Taylor Swift - The Tortured Poets Department (2024)

Een albumrelease van Taylor Swift gaat de laatste jaren niet zonder opvallende en/of afwijkende gebeurtenissen, zo ook niet bij haar nieuwste plaat The Tortured Poets Department. Kranten, tijdschriften en muziekplatforms waren er vanochtend in alle vroegte bij om hun recensies over deze zestien tracks tellende lp met de wereld te delen. En toen kwam Swift met een verrassing: enkele uren na het uitbrengen van The Tortured Poets Department verschenen nog eens vijftien nieuwe songs en werd de titel van de plaat aangevuld tot The Tortured Poets Department: The Anthology. In totaal dus eenendertig tracks met een lengte van iets meer dan twee uur!

Het album begint met Fortnight, een duet met Post Malone. Of duet, eigenlijk is het meer het muzikale equivalent van de ‘Where’s Waldo?’-zoekplaatjes, want het is flink zoeken om ergens de stem van Malone te ontdekken. Deze voorzichtige, veilige opener wordt opgevolgd door titeltrack The Tortured Poets Department. ‘You left your typewriter at my apartment/ Straight from the tortured poets department’ zingt Swift in de twee openingszinnen, waarin ze lijkt te verwijzen naar Matty Healy. Met deze zanger van The 1975 heeft Swift enkele jaren een relatie gehad en volgens ingewijden staat een deel van de liedjes op dit album in het teken van het verwerken van het stuklopen van de relatie tussen de twee. Maar zoals we inmiddels gewend zijn van Swift schrijft ze haar teksten met subtiele verwijzingen, veel metaforen en een scala aan protagonisten. De échte betekenis blijkt pas na verloop van tijd.

Over Swift als songwriter wordt nog wel eens badinerend gedaan, maar al jarenlang toont zij zich een grootmeester in het schrijven van songs en mag zich met gemak meten aan levende legendes als Billy Joel, Carole King en Bruce Springsteen. Het lied Fresh Out The Slammer bijvoorbeeld. Deze songtekst kent een kwadratische benadering en gaat in letterlijke zin over iemand die terugkeert naar huis, naar zijn of haar geliefde, na het ervaren van gevangenisstraf. In metaforische zin gaat het over het vinden van vergeving, zowel van anderen als in jezelf, en het omarmen van een nieuw begin. Daarnaast is deze tekst ook persoonlijk op Swift van toepassing, maar tegelijkertijd universeel verwoord waardoor het voor iedereen een eigen betekenis in zich herbergt. Bijzonder knap geschreven.

Over het lied Florida!!!, een duet met Florence + The Machine, kunnen we kort zijn: een lelijke mispeer. Daar staat even verderop wel het prachtig verstilde loml tegenover. Waar deze afkorting normaliter gebruikt wordt voor ‘love of my life’, betekent het in Swift-taal ‘loss of my life’. ‘When your impressionist paintings of heaven turned out to be fakes/ Well, you took me to hell too.’ Hier voegt Swift nog een vijfde element toe aan een songtekst. Deze zinnen verwijzen namelijk naar het lied peace van het album Folkore dat hierdoor op The Tortured Poets Department: The Anthology een soort sequal krijgt.

Al eerder viel de naam Billy Joel. Welnu, het lied Peter – een typische Swift bad break-up song – had rechtsreeks van zijn hand kunnen komen. Het pianospel, akkoordenschema en het gevoel van hoop tegen beter weten in; alles ademt Joel. Een van de vele hoogtepunten die The Tortured Poets Department: The Anthology rijk is. De laatste klanken van het slotlied The Manuscript bieden onderdak aan misschien wel de meest droevige zinnen van de hele plaat. ‘One last souvenir from my trip to your shore/ Now and then I reread the manuscript, but the story isn’t mine anymore.’ Je voelt het verdriet, de ontnuchterende werking van de realiteit en de dappere (falende) poging tot berusting uit de speakers druipen. Neem de tijd u even te herpakken na dit slotakkoord.

Na iets meer dan twee uur luistergenot is de conclusie dat we verbaasd zijn dat Taylor Swift ons wéér weet te verbazen. Niet meteen in het eerste deel van The Tortured Poets Department: The Anthology dat qua sound meer naar de albums Midnights (2022) en 1989 (2014) hangt. In de eerste vijftien à zestien songs zijn het de dreampop-klanken die te horen zijn op Midnights die de boventoon voeren, maar de r&b-georiënteerde synthpop van 1989 is niet ver weg. Dit deel van The Tortured Poets Department: The Anthology heeft – oneerbiedig geschetst – de neiging iets meer als achtergrondmuziek te fungeren. Het tweede deel eist veel meer de aandacht op en tilt de gehele plaat naar een verwonderende luisterervaring die sterke overeenkomsten vertoont met de indiefolk-georiënteerde albums Folklore en Evermore (beiden uit 2020). Swift weet je tegelijkertijd haar (of jouw eigen) verdriet te laten voelen en biedt in hetzelfde moment een troostrijke, dichterlijke schouder vol compassie en mededogen. Of zoals Stef Bos ooit zong: ‘Was ik maar een dichter, dan kon in dichter bij jou zijn…’

Taylor Swift - The Tortured Poets Department: The Anthology - nieuweplaat.nl

Midnights kon ik (zeker in het begin) waarderen. Maar dit is wel een heel lange aaneenschakeling van saaie nummers. Wordt tijd dat ze Max Martin weer van stal halen bij een volgend album.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Taylor Swift - The Tortured Poets Department - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Taylor Swift - The Tortured Poets Department
Met The Tortured Poets Department voegt Taylor Swift flink wat songs toe aan haar inmiddels imposante oeuvre en maakt ze wederom indruk met knappe songs, die vooral echo’s van Midnights en Evermore laten horen

Taylor Swift is de afgelopen jaren uitgegroeid tot een van de grootste popsterren aller tijden, maar ze heeft zich wat mij betreft ook geschaard onder de beste songwriters aller tijden. Ook met The Tortured Poets Department voegt de Amerikaanse muzikante weer handenvol memorabele songs toe aan haar indrukwekkende oeuvre. Het zijn songs die deels flink voortborduren op het geweldige Midnights, maar ook echo’s van de ingetogen albums die ze maakte tijdens de coronapandemie zijn hoorbaar. In thematisch opzicht blijft Taylor Swift bij de van haar bekende thema’s, maar haar teksten zijn ook dit keer prachtig. The Tortured Poets Department overtuigt mij (in de meest uitgebreide versie) twee uur lang met speels gemak en dat is een indrukwekkende prestatie.

The Tortured Poets Department van Taylor Swift was net twee uur beschikbaar op de streaming media platforms, toen de Amerikaanse superster The Anthology versie van het album online zette. De standaard versie is met zestien songs en ruim een uur muziek al aan de lange kant, maar The Anthology versie rekt het album op tot maar liefst eenendertig songs en ruim twee uur muziek. Het zegt iets over de enorme productiviteit van Taylor Swift, maar ruim een uur of zelfs twee uur muziek is bijna altijd te veel van het goede. Toch adviseer ik om te kiezen voor The Anthology versie maar daarover later meer.

The Tortured Poets Department is de opvolger van het zeer succesvolle en wat mij betreft uitstekende Midnights uit 2022. Op dat album werkte Taylor Swift samen met sterproducer Jack Antonoff en deze heeft ook een groot deel van The Tortured Poets Department geproduceerd (overigens samen met Taylor Swift). Ook The National voorman Aaron Dessner, die een belangrijke rol vervulde op Folklore en Evermore, de twee albums die Taylor Swift uitbracht tijdens de coronapandemie, co-produceerde een aantal tracks op het nieuwe album, maar ook daarover later meer.

Taylor Swift begon vrij snel na de release van Midnights aan het schrijven van de songs voor haar nieuwe album. Dat hoor je, want met name de tracks op het eerste deel van het album liggen nadrukkelijk in het verlengde van de songs op Midnights. Het zijn songs die zijn gemaakt met een waslijst aan muzikanten, maar net als op Midnights domineren de synths. Ik was zelf zeer te spreken over Midnights, waardoor ook The Tortured Poets Department mij makkelijk overtuigt.

Je kunt over Taylor Swift denken en zeggen wat je wilt, maar het valt moeilijk te ontkennen dat ze een geweldige songwriter is. Ook op haar nieuwe album maakt de Amerikaanse muzikante indruk met een flink aantal bijna onmiddellijk memorabele songs. Het zijn songs die ook in tekstueel indruk maken, want Taylor Swift schrijft niet alleen mooie en bijzondere teksten, maar heeft ze bovendien voorzien van de nodige persoonlijke misère, waarbij met name haar voormalige geliefden het moeten ontgelden, maar ook haar eigen rouwproces voorbij komt.

Ik heb persoonlijk niet zo heel veel met de stem van Taylor Swift, maar op de zang op het album is echt niets aan te merken en de zang op The Tortured Poets Department is wat mij betreft veel mooier dan op de albums van de jonge Taylor Swift. Ook de productie van Jack Antonoff klinkt zoals altijd fantastisch, al is de verrassing dit keer wat minder groot dan bij de release van de laatste drie albums. Dat geldt met name voor de songs op het eerste deel van het album, dat dicht en soms zelfs heel dicht tegen Midnights aan schuurt.

Op The Anthology versie van het album staan meer songs die zijn geproduceerd door Aaron Dessner en deze vaak door piano gedragen songs zitten wat dichter tegen de meer ingetogen en folky songs van met name Evermore aan. Het zorgt voor de welkome afwisseling die op de standaard versie van het album minder duidelijk hoorbaar is, waardoor ik ondanks de lengte van het album heel blij ben met The Anthology versie.

The Tortured Poets Department roept net als de vorige albums van Taylor Swift gemengde en verrassend uitgesproken reacties op, maar ik ben zelf toch weer diep onder de indruk van de songwriter Taylor Swift. Ik heb sinds 2022 echt een enorm zwak ontwikkeld voor Midnights, maar ook The Tortured Poets Department gaat de komende tijd heel vaak voorbij komen en bevestigt wat mij betreft de status van Taylor Swift als een van de grootste popsterren aller tijden. Erwin Zijleman

Tja, daar zit je dan in je hotel in Wenen, in afwachting van drie Eras concerten die zojuist zijn afgeblazen wegens dreiging van terrorisme. Wel zijn er IS figuren opgepakt maar de veiligheid kan niet worden gegarandeerd. Hoewel ik er, op zijn Rotterdams gezegd, de tering in heb, is het begrijpelijk. Gas gevonden, scary shit. Er lopen lopen hier in Wenen vandaag duizenden kinderen rond, dat risico is gewoon te groot. Zwaar klote, in alle opzichten dit. Zondag weer terug met de KLM. Geen concert gezien.

Af en toe een 6-tal geluisterd vanwege de hoeveelheid. Met 71 sterke tracks uitgebracht binnen 4 jaar (verspreid over Lover, Folklore, Evermore en Midnights) leek 31 tracks me wat overdadig maar had ik ook stiekem wel enige hoop dat Taylor het wederom volledig ging waarmaken. Echter bij leadsingle Fortnight was die hoop alweer een beetje vervlogen. Een statisch en bovengemiddeld formulematig nummer.

Eigenlijk kom ik bij de eerste 6 nummers niet echt iets tegen dat me raakt. Wat voor mij wel echt full circle is is dat Taylor en Sabrina Carpenter als twee voornaamste sterren van 2024 op hun album verwijzen naar Leonard Cohen. Taylor op haar titeltrack en Sabrina op Dumb & Poetic.

Met een stroef begin keek ik op tegen de rest van het album, maar daarna toch (al bijna onverwacht) een blokje zoals ik Taylor graag hoor, met nummers 7, 9, 10, 11, 13 en 14.

Gelukkig gaat het album dan toch lonen, vooral wanneer de laatste 13 nummers, van The Albatross tot en met The Manuscript, een ononderbroken sterke reeks blijkt te zijn. Daarmee voegt Taylor toch weer 19 krakertjes toe aan haar rijke carrière en voelt 3,5 sterren uitdelen een beetje dubbel, maar door de wisselvalligheid van het geheel kan ik helaas niet hoger uitkomen.

Dankzij The Grammy's ontdekte ik dat Taylor Sabrina ook al langere tijd liefheeft en hopelijk inspireert dat haar om ook nog eens een kort en zoet album uit te brengen.