nog nooit een slecht album gemaakt, maar ik luister zelf het vaakst naar The Seldom Seen Kid uit 2008. Het is met afstand mijn favoriete album van de Britse band en hoewel ik niet denk dat Elbow The Seldom Seen Kid ooit nog gaat overtreffen, ben ik altijd benieuwd naar nieuwe verrichtingen van de Britse band.

Elbow keert deze week terug met Audio Vertigo, het tiende reguliere studioalbum van de band en de opvolger van het in 2021 verschenen Flying Dream 1. Het laatstgenoemde album was binnen het oeuvre van Elbow een opvallend album. Het in de herfst van 2021 verschenen album kleurde prachtig bij het seizoen en liet een verrassend ingehouden en sfeervol geluid horen. Het is een album dat in een aantal recensies saai werd genoemd, maar hoewel het avontuur en de dynamiek van de voorgaande Elbow albums wat ontbraken, vond ik Flying Dream 1 zeker geen slecht album.

Audio Vertigo laat direct bij eerste beluistering horen dat Elbow geen Flying Dream 2 heeft gemaakt. Op het tiende album keert Elbow terug naar het wat dynamischere geluid dat we kennen van de band. Stevig aangezette ritmes van bas en drums spelen een opvallende rol in de instrumentatie op het album, die verder behoorlijk vol klinkt en afwisselend ruimte biedt aan broeierige synths en orgels, bij vlagen lekker venijnig gitaarwerk, bijzonder klinkende strijkers en blazers en meerstemmige zang.

Audio Vertigo klinkt met name door de zo herkenbare zang van Guy Garvey als typisch Elbow, maar de band uit Manchester verwerkt op haar nieuwe album uiteenlopende en ook zeker nieuwe invloeden, waardoor Audio Vertigo toch anders klinkt dan de meeste andere Elbow albums. Zeker wanneer de instrumentatie wat steviger wordt aangezet klinkt Elbow wat soulvoller en funkier dan we van de band gewend zijn, maar Audio Vertigo flirt ook met elektronisch jaren 80 geluid en bouwt ondertussen verder op het indrukwekkende oeuvre van de band.

Zeker na Flying Dream 1 laat de Britse band op Audio Vertigo een behoorlijk rijk en soms bijna overdadig geluid horen, maar het zit allemaal zo knap in elkaar dat je niets wilt missen. Zelf heb ik overigens een duidelijke voorkeur voor de net wat subtieler ingekleurde songs op het album, die net wat minder heftig uit de speakers komen, maar dat is een kwestie van smaak.

Over de zang van Guy Garvey zijn de meningen al sinds de beginjaren van Elbow verdeeld, maar vind de stem van de Britse muzikant, die nog altijd doet denken aan Peter Gabriel, een mooi en onmisbaar ingrediënt van de muziek van Elbow. Ook in muzikaal opzicht doet het album overigens wel wat denken aan de muziek die Peter Gabriel in de tweede helft van de jaren 80 maakte. In de wat voller klinkende songs op het album hoor ik overigens ook wel wat van ABC’s Martin Fry, een associatie die ik nog niet eerder had.

Nu ik Audio Vertigo een paar keer heb gehoord weet ik al zeker dat ik het album niet zo goed ga vinden als The Seldom Seen Kid, maar na het sfeervolle Flying Dream 1 slaagt Elbow er ook op haar tiende album weer in om anders en spannend te klinken. Het is soms wat druk, maar minstens even vaak is Audio Vertigo echt prachtig. Erwin Zijleman

Audio Vertigo zal niet mijn meest favoriete album van Elbow worden. Maar dat het wederom een mooi album is, staat als een paal boven water.

De eerste vier nummers strijken helaas nog steeds een beetje tegen de haren in. Dat achtergrondkoortje in het openingsnummer, de blazers in Lovers Leap, het flauwe (Where Is It?) en Balu: deze liedjes gaan niet mijn favoriete Elbow nummers op dit album worden.

Na Balu bloeit het album gelukkig heel fraai open.

Daarnaast blijft het ontegenzeggelijk een heerlijke zangert, die Guy Garvey.

Straks een kwarteeuw in de running en intussen alweer trots daar met een tiende album: de Britten van Elbow met hun 'Audio Vertigo'. Blijken ze deze keer bovendien een richting ingeslagen waarbij er eindelijk weer wat pit en punch door hun pipelines stroomt. Edoch, Elbowfans, geen paniek, al is dit speelse album groovy en ongeremd, veel is tegelijk ook knus en hetzelfde gebleven. Niet in het minst het teddybeergehalte van de altijd lieve en joviale frontman Guy Garvey, 50 intussen, die als altijd met zijn présence ook alle radiostudio's van hier tot in Mexico met verve inneemt.

Vanaf de diepe gitaarakkoorden van opener 'Things I've Been Telling Myself for Years' klinkt veel op 'Audio Vertigo' rockend. Maar niet in het minst ook warmer en zuiderser, getuige de opvallende percussie en het energieke blazerscombo op de stuiterende nieuwe Elbowklassiekers 'Lovers' Leap' - over een dubbele zelfmoord! - en het vrolijke synthsgedreven hoogtepunt 'Balu', vanaf zijn indrukwekkende intro helemaal gericht aan de vrienden. Jawel, zo wordt het nu zelfs een keer dansen op Elbow. De ellende in de wereld even vergeten, zei Garvey minzaam, wie had zoiets ooit gedacht.
 
Er zitten drie intermezzo-songs in, '(Where Is It?)', 'Poker Face' en 'Embers of Day', leuke niemendalletjes waarrond alle prijsbeesten netjes gerangschikt liggen. Samen 39 minuutjes toch maar, want ook Elbow werkt tegenwoordig opnieuw op vinyllengte.

Volgt na het ijzersterke openingstrio het sfeervolle funky 'Very Heaven'. Dat klinkt bijna bovenaards met zijn fraaie gitaren en net zo hip is 'Her to the Earth'. Zweverig pompende synths, die uitblinken tussen hypnotiserende ambient en elegante Guy Garvey-pop. Het schuivende 'The Picture' is even pakkend proggy als catchy. 'Knife Fight' dan weer is een groovy swinger met grandioze gitaren, zomaar wrang over een messengevecht in Istambul.

Applaus op alle banken dan voor de op uiteenlopende elektrische snaren drijvende 'Good Blood Mexico City'. Tussen opzwepende rockfestivalriffs een heuse ode aan Mexico City, waar hun fanbasis groot is en tevens tribute aan Taylor Hawkins. Een compositie de Foo Fighters helemaal waardig.

Afsluiten met een tedere Garvey die het in het bijna zes minuten lange 'From the River' nog uitgebreid over zijn zoon heeft. Dromerig met hem wegmeanderen als op een rivier tussen de heuvels.

Er zit dus blijkbaar nog heel veel leven, vreugde en spelplezier in dit Elbow. Ze maakten vanaf de eerste noot weer een hoogstaand album dat als altijd vintage Elbow klinkt. Er is die uitzonderlijke, vaderlijke stem van Garvey die de plaat door schittert als een vertrouwde Peter Gabriel op zijn best. Zijn lyrische mijmeringen zitten vol gevoel, tederheid en Britse flair. Bovendien wordt hij door een band klassebakken-musici perfect gediend en in evenwicht gehouden. Bijzondere rol daarbij voor de jongste Elbower, de altijd creatieve huidige drummer Alex Reeves, die zich met al zijn complexe ritmes intussen volledig in zijn sas voelt in het gezelschap.

'Audio Vertigo' is daarmee even toegankelijk als avontuurlijk geworden. Het zit toch maar weer eens vol geweldige, spannende composities. Globaal zullen ze er wel mooier mee gedijen op het rockpodium dan tegenover de comfortabele schouwburgfauteuils. Maar het blijven immer coole Elbow-melodieën die vastpakken, songs die verfrissen met hun ritmes en subtiele arrangementen. Een resem nieuw materiaal dus vol contrasten en met weer, net als in hun early days, flarden experimentele randjes.

Mooi zo. De kameleons van Elbow zijn nog steeds niet van plan om slaafs te gaan conformeren, dus blijven ze al verkennend plaat na plaat gewoon glansrijk zichzelf. Gegarandeerd in alle geval, straks op de wei of in de arena, die immer glimlachende Guy laat je met de handjes meedeinend in de hoogte ook dit gehele 'Audio Vertigo' helemaal in perfect vierstemmige koren meescanderen. Als volmaakte remedie tegen elke opkomende audio-vertigo-variant.

Elbow is:
Guy Garvey - vocals
Mark Potter - gitaar
Craig Potter - keyboards
Alex Reeves - drums
Pete Turner - bas

Vandaag bevond ik mij temidden van de nevelige klanken van "Audio Vertigo", het recente album uitgebracht in 2024 door Elbow, een ensemble geworteld in de rijke Britse muziektraditie. Mijn connectie met Elbow, eens onverbreekbaar en levendig, heeft aan kracht ingeboet; de scherpte is gedimd. De nostalgische resonantie van hun eerdere werken heeft plaatsgemaakt voor sporadische interacties, de echo’s van het verleden worden zelden ontwakend in de hedendaagse stilte.

De ouverture van dit auditieve tableau, "Things I've Been Telling Myself for Years", wekte geen vurige anticipatie noch nieuwsgierigheid in mij; het bleek een voorbode van een reeks desillusies. "Lovers' Leap" volgde, gehuld in een mantel van nerveuze tonen, die mijn onverschilligheid slechts versterkte. Een muzikaal tussenspel, getiteld "Where Is It?", leidde mij naar "Balu", waarbij mijn zoektocht naar een emotionele connectie onvervuld bleef, achtergelaten in een schemerzone van muzikale verwarring.

De track "Very Heaven" beloofde een zonnestraal, doch het licht bleef verborgen achter de sluier van alledaagsheid. "Her to the Earth" markeerde een schemerig keerpunt; geen hoogtepunt, maar een zachte gloed aan de horizon, een teken van smeulend potentieel. Met "The Picture" leek de dageraad te breken, een vluchtig moment van helderheid, voordat "Pokerface" opnieuw de wolken liet samenpakken, de hoop terugsturend in de schaduwen.

De ontgoocheling zette zich voort met "Knife Fight", een compositie die de dorst naar muzikale vernieuwing niet wist te lessen. Een kort intermezzo, "Embers of Day", leidde mij naar de laatste aktes van dit drama. "Good Blood Mexico City" doorbrak eindelijk de monotonie met een welverdiende vleug van kwaliteit, een zeldzame parel in een overigens troebele zee. "From the River", de finale, bood een bescheiden verademing, een adequate afsluiting van een anderszins onopvallende reis.

Mijn finale gedachten dwalen naar een rijk van gemengde gevoelens; "Audio Vertigo" is een middelmatige ervaring, zwevend in de schaduwen van Elbow's illustere verleden. De discordantie tussen melodie en zang, een vaak voorkomende malaise binnen dit album, weeft een sluier van ongrijpbaarheid, een nevel die de essentie verbergt en de luisteraar in verwarring achterlaat. Het is een melodieus labyrint waarin de echo’s van verloren potentieel zachtjes weerklinken tegen de wanden van de verwachting.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Dit jaar alweer het 10e Elbow album en ook dit album is weer een belevenis op zich. In de meeste nummers op dit album zit een stevige beat, maar ook dat werkt prima met de altijd aanwezige stem van Guy Garvey, die doet het nog steeds goed. Ook Audio Vertigo is dus weer een prima plaat geworden. Mijn favorieten zijn Knife Fight en From The River