Taylor Swift - The Tortured Poets Department (2024)

Voorlopig, halve plaat geluisterd, vind ik het een degelijke plaat. Ze bevind zich ergens tussen Midnights en 1989. De drive OST invloed van Midnights is wat minder. De pop-rock van 1989 wat meer.

Ik denk wel dat ze volgende plaat die Antonoff moet vervangen. Goede producer maar ergens klinkt dat altijd net hetzelfde. Synths er bij, een eighties ritme en hop. Alles staat altijd op 100%. Je kan het vergelijken met cinema. Je kan de kleine indiefilm hebben : Red, maar je kan een goede grote film hebben : 1989, maar je kan ook de Michael Mann van de muziek zijn. Ik heb het idee dat het altijd kleine liedjes zijn door een blockbuster mangel gehaald, en ik denk dat een andere producer het meer eigenheid zou geven.

In dat nummer met Florence culmuneert dat trouwens in een draak. Die kan ook niet aan 75% zingen.

Anyway, ga dit van het weekend nog wel wat opzetten.

Net nog 15 extra tracks uitgebracht.
Het kan ook te veel worden.

moeten we The Anthology ook nog gaan kopen, niet normaal toch.

Ik heb hetzelfde...

waar folklore voor mij perfectie is....zijn evermore en deze 4 sterren platen (die studio sessie plaat Pont sessions is mijn favoriet)

er is overigens een editie met 31 tracks...top!

Ik hou van Taylor Swift in moody vibes

dat idee heb ik ook een beetje. Lijkt me meer te passen als midnights maar minder als het perfecte Folklore, goed is het wel, maar niet briljant tot dusver.

Alle massahysterie terzijde, volgens mij kan ze beter wat meer tijd tussen de albums laten en/of selectiever zijn in de keuze voor haar nummers. Er zitten nogal wat grijze muizen tussen op haar laatste albums. De 'sad middle class white girl after breakup'-kaart kun je ook maar zoveel keer spelen.

#duiktwegvoorswifties

idem...

waar ik die pond sessions echt weken op repeat heb gehad door de perfecte selectie van folklore en evermore songs valt deze net nog wat minder...maargoed het kan een luisterplaat worden want ik ga deze wel nog heel vaak luisteren

30 liedjes is ook gewoon te veel. Snoeien is bloeien.

Enkele OK nummers die een beetje weten te verassen, verder dezelfd poppy, cheesy, geglazuurde en vermoeiende sound zoals we die kennnen van la Taylor. Snel weer vergeten.

Ongerelateerd maar wel actueel; RIP Dickie Betts.

Tja, hoe erg ik het ook probeer. Taylor en ik gaan nooit wat worden en ik snap het gehype nooit zo. Zeer cheesy, poppy en gewoontjes. Maar goed, ieder zijn ding uiteraard.
Ze is zo'n artiest waarvan het niet uitmaakt wat ze uitbrengt, haar (vele) fans slikken het als zoete koek.

Wat ben ik jaloers op de Swifties! Het moet toch heerlijk zijn om zo verwend te worden door je favoriete artiest. Respect voor de productiviteit van deze dame. 31 nummers in één keer uitbrengen; Adele doet er 10 jaar over!

Vind het persoonlijk een heel matig album. Zwakke lyrics en klinkt allemaal beetje hetzelfde. Florida als highlight, maar dat komt vooral door Florence. Fortnight is erg underwhelming als eerste single. Post Malone had best een grotere rol mogen hebben, dat was de track ten goede gekomen.

Ik ga geen rating achterlaten aangezien er duidelijk fans zullen zijn die dit wel leuk gaan vinden, wellicht is het niet voor mij. Om daarvoor een lage rating te geven is onnodig.

Ik vond Florida juist echt een #$%$ nummer

Gisteravond zelfs een item op het BBC nieuws om 22u over het gelekte album. Dat zie ik bij de nieuwe Guided by Voices nog niet zo snel gebeuren.

Taylor is ook de troonopvolgester van Robbert Pollard, zo veel als ze uitbrengt

Die extra tracks liggen hier en daar wel in verlengde Folklore/Evermore. Jammer dat ze die 15 tracks niet als standalone album uitbrengt half jaar of jaar na deze... zou mooi standalone album geworden zijn. Men verwacht al dat dit te maken heeft met een nieuw Billboard record proberen te breken (qua aantal songs tegelijk in de hoogste regionen). Dat 4 van de 15 extra tracks al verspreid zijn over de 4 vinyl uitgaven doet vermoeden dat er geen standalone van album nummer 2 gaat komen. Hopelijk ooit met RSD, maar dat hoopte ik ook met Midnights en de single 'Carolina', en dat gebeurde vooralsnog ook niet.

Het is toch wel een fenomeen hoor. Alles is al wel gezegd en geschreven in positieve en minder-positieve zin, maar bij mij blijft toch wel bewondering hangen; zo veel materiaal in zo korte tijd en dan ook nog oude platen heropnemen. En je kunt er van vinden wat je wil, maar ECHT slecht wordt het volgens mij ook weer niet. Dan de plaat; niet alles spreekt me evenveel aan, maar op bepaalde momenten pakt ze me toch wel weer met boter en suiker in: met name de Boy met de Toys en Florida. Vakmanschap!

Een albumrelease van Taylor Swift gaat de laatste jaren niet zonder opvallende en/of afwijkende gebeurtenissen, zo ook niet bij haar nieuwste plaat The Tortured Poets Department. Kranten, tijdschriften en muziekplatforms waren er vanochtend in alle vroegte bij om hun recensies over deze zestien tracks tellende lp met de wereld te delen. En toen kwam Swift met een verrassing: enkele uren na het uitbrengen van The Tortured Poets Department verschenen nog eens vijftien nieuwe songs en werd de titel van de plaat aangevuld tot The Tortured Poets Department: The Anthology. In totaal dus eenendertig tracks met een lengte van iets meer dan twee uur!

Het album begint met Fortnight, een duet met Post Malone. Of duet, eigenlijk is het meer het muzikale equivalent van de ‘Where’s Waldo?’-zoekplaatjes, want het is flink zoeken om ergens de stem van Malone te ontdekken. Deze voorzichtige, veilige opener wordt opgevolgd door titeltrack The Tortured Poets Department. ‘You left your typewriter at my apartment/ Straight from the tortured poets department’ zingt Swift in de twee openingszinnen, waarin ze lijkt te verwijzen naar Matty Healy. Met deze zanger van The 1975 heeft Swift enkele jaren een relatie gehad en volgens ingewijden staat een deel van de liedjes op dit album in het teken van het verwerken van het stuklopen van de relatie tussen de twee. Maar zoals we inmiddels gewend zijn van Swift schrijft ze haar teksten met subtiele verwijzingen, veel metaforen en een scala aan protagonisten. De échte betekenis blijkt pas na verloop van tijd.

Over Swift als songwriter wordt nog wel eens badinerend gedaan, maar al jarenlang toont zij zich een grootmeester in het schrijven van songs en mag zich met gemak meten aan levende legendes als Billy Joel, Carole King en Bruce Springsteen. Het lied Fresh Out The Slammer bijvoorbeeld. Deze songtekst kent een kwadratische benadering en gaat in letterlijke zin over iemand die terugkeert naar huis, naar zijn of haar geliefde, na het ervaren van gevangenisstraf. In metaforische zin gaat het over het vinden van vergeving, zowel van anderen als in jezelf, en het omarmen van een nieuw begin. Daarnaast is deze tekst ook persoonlijk op Swift van toepassing, maar tegelijkertijd universeel verwoord waardoor het voor iedereen een eigen betekenis in zich herbergt. Bijzonder knap geschreven.

Over het lied Florida!!!, een duet met Florence + The Machine, kunnen we kort zijn: een lelijke mispeer. Daar staat even verderop wel het prachtig verstilde loml tegenover. Waar deze afkorting normaliter gebruikt wordt voor ‘love of my life’, betekent het in Swift-taal ‘loss of my life’. ‘When your impressionist paintings of heaven turned out to be fakes/ Well, you took me to hell too.’ Hier voegt Swift nog een vijfde element toe aan een songtekst. Deze zinnen verwijzen namelijk naar het lied peace van het album Folkore dat hierdoor op The Tortured Poets Department: The Anthology een soort sequal krijgt.

Al eerder viel de naam Billy Joel. Welnu, het lied Peter – een typische Swift bad break-up song – had rechtsreeks van zijn hand kunnen komen. Het pianospel, akkoordenschema en het gevoel van hoop tegen beter weten in; alles ademt Joel. Een van de vele hoogtepunten die The Tortured Poets Department: The Anthology rijk is. De laatste klanken van het slotlied The Manuscript bieden onderdak aan misschien wel de meest droevige zinnen van de hele plaat. ‘One last souvenir from my trip to your shore/ Now and then I reread the manuscript, but the story isn’t mine anymore.’ Je voelt het verdriet, de ontnuchterende werking van de realiteit en de dappere (falende) poging tot berusting uit de speakers druipen. Neem de tijd u even te herpakken na dit slotakkoord.

Na iets meer dan twee uur luistergenot is de conclusie dat we verbaasd zijn dat Taylor Swift ons wéér weet te verbazen. Niet meteen in het eerste deel van The Tortured Poets Department: The Anthology dat qua sound meer naar de albums Midnights (2022) en 1989 (2014) hangt. In de eerste vijftien à zestien songs zijn het de dreampop-klanken die te horen zijn op Midnights die de boventoon voeren, maar de r&b-georiënteerde synthpop van 1989 is niet ver weg. Dit deel van The Tortured Poets Department: The Anthology heeft – oneerbiedig geschetst – de neiging iets meer als achtergrondmuziek te fungeren. Het tweede deel eist veel meer de aandacht op en tilt de gehele plaat naar een verwonderende luisterervaring die sterke overeenkomsten vertoont met de indiefolk-georiënteerde albums Folklore en Evermore (beiden uit 2020). Swift weet je tegelijkertijd haar (of jouw eigen) verdriet te laten voelen en biedt in hetzelfde moment een troostrijke, dichterlijke schouder vol compassie en mededogen. Of zoals Stef Bos ooit zong: ‘Was ik maar een dichter, dan kon in dichter bij jou zijn…’

Taylor Swift - The Tortured Poets Department: The Anthology - nieuweplaat.nl

Ik ben geen "Big Swifty" maar kan me niet van de indruk ontdoen dat hier weinig songs voor de eeuwigheid op staan. Dat is me bij selectieve vorige platen beter meegevallen. 1989 vind ik zelfs 1 van de betere pop platen van de voorbij dertig jaar (dat betekent vast niet hetzelfde voor mij als voor jou, en daarover ga ik niet in discussie ).

Wel apart dat de eerste reacties hier negatiever zijn dan bij Midnights. Ik vind deze na 2 volledige draaibeurten veel beter klinker dan de voorganger over de hele breedte. Met name de tweede helft heeft veel meer Folklore vibes. Wat logisch blijkt, want Dessner had een hand in de productie van bijna al die nummers.

Ik snap de gematigde reacties wel. Het is gewoon een beetje saai allemaal, zeker het eerste gedeelte. Midnights kende ook een paar matige nummers, maar als geheel had dat album wat meer pit. Folklore had ook reflecterende en meanderende nummers, maar daar werd er mijnsziens beter gedoseerd met de synths. Hier klinkt bijna alles hetzelfde, bijna een beetje alsof het door AI gemaakt is. De melodieën lijken kopieën van andere Taylor nummers, of restmateriaal. Ook de alom bekende Taylor hooks en bridges die ze normaal met producers maatje Antonoff zo fenomenaal uit haar mouw schud, lijken verdwenen. En Dessner, tja die laatste national platen vond ik ook tering saai.
Ik ga nu nog niet te stemmen, omdat ik dan echt bang ben dat ik op een onvoldoende uitkom, maar jeetje wat ben ik teleurgesteld. Ik heb Taylor hoog zitten maar de verzadiging (waar ik al bang voor was ) treed nu toch op. Ik kan, vooralsnog helemaal niets met dit nieuwe album. De magie lijkt uitgewerkt.

Hahaha, kijk dat is waar wij verschillen. The National is mijn favoriete band. Dus deze muzikale samenwerking ligt perfect in mijn straatje. En 'tering saai' klinkt wel als een omschrijving die mijn vrienden zouden kunnen hebben gegeven van mijn muzieksmaak, dus checks out hahaha. Nee maar serieus, ik vind juist die subtiele nummers van Dessner en haar echt fantastisch. Heerlijk bij weg te dromen.

Qua verzadiging kan ik het wel begrijpen. Ze brengt wel echt teveel uit om fatsoenlijk van te genieten. Ik had eerlijk gezegd ook verwacht dat dit album snel van mijn playlist zou verdwijnen, maar ik ben blij verrast door wat ik gehoord heb vandaag.

Ingetogen, introvert, evenwichtig, verstild, poëtisch. Een flinke stap voorwaarts ten opzichte van Midnights in mijn ogen. Luister met je ogen dicht en ervaar de diepgang. TTPD (Anthology) is een fenomenaal album.

Om met schrijver Hans van de Loo te spreken, die net een boek over Taylor Swift heeft uitgegeven. (haystack)

“Taylor is niet gewoon. Ze is een van de meest buitengewone personen van deze tijd.”

Hoe kunnen mensen de link met 1989 leggen? 1989 is fun, bright, catchy, poppy en staat vol met (radio)hits. Dat is dit in de verste verte niet…

Fortnight lijkt wel heel erg op real hero van college. Dat bewijst mijn stelliny. Taylor swift kan vele stijlen doen maar er zijn altikd mensen die veel better zijn im wat ze doet.

Bijzonder, ik vind de bonustracks een heel stuk beter dan de eerste 16 nummers op het album.

Midnights kon ik (zeker in het begin) waarderen. Maar dit is wel een heel lange aaneenschakeling van saaie nummers. Wordt tijd dat ze Max Martin weer van stal halen bij een volgend album.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Taylor Swift - The Tortured Poets Department - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Taylor Swift - The Tortured Poets Department
Met The Tortured Poets Department voegt Taylor Swift flink wat songs toe aan haar inmiddels imposante oeuvre en maakt ze wederom indruk met knappe songs, die vooral echo’s van Midnights en Evermore laten horen

Taylor Swift is de afgelopen jaren uitgegroeid tot een van de grootste popsterren aller tijden, maar ze heeft zich wat mij betreft ook geschaard onder de beste songwriters aller tijden. Ook met The Tortured Poets Department voegt de Amerikaanse muzikante weer handenvol memorabele songs toe aan haar indrukwekkende oeuvre. Het zijn songs die deels flink voortborduren op het geweldige Midnights, maar ook echo’s van de ingetogen albums die ze maakte tijdens de coronapandemie zijn hoorbaar. In thematisch opzicht blijft Taylor Swift bij de van haar bekende thema’s, maar haar teksten zijn ook dit keer prachtig. The Tortured Poets Department overtuigt mij (in de meest uitgebreide versie) twee uur lang met speels gemak en dat is een indrukwekkende prestatie.

The Tortured Poets Department van Taylor Swift was net twee uur beschikbaar op de streaming media platforms, toen de Amerikaanse superster The Anthology versie van het album online zette. De standaard versie is met zestien songs en ruim een uur muziek al aan de lange kant, maar The Anthology versie rekt het album op tot maar liefst eenendertig songs en ruim twee uur muziek. Het zegt iets over de enorme productiviteit van Taylor Swift, maar ruim een uur of zelfs twee uur muziek is bijna altijd te veel van het goede. Toch adviseer ik om te kiezen voor The Anthology versie maar daarover later meer.

The Tortured Poets Department is de opvolger van het zeer succesvolle en wat mij betreft uitstekende Midnights uit 2022. Op dat album werkte Taylor Swift samen met sterproducer Jack Antonoff en deze heeft ook een groot deel van The Tortured Poets Department geproduceerd (overigens samen met Taylor Swift). Ook The National voorman Aaron Dessner, die een belangrijke rol vervulde op Folklore en Evermore, de twee albums die Taylor Swift uitbracht tijdens de coronapandemie, co-produceerde een aantal tracks op het nieuwe album, maar ook daarover later meer.

Taylor Swift begon vrij snel na de release van Midnights aan het schrijven van de songs voor haar nieuwe album. Dat hoor je, want met name de tracks op het eerste deel van het album liggen nadrukkelijk in het verlengde van de songs op Midnights. Het zijn songs die zijn gemaakt met een waslijst aan muzikanten, maar net als op Midnights domineren de synths. Ik was zelf zeer te spreken over Midnights, waardoor ook The Tortured Poets Department mij makkelijk overtuigt.

Je kunt over Taylor Swift denken en zeggen wat je wilt, maar het valt moeilijk te ontkennen dat ze een geweldige songwriter is. Ook op haar nieuwe album maakt de Amerikaanse muzikante indruk met een flink aantal bijna onmiddellijk memorabele songs. Het zijn songs die ook in tekstueel indruk maken, want Taylor Swift schrijft niet alleen mooie en bijzondere teksten, maar heeft ze bovendien voorzien van de nodige persoonlijke misère, waarbij met name haar voormalige geliefden het moeten ontgelden, maar ook haar eigen rouwproces voorbij komt.

Ik heb persoonlijk niet zo heel veel met de stem van Taylor Swift, maar op de zang op het album is echt niets aan te merken en de zang op The Tortured Poets Department is wat mij betreft veel mooier dan op de albums van de jonge Taylor Swift. Ook de productie van Jack Antonoff klinkt zoals altijd fantastisch, al is de verrassing dit keer wat minder groot dan bij de release van de laatste drie albums. Dat geldt met name voor de songs op het eerste deel van het album, dat dicht en soms zelfs heel dicht tegen Midnights aan schuurt.

Op The Anthology versie van het album staan meer songs die zijn geproduceerd door Aaron Dessner en deze vaak door piano gedragen songs zitten wat dichter tegen de meer ingetogen en folky songs van met name Evermore aan. Het zorgt voor de welkome afwisseling die op de standaard versie van het album minder duidelijk hoorbaar is, waardoor ik ondanks de lengte van het album heel blij ben met The Anthology versie.

The Tortured Poets Department roept net als de vorige albums van Taylor Swift gemengde en verrassend uitgesproken reacties op, maar ik ben zelf toch weer diep onder de indruk van de songwriter Taylor Swift. Ik heb sinds 2022 echt een enorm zwak ontwikkeld voor Midnights, maar ook The Tortured Poets Department gaat de komende tijd heel vaak voorbij komen en bevestigt wat mij betreft de status van Taylor Swift als een van de grootste popsterren aller tijden. Erwin Zijleman

Vind haar stem best iets liefs hebben maar ook een beetje vlak vaak.

Het geheel zelden erg spannend.

Vraag me af of ze ooit iets anders dan skraalove heeft gekend altijd schrale gasten met ferme teleurstellingen klaarblijkelijk.

Hoop dat die gap waar ze nu mee is wel echt goede heartfelt tong tricks doet en shit dat heeft ze volgens mij zo onderhand wel eens verdiend.