Alcest - Les Chants de l'Aurore (2024)

“Alcest. Ik heb het weer geprobeerd” wekte bij mij de suggestie dat dat album bij Alicia nog niet (of niet meer) op de radar stond.

Mijn god wat is Améthyste gruwelijk zeg. Sowieso vind ik het weer een geweldig album, wordt waarschijnlijk wel 4,5*.

Dit wordt een jaarlijstplaat voor mij! Enkel 'Reminescence' had er niet op gehoeven, maar voor rest, wat een knallers! Lijkt bij momenten aan te sluiten bij 'Souvenirs d'un...', en dat vind ik na meer dan 15 jaar nog altijd een meesterwerk.

Nou inderdaad en ik doe het gewoon: ½-je erbij: 4,5* !

Améthyste is inderdaad gruwelijk hard, hebben ze ooit zo hard geklonken zelfs? Monsterlijk bruut nummer

Alcest levert met 'Les Chants de l'Aurore' een vertrouwd klinkend album af. Eigenlijk is het best knap om steeds zo fris te klinken terwijl er steeds uit dezelfde vaatjes wordt getapt. Het Franse combo is weliswaar geworteld in de (extreme) metal, maar laat daarvan slechts sporadisch iets doorklinken in haar oeuvre. In de basis levert de band rondom Neige een set dromerige klanken die links en rechts als vul-maar-in gaze wordt omschreven. Dat werkt als een trein. De plaat is open en toegankelijk en zuigt je meteen vanaf de eerste seconden de sprookjesachtige wereld in die op de hoes geschetst is.

In het verleden heb ik wel eens gemopperd dat Alcest veel te optimistisch klinkt. Maar het optimisme en de warmte die uitgaat van dit materiaal is juist iets om te omarmen door wie dat nog niet deed. Hoewel Neige in interviews somber is over de wereld waarin we leven, klinkt 'Les Chants de l'Aurore' als een troostende arm om de schouder. Wat fijn is, is de popachtige dynamiek die her en der opduikt in de werkstukjes. Dat zijn de elementen die Alcest fris houden.

Het enige waar ik wat moeite mee heb, zijn de ijl bedoelde zangpartijen. Dat blijft een aandachtspuntje. Voor de rest is het een verzameling sterke composities die van begin tot eind boeien. Bij mij springt als voorbeeld 'L'Enfant de la Lune (月の子)' eruit als hoogtepunt met zijn fraaie climax.

Zoals wel vaker met sommigen platen moet ik echt met een koptelefoon rustig gaan zitten om echt te beseffen hoe mooi de nummers zijn. Geweldig sfeervol en vol met prachtige melodieen. Zo bij de 2e helft van Spanje-Albanie kan hij mooi nog een keer op.Wellicht weet ik daarna wel 2 favoriete nummers te kiezen. Toch maar eens kijken voor Paradiso eind vh jaar.

Ik ben geen religieus persoon, zelf ben ik agnostisch maar mocht er een hemel zijn is dit album wat je voorgeschoteld gaat krijgen, man man man.
Pure bliss

Na meerdere luisterbeurten wordt hij nog beter zeg.
Na hun debuut miss wel de beste plaat!

Ken je andere werkjes van Alcest al wel Juul1998B?

Zeker, allemaal!
Dus nee, ik heb alcest al helemaal uitgespeeld

Geweldig album weer van Alcest. Naast het sublieme l'Énvol vind ik ook Komorebi een hoogtepunt. Het heeft precies die euforische en opzwepende sfeer waar ik bij Alcest zo van houd. En daarnaast wil ik een lans breken voor l'Adieu. Ik zie dat ik pas de eerste ben die dit nummer een stem geeft, maar ik vind 'm echt sprookjesachtig mooi. Deze rustigere kant van Alcest hoor ik heel graag.

Ik was zelf wel onder de indruk van de hardere sound van Spiritual Instinct. Dit album is duidelijk weer dromeriger en zweveriger. Toch behoud Neige gelukkig de screams/(black) metal en prog invloeden. Dat red voor mij het album, want ik vond zelf bijvoorbeeld Shelter niet te harden doordat het allemaal te zoetsappig werd. Wat mij betreft heeft Alcest echt die 'pit' nodig om de muziek interessant te maken. Vooral Améthyste is steengoed, perfecte mix van 'hard en soft'. Kant B van de plaat is beduidend minder dan kant A wat mij betreft, met als dieptepunt Réminiscence waar het dus echt te zoetsappig wordt (gelukkig maar een kort 'filler' nummer). De flow van dit album werkt voor mij ook nog niet echt, het eindigt meer op een whimper dan op een hoogtepunt wat mij betreft en er zit een enorm verschil in 'energie' tussen de eerste en tweede helft waardoor het voor mij voelt alsof dit album uit twee verschillende sessies/concepten bestaat ofzo, alsof de nummer zo allemaal bij elkaar en in deze volgorde niet werken als samenhangend album.. Spiritual Instinct en Kodama blijven voor mij de topalbums, maar dit is toch ook wel met momenten weer heel lekker. Kant A krijgt van mij makkelijk 4.5*, maar Side B haalt voor mij maar 3* of 3.5*. Laat het nog even als geheel bezinken voor ik een stem uitbreng..

Goed album, bekende sound, intens maar vooral erg mooi.

Al lang voordat mijn oren klaar waren voor verschroeiend harde metal, luisterde ik naar de dromerige, toegankelijke blackgaze (een samentrekking van black metal en shoegaze) van Alcest. Toch viel eigenlijk pas afgelopen jaar het kwartje, toen ik Alcest live zag en ze hun album Écailles de Lune van begin tot eind speelden. Dat was echt een betoverende ervaring, en een mooie aanleiding om het betreffende album in de weken erna ongezond vaak te beluisteren. Nu is er met Les Chants de l’Aurore een nieuw album van het tweetal, en ik denk dat ik in dit album ga wonen.

Blackgaze is ontzettend hip tegenwoordig, tot ongenoegen van sommige black metalliefhebbers van het eerste uur, en Alcest is de hoofdschuldige aan het populariseren van black metal. Je hoeft tegenwoordig niet meer in het zwart gekleed en met corpse paint beschilderd te zijn om black metal te maken. Frontman Neige droeg zelf tijdens zijn show in Nijmegen afgelopen oktober een Hawaii-shirt, en nog steeds kreeg hij de hele meute aan het headbangen en stak het voltallige publiek vuisten in de lucht als blijk van waardering.

Beginpunt
Ik wil maar zeggen, het is eigenlijk tegenwoordig helemaal niet meer zo gewaagd en raar om black metal te maken en te beluisteren. Tuurlijk, er zijn nog steeds heel veel acts die de grenzen opzoeken en eroverheen gaan, gelukkig wel! Het palet wordt echter steeds meer uitgebreid, waardoor zelfs je oersaaie buurman opeens uit de kast zou kunnen komen als black metal luisteraar.

Voor iedereen die eens van het genre wil proeven is Alcest een heel goed beginpunt. De band neemt de dromerige sfeer en toegankelijke melodieën van shoegaze en voegt daar zwartgeblakerde elementen als verwoestende blastbeats, vernuftige tremolo picking en oceaandiep geschreeuw aan toe. De verhouding tussen de twee genres wisselt een beetje, op Shelter uit 2014 zijn de black metalelementen bijvoorbeeld geheel afwezig.

Meesters van het genre
Op deze nieuwste is niet al te veel black metal te horen, maar de momenten waarop het tweetal losgaat zijn wel uitmuntend gekozen; de manier waarop shoegaze en black metal op dit album in elkaar grijpen is bewijs dat we hier de echte meesters van het genre aan het werk horen.

Want de zes liedjes op dit album (ik vergeet het instrumentale niemendalletje ‘Réminiscence’ maar even) zitten allemaal zo krankzinnig goed in elkaar dat je als luisteraar van het ene bevredigende moment in het andere valt. Soms zit hem dat in goed uitgekiende geweldserupties, soms zit hem dat in hemelse melodieën of in verstilde momenten van bezinning. Die drie samen zorgen voor een muzikale taal waarin stem gegeven wordt aan puur verlangen.

Verlangen
Les Chants de l’Aurore gaat over het verlangen naar een andere wereld waar je beter in past dan deze wereld, het gaat over het verlangen naar iemand die er niet meer is, het gaat over het verlangen het sterfelijke lichaam en alle bijbehorende gebreken te ontstijgen en het gaat over het verlangen één te worden met de natuur. Het is merkbaar dat aan dat immense verlangen groot lijden ten grondslag ligt, maar het tweetal van Alcest weet dat lijden om te buigen in iets prachtig; achter de pijn doemen kolossale bergen van hoop op.

Het zorgt voor een bitterzoet geheel waar ik telkens weer diep door geraakt word. Les Chants de l’Aurore is melancholisch, opbeurend, troostrijk, krachtig, donker en dromerig en past perfect bij wie ik op dit moment ben en hoe ik het leven ervaar. Net als het leven zelf is dit album een wonderlijk geheel van tegenstellingen die niet alleen prima naast elkaar kunnen bestaan, maar elkaar ook nodig hebben om de boel voort te stuwen en in beweging te houden.

Radartje
En ondertussen word jij zelf als klein radartje op allerlei manieren bewogen door wat er binnenin en om je heen gebeurt. In het geval van dit album betekent dat dat de tegenstelling tussen weemoed en hoop me keer op keer ontroert, omdat ik die tegenstelling zelf in het dagelijks leven ook heel diep ervaar, waarbij hoop – net als op dit album – uiteindelijk altijd als overduidelijke overwinnaar uit de bus komt.

Bij een nummer als ‘Améthyste’ – dat overigens voor mij eigenlijk net zo goed is als ‘Percées de Lumière’, mijn favoriete nummer van Alcest – twijfel ik regelmatig of ik een gat in de lucht moet springen van geluk of bittere tranen moet wenen van verdriet. Beide gevoelens zijn sterk aanwezig bij het luisteren van dit album en ik vind het prachtig dat deze muziek wat dat betreft zo enorm dicht bij het echte leven staat. Zoals ik al zei, ik zou wel willen wonen in dit album, dat vooral een album van het zoeken naar en vinden van hoop is.

blogpost

Zeg, laat mij er buiten!

Alcest heeft sowieso geen grunts. De harsh vocals bij Alcest worden screams genoemd. Grunts vind je bij de Death Metal.

Alcest weet al jaren verschillende mensen aan het huilen te krijgen: blackgaze-liefhebbers door hun dromerige melodieën en een bepaald type metalman omdat ze al ruim een decennium geen blackmetalplaat meer hebben afgeleverd.

Voor mij is Alcest vooral een band die nog nooit een slechte plaat heeft uitgebracht. Zelfs de zuivere shoegazeplaat, Shelter, vond ik fantastisch.

En nu, vijf jaar na Spiritual Instinct, worden de fans weer getrakteerd met Les Chants de l'Aurore, een bloemlezing van het werk van Neige en Winterhalter.

Améthyste, dat perfect had gepast op Spiritual Instinct, wordt door veel fans gezien als het sterkste nummer van het album. Persoonlijk geef ik de voorkeur aan het opbeurende Komorebi (Japans voor ‘zonlicht’), vanwege de verrassende manier waarop blast beats in het refrein zijn verwerkt. Flamme Jumelle is voor mij de lente-like tegenhanger van Autre temps (Les Voyages de l'Âme-tijdperk).

Het Shelter-achtige L’Adieu (afscheid) sluit Les Chants op een prachtige manier af. Zelfs voor een band als Alcest hoeft niet alles ingewikkeld te zijn.

En dan hebben we het nog niet gehad over het prachtige artwork van Les Chants de l’Aurore. Ook de videoclip voor L'Envol is een prachtige aanvulling op de muziek.

De heren van Alcest hebben opnieuw een parel van een plaat afgeleverd. Persoonlijk vind ik Les Chants sterker dan de twee voorgaande albums vanwege het diversere geluid. Op naar de live-uitvoering!

Alleen de hoes is al waanzinnig, ben benieuwd. Ben niet écht meer een metalfan. Heb mijzelf al jaren niet meer geschminkt als Abbath, zou niet weten of Gaahl nog steeds wijn drinkt in Bergen en wat Varg allemaal uitspookte na Belus heb ik redelijk langs mij heen laten gaan. We gaan het meemaken!

O, ben je daar nog?

Nou er is sinds de jaren 90 veel en veel betere black metal gemaakt. En met dat alles heeft Alcest helemaal niets te maken.
Wonderschoon en dromerig is het wel.

Als het gaat om black dan 'zit/zat' ik wel uitsluitend in die hoek van Mayhem, Satyricon, Immortal, Gorgoroth, Darkthrone, Marduk. Mijn enige blackened en uberhaupt metal-uitwijkjes gaan tegenwoordig alleen nog maar naar Behemoth. Ik zal deze Alcest maar eens beluisteren binnenkort.

Crème de la crème van de shoegaze/blackgaze. Zo wil ik Alcest eigenlijk altijd wel omschrijven en ook zo dit keer. Ik drukte de plaat een beetje naïef weg in het begin, wellicht omdat je de muziek eigenlijk wel kent en weet wat je kan krijgen, al vond ik het nog niet echt het tijd van het jaar om deze plaat op te gooien, hoewel we niet echt een zomer hebben gehad vind ik dit altijd wel meer een bandje voor tijdens de herfst/winter. Hoewel ik mezelf nu echt onwijs ga tegen spreken (het zijn één van de warmste dagen voor dit jaar) heb ik vandaag tijdens het wandelen toch deze plaat aangezet, al was het misschien meer uit keuzestress en het feit dat ik niet echt wist wat ik wou horen.

En ik moet zeggen ik heb me uitstekend vermaakt met deze plaat hoor. Goed, het is Alcest en ja, je weet gewoon wat je voorgeschoteld krijgt maar toch weet Neige het altijd zo heerlijk over te laten komen, daar ga ik heel goed op. Ritmisch prachtige muziek en vooral heel erg zweverig, je moet er van houden hoor.

Ik heb ze voor het eerst tijdens Graspop in 2022 gezien, met zeventienduizendmiljard graden in die tent was het geen pretje maar, ik heb me best vermaakt. Alleen zoals ik al zei; de band kwam pas echt binnen tijdens Soulcrusher vorig jaar, donker, kill en zweverig, heerlijk om live te zien. Einde dit jaar weer even bezoeken in Paradiso, dat belooft ook zeker met dit album er bij dat het een waanzinnig leuke avond gaat worden, daar heb ik alle vertrouwen in.

Ben benieuwd Paradiso later dit jaar.

Het album Les Chants de L’Aurore van Alcest heeft me echt geraakt. Elk nummer op dit album laat duidelijk zien hoe goed Alcest emoties kan overbrengen met hun muziek. De Franse band, die begon in 2000, mixt black metal met shoegaze. Dit zorgt voor een bijzondere sfeer in hun muziek, die soms dromerig, soms krachtig is. Ze nemen je mee naar een andere wereld vol mysterie en mooie melodieën.

Het album begint sterk met het nummer Komorebi. Dit nummer grijpt je meteen vast met een krachtige start. De melodie is heel mooi en blijft je bij, zelfs nadat het nummer afgelopen is. Het voelt alsof het je uitnodigt om de rest van het album te ontdekken.

Daarna komt L’Envol, waarin de zang licht en bijna hemels klinkt. Het geeft een gevoel van vreugde en lichtheid. De gitaarmelodie maakt het nog mooier en zorgt ervoor dat dit nummer heel speciaal voelt, alsof je door de lucht zweeft.

Améthyste is een heel ander soort nummer. Het klinkt donkerder, met stevige zang en een krachtige sfeer. Het einde van het nummer is heel hypnotiserend en sleept je mee naar een diepe, nadenkende stemming. Dit contrast maakt het nummer boeiend.

Flamme Jumelle heeft een fijne gitaarmelodie die steeds terugkomt. Het nummer voelt warm aan, alsof je een goede vriend weer ontmoet. De muziek vloeit heel soepel door, waardoor het nummer een fijne sfeer creëert.

Dan is er Réminiscence, waarin een eenvoudige maar prachtige pianomelodie centraal staat. Dit rustpunt in het album voelt als een moment van bezinning, waardoor je even kunt ademen en nadenken.

Met L'Enfant de la Lune (月の子) neemt Alcest je mee naar een mystieke, onbekende wereld. De melodie is zo licht en dromerig dat het voelt alsof je de maan zelf kunt aanraken.

Het album eindigt met L'Adieu, een mooi en rustig afscheid. Dit nummer is perfect om het album mee af te sluiten en laat een diepe indruk achter.

Les Chants de L’Aurore is een prachtig album dat vol zit met emoties. Voor iedereen die houdt van atmosferische metal, is dit album een aanrader. Alcest laat hier zien dat ze nog steeds tot de beste bands in dit genre behoren.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

En, hoe was het?

Fantastisch, JM. Het was fantastisch.

De beste gesprekken zijn de gesprekken met jezelf

Het was inderdaad fantastisch. Wat een band, wat een album.

Baal er nog steeds van dat ik ze heb moeten missen in Brugge vorig jaar, want toen deden ze wel Délivrance. Die had ik toch echt heel graag live gehoord, misschien het enige smetje.

Je kunt niet altijd zes gooien JM!

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Les Chants de l'Aurore heeft dit jaar veel tijd op mijn platenspeler doorgebracht. Kodama was mijn kennismaking met Alcest, maar die plaat deed mijn enthousiasme voor de band nog niet echt ontluiken. In de afgelopen jaren is mijn muzikale dieet behoorlijk veranderd en groeide mijn belangstelling voor post rock/metal, black metal en aanverwante stijlen die raakvlakken hebben met wat Alcest hier laat horen. Wellicht dat daarom dit laatste album van Alcest me nu wel aanspreekt.

Alcest weet op dit album een bijzondere sfeer te creëren die het midden houdt tussen hoopvol, optimistisch en bitter. Op momenten klinkt de band als het zwartgeblakerde broertje van Anathema ten tijde van Weather Systems. Prachtige plaat!

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl