namsaap schreef:
Neal Morse is een componist en muzikant die ik enorm bewonder en sinds zijn jaren bij Spock’s Beard volg. De laatste jaren ben ik wat kritischer op zijn output omdat hij op sommige albums erg terugviel op trucs uit het verleden. Tegelijk zijn deze trucs wel stijlelementen die zijn muziek typisch ‘Neal’ maken.

Ook op The Restoration komt veelvuldig elementen van eerdere albums van hem terug en gaat hij met name terug naar de vroege Spock’s Beard-jaren (spoiler: op zijn nieuwe album komen die elementen ook sterk terug.) Tegelijk klinkt dit album toch fris, dankzij de inzet van alle gastmuzikanten en zangers die dit album rijk is. Ook wordt zijn overvloedige gebruik van sus4 naar majeur-resolutie op dit album enorm beperkt. The Restoration is geen topper in zijn sterke discografie, maar wel een uitstekend album geworden.

80/100

namsaap schreef:


Dit album van Saxon heb ik dit jaar regelmatig opgelegd of tijdens het sporten op mijn oortjes afgespeeld. Het titelnummer is een heerlijke heavymetalanthem, FIre And Steel en Super Charges zijn energieke beukers en ook de midtemponummers (vooral There’s Something In Roswell, 1066 en Witches Of Salem) doen het erg lekker. Het volvette geluid van Andy Sneap zorgt ervoor dat alles smeuïg uit de speakers komt. Madame Guillotine drukt voor mij de score een beetje, maar desondanks kom ik op een krappe 4,5 sterren

Ik geloof best dat als ik dit album zou afzetten tegen eerdere releases van Saxon, ik tot de conclusie kom dat dit meer van hetzelfde is. Wellicht is het daarom een luxe dat ik niet zo bekend bent met het meeste werk van de band. Op zichzelf is dit een uitstekende plaat met jaarlijstpotentie!

Score: 85/100

namsaap schreef:


The Smile is in mijn lijst met aankopen van 2024 een vreemde eend in de bijt. In de releaseluwte van de maand januari besloot ik dit album een kans te geven (het debuut is aan mij voorbij gegaan), waarbij de schijnbare willekeur in kwaliteit van de vinylpersingen me deed besluiten om de CD in huis te halen.

Wall Of Eyes is een interessant album, maar begint onderweldigend…… Het titelnummer kan me niet erg bekoren en ook het navolgende Teleharmonics weet me niet te grijpen. Vanaf Read The Room gaat het gelukkig een stuk beter en bij Under Our Pillows ben ik helemaal om. Wat een heerlijk nummer is dit! Hier kan menig progband een punt aan zuigen. Bij I Quit haak ik helaas weer even af, maar dan… Bending Hectic! Wat een prachtig opgebouwd nummer is dit, een van de hoogtepunten van dit jaar.

De wisselvalligheid van dit album maakt dat ik tot een krappe 3,5 sterren kom.

Score: 68/100

namsaap schreef:


Charcoal Grace is een van mijn meest gedraaide albums in 2024. Dat het album zo vroeg in het jaar uitkwam heeft daar natuurlijk mee te maken, maar het album wordt ook beter met elke luisterbeurt. Dit was in januari al een kandidaat voor een hoge plaats op mijn jaarlijst en nu, in de wetenschap dat er veel sterke releases zijn uitgekomen, nog steeds.

Score: 90/100

namsaap schreef:


Echoes Of Light is - ondanks mijn aanvankelijke enthousiasme over dit album - al snel na de release in de schaduw van andere albums komen te staan. En nu ik het album opnieuw luister, hoor ik weer waarom: Echoes Of Light is een erg onevenwichtig album. Het album begint sterkt met het titelnummer en A Death Though No Loss, waar met name het sterke melodieuze gitaarwerk mijn enthousiasme aanwakkert. Shallow Nights is daarna een behoorlijke klap minder, vooral door de saaie en onvaste zang die grote delen van het nummer verpest.
Met het swingende Selenophile revancheert de band zich gelukkig weer, al wordt het niveau van de eerste twee nummers niet gehaald. Gold/Dust is een ‘OK’-nummer en wordt onderuit gehaald door de zang. Het mooie melodieuze leadgitaarwerk in het tweede deel maakt dit enigszins goed. Het afsluitende An Ode The The Warrior geeft betekenis aan het woord episch en sluit het album waardig af.

Complimenten voor de vinyluitgave van dit album. De hoes is op een goede kwaliteit karton gedrukt en de plaat gaat vergezeld van een mooi boekwerk. Helaas zie ik dat steeds minder vaak bij vinylreleases.

Score: 78/100

namsaap schreef:


Ik heb inmiddels ettelijke luisterbeurten achter de rug, maar ben er nog niet helemaal uit qua score. Aanvankelijk was is best wel enthousiast, maar gaandeweg merk ik ook dat ik een beetje scherpte en rauwheid mis in de uitvoering van sommige nummers op dit album.

Het album begint sterk met The Promethean Spark, met zijn dissonante akkoorden en mooie opbouw. Ook de eerste single Pilgrimage To Oblivion knalt er goed in. Na Twice Born zakt het album wel een beetje in..... A Taste Of Ambrosia klinkt een beetje richtingloos naar mijn smaak en ook Blood Trails to Love en Hubris and Blue Devils kunnen mij minder bekoren.

Op de laatste twee nummers revancheert Ihsahn zich gelukkig weer. Met name At The Heart Of All Things Broken kent een sterke opbouw en uitvoering en is een heerlijk meeslepend epos.

Vooralsnog zet ik in op een 3.5, maar misschien dat de waardering voor het middengedeelte van dit album nog komt.

In mijn vorige commentaar liet ik blijken enigszins ambivalent ten opzichte van dit album te staan. Mettertijd ben ik echter steeds positiever over dit album geworden en, ook al zijn Kant A en D veruit het sterkst, groeit ook mijn waardering voor het middendeel van deze plaat. Een complex en tegendraads nummer als Hubris And Blue Devils heeft tijd nodig om te landen en de dreigende sfeer en de sterke melodie van A Taste Of Abrosia maken dit toch wel een sterk nummer.

Score: 84/100

namsaap schreef:


Aanvankelijk liep ik niet erg warm voor deze ambient-versie van Fates Warning, maar in de juiste setting is dit best een aangenaam album om te luisteren. Ray Alder klinkt uitstekend, al zingt hij redelijk binnen de lijntjes en maakt hij zijn zanglijnen niet erg spannend. Datzelfde geldt voor de muziek, die redelijk binnen eenzelfde tempo en register blijft. Dat maakt dat de nummers onderling weinig onderscheidend zijn.

Blijkbaar heb ik sinds dat ik bovenstaande schreef niet meer de setting gevonden om dit album te luisteren, want de LP is sindsdien - tot vandaag dan - niet meer uit de hoes geweest. En weer kom ik tot de conclusie dat het allemaal prima klinkt. Ik mis echter spanning in de nummers, daarom gaat deze LP naar het 'verkoop'-vak.

Score: 64/100

namsaap schreef:


"Met Fall brengt Borknagar alweer een topplaat uit! Ik volg de band pas sinds Winter Thrice, maar alle albums sindsdien zijn een verrijking voor mijn collectie, zo ook dit album.

Op Fall vaart de band wederom een iets melodieuzere koers, maar blijven de krachtige blackmetalpassages genoeg aanwezig om het contrastrijke karakter van de muziek in stand te houden. De zang van ICS Vortex en Lazare klinkt op dit album sterker dan op True North. Voor nu zet ik in op 4 sterren, maar ik merk dat ik dit album per luisterbeurt meer kan waarderen. Op die score kom ik dus vast nog wel terug ."

Toch niet, Fall is een erg goed album, maar die vier sterren zijn prima. Northward is een bazentrack!

Score: 83/100

namsaap schreef:

The Chronicles of Father Robin is een Noorse progressieve rock band met leden van Wobbler, Tuskmørke, Jordsjø en The Samuel Jackson Five. De muziek is geïnspireerd op het geluid van de Canterbury scene en grote progbands uit de jaren ’70. Vorig jaar bracht deze band de eerste twee uitstekende delen van het drieluik The Songs & Tales of Airoea uit. Het dit jaar verschenen derde en afsluitende deel kan zich helaas niet meten met de eerste twee delen van het epos. Opener Magical Chronicle klinkt veelbelovend en Empress Of The Sun is een geweldig nummer, maar op de andere nummers schiet de band tekort.

Score: 70/100

namsaap schreef:

Ik was best wel gecharmeerd van voorganger Támsins Likam, maar wat de band op Men Guðs Hond Er Sterk laat horen is best wel teleurstellend. Zo af en toe komen er best vette passages langs, zoals op het nummer Í Hamferð, maar voor het overgrote deel kabbelen de weinig memorabele doomnummers aan mij voor bij zonder me te raken. Zelf de magistrale stem van Jon Aldera kan geen redding brengen.

Score: 63/100

namsaap schreef:

Welcome To The Planet, het laatste studio-album waarop David Longdon te horen is, viel mij een beetje tegen en ook voorganger Common Ground miste al een beetje het elan van voorgaande albums. Met het overlijden van David had ik eerlijk gezegd voor mezelf de band al een beetje vaarwel gezegd en aanvankelijk niet de moeite genomen om The Likes Of Us te beluisteren. Overtuigd door de positieve geluiden van anderen ben ik uiteindelijk toch overstag gegaan om er tot mijn genoegen achter te komen dat dit nieuwe album echt uitstekend is.

De band laat bij vlagen een wat steviger geluid horen en klinkt bevlogener dan op eerder genoemde albums. Zeker op de nummers die de eerste schijf van deze dubbel-LP bestrijken komen fors aangezette passages voorbij die bij tijden eerder aan Spock’s Beard doen denken dan aan BBT.

Alberto Bravin blijkt een waardig opvolger van Longdon, zonder zijn voorganger te willen kopiëren. Hij weet de sfeervolle composities prachtig in te kleuren met zijn stem. Zijn stem is niet zo vol en warm als die van zijn voorganger, maar zeker kleurrijk. Het prachtige Miramare is een mooie demonstratie van zijn kunnen.

Helaas gaat de plaat met de laatste twee nummers een beetje als een nachtkaars uit, maar daar tegenover staan toppers als het magistrale Beneath The Masts en het eerder genoemde Miramare.

Score: 85/100

namsaap schreef:

De ‘oudjes’ doen het goed dit jaar. Saxon, Judas Priest en Deep Purple brachten uitstekende albums uit. Ook Bruce Dickinson brengt een kleine 19 jaar na Tyranny Of Souls een uitstekend solo-album uit. The Mandrake Project is een bijzonder gevarieerd album geworden. Het opent duister met het zware Afterglow Of Ragnarok, klaart wat op met de luchtige hardrocksong Many Doors To Hell, combineert americana met onvervalste Black Sabbath-riffs, tovert oosterse sferen naar voren op het gedragen gezongen Fingers In The Wounds en klinkt contemplatief op het rustige Face In The Mirror.

De donkere en organische productie laat de nummers goed tot zijn recht komen en past uitstekend bij dit album. Wie vooral moderne, platgewalste en gladgestreken producties gewend is zal wellicht even moeten wennen.

Score: 86/100

namsaap schreef:
Solstafir heeft geprobeerd met Hin Helga Kvöl een bondiger album te maken met kortere nummers. Dat is gelukt, maar ik had liever gehad dat ze een beter en gebalanceerder album hadden gemaakt. Na de eerste luisterbeurt was ik erg teleurgesteld en wilde ik dat album al nomineren voor de verkoop.

De soep wordt uiteindelijk niet zo heet gegeten, want na een tijdje met dit album gespendeerd te hebben hoor ik toch genoeg lichtpuntjes. Het is vooral de lappendeken op kant A die me matig geboeid kan houden. Het album begint OK met het new-wave-achtige Hún Andar, vervolgt sterker met het titelnummer dat teruggaat naar Sólstafir oude stijl, om daarna een gedrocht van een nummer te serveren in de vorm van Blakrakki. Sálumessa kan de meubels op kant A niet redden.

De keerzijde lijkt met dezelfde kommer en kwel te beginnen. Vor Ás begint niet sterk, maar als de rock 'n' roll in het tweede deel van het nummer begint, begint ook mijn waardering voor hetgeen de band op de rest van dit album biedt. Daarna is het vooral het postmetalgeluid dat de boventoon voert en daarin is de band mijns inziens het beste.

Score: 69/100

namsaap schreef:


Prima plaat, deze tweede worp van Vltimas, goed geproduceerd en degelijke nummers. Toch doet dit me een klap minder dan het debuut. Ik heb de plaat dan ook weinig gedraaid dit jaar.

Score: 70/100

namsaap schreef:

... en inmiddels heeft de LP al etterlijke rondjes gedraaid. Opener Knight Of The Night is een van mijn favoriete nummers van 2024. Dat niveau wordt op de rest van de plaat niet gehaald, maar Divine Battle is een heerlijke plaat!

Score: 81/10

namsaap schreef:

Vooraf had ik me toch best wel verheugd op dit album van de officieuze opvolger van Sons Of Apollo. Ondanks dat op de twee albums van die band wel een en ander was af te dingen, vond ik vooral het debuut toch wel erg genietbaar. Helaas blijkt Insanium toch best wel een tegenvaller....

'Tuurlijk, zowel instrumentaal als vocaal worden alle registers opengetrokken om de luisteraar te overweldigen en is het indrukwekkend om te horen wat deze muzikanten allemaal kunnen. In de basis draait muziek echter om goede composities die de luisteraar raken. En wat dat betreft gaat het wat mij betreft mis. De nummers klinken wat plichtmatig en mat, ondanks het imponerende spierballenvertoon.

Nu hou ik zeker een slag om de arm, want de albums van Sons Of Apollo hadden ook enige tijd nodig om te landen, maar voorlopig zet ik voor dit album in op drie sterren.

Na bovenstaande review heb ik dit album volgens mij niet meer opgezet tot vanavond. Ik neig naar een verhoging tot 3,5 sterren, maar da's een krappe 3,5 want echt geïnspireerd vind ik dit album nog steeds niet klinken.

Score: 67/100

namsaap schreef:


Het vorige album dat ik luisterde, was de klinisch uitgevoerde prog van Whom Gods Destroy. Dit album van Brodequin is en vele opzichten een tegenpool. De overeenkomst is wellicht dat, ook al zijn de heren van Brodequin niet zo technisch vaardig als de heren van Whom Gods Destroy, de uitvoerig van Harbringer Of Woe erg strak klinkt. Grote verschil is dat deze smerige death metal veel urgenter klinkt en de beleving laat horen die dit album geloofwaardig maakt. Wat een bruut halfuur, deze plaat!

Score: 83/100

namsaap schreef:

Judas Priest laat 50 jaar ver in hun carrière nog steeds menig power- en heavy metalband horen hoe een sterk album in dit genre moet klinken. Een mooie mix van uptempo knallers, midtempo bangers en langzame epische tracks. Natuurlijk wordt er af en toe losjes geciteerd uit eerder werk (De riff in God Is My Witness doet bijvoorbeeld erg denken aan Leather Rebel) en worden er geen nieuwe wegen bewandeld. De productie van Andy Sneap zorgt er wel voor dat de band op Invincibel Shield nog steeds actueel klinkt.

Vanaf Trial By Fire laten de heren hun schild , en daarmee het niveau, een beetje zakken. Vooral Escape From Reality klinkt moeizaam en had achterwege gelaten mogen worden. Net dat het slecht is, maar het nummer valt uit de toon bij het verder coherente album. Giants In The Sky sluit het reguliere album gelukkig sterk af.

Op de deluxe-CD krijgen we dan nog een toetje met drie nummers die allemaal beter op het reguliere album hadden gepast in plaats van Escape From Reality.

Score: 85/100

namsaap schreef:

Voorlopig scoren de 'oudjes' het goed in mijn lijst. Natuurlijk is Riot V een hele andere band dan de band die Fire Down Under en Thundersteel uitbracht, maar de huidige line-up bevat ook grotendeels ervaren rotten in het genre.

In mijn vorige commentaar schreef ik dat de band op dit album geïnspireerd klonk door Judas Priest en laat ik nu hiervoor de laatste worp van die band geluisterd hebben. Dan valt wel op dat het laatste album van JP wel wat overtuigender klinkt. Ook productioneel valt dit album een beetje in het niet bij Invincible Shield, zonder te willen zeggen dat Mean Streets slecht klinkt.

Score: 81/100

namsaap schreef:

Zojuist teruggekomen van hun uitstekende concert in Willemeen is het een mooi moment om dit vierde album van Witherfall weer op te zetten. Dit album heeft me nooit zo gegrepen als de eerdere albums van deze band. Het album begint erg sterk met They Will Let You Down waar het genieten is van het meesterlijke drumwerk van Minneman en het melodieuze gitaarspel dat invloeden van Andy LaRoque en Marty Friedman verraadt. De powerballad Where Do I Begin is is soms een beetje over-the-top maar tegelijk wel erg gaaf en Insidious demonstreert hoe King Diamond thrash metal zou spelen.

Na de drieklapper op kant A vond ik aanvankelijk het niveau van de rest van de plaat een stuk minder, maar ik moet mijn mening toch enigszins bijstellen. Ceremony Of Fire is een sterk nummer en het titelnummer, dat ik eerder als matig bestempelde, bevalt me bij herbeluistering ook een stuk beter. Niet alles wordt beter, want het potsierlijke When It All Falls Away blijft ook nu een draak van een nummer. Weliswaar herpakt de band zich in het tweede gedeelte van het nummer, maar dan is er al teveel schade aangericht. Op het ruim 10 minuten durende What Have You Done herstelt de band zich gelukkig.

score: 81/100

namsaap schreef:

Om verklaarbare, maar onbegrijpelijke redenen is dit album niet veel op mijn draaitafel te vinden geweest. Verklaarbaar vanwege de vele interessante releases rond het verschijnen van The Shape Of Fluidity (Dvne, VandenPlas en My Dying Bride verschenen op dezelfde dag, ARD en Inter Arma een week later), maar onbegrijpelijk omdat dit een geweldig album van Dool is. Donker, maar toch luchtig. Beste album van Dool? Het zou zomaar kunnen, wat bij elke luisterbeurt deze avond ontdek ik weer wat nieuws en waardeer ik ook nummers als Evil In You en House Of A Thousand Dreams, die ik als de mindere nummers zag, steeds beter.

Score: 89/100

namsaap schreef:
Aanvankelijk zat ik in het kamp van de users hier die A Mortal Binding ietwat tegen vond vallen en zelfs een beetje saai. Inmiddels ben ik daar toch enigszins op teruggekomen.

Het album komt wat moeizaam op gang. De eerste drie nummers (kant A) zijn weliswaar prima, maar het is vanaf het vette Unthroned Creed dat deze plaat pas echt opbloeit (verwelkt?). De gitaren worden wat meer aangezet en het riffwerk wordt wat imposanter. Het epische en grandiose The Apocalyptist is daarna helemaal een voltreffer. Ook het afsluitende Crushed Embers is een heerlijke klaagzang zoals alleen MDB die kan maken.

Vanwege de mindere kant A: 3,5 sterren.

Ik verhoog tot naar een kleine 4 sterren. Ook nu blijf ik van mening dat Kant A onderweldigend is, maar vanaf Unthroned Creed wordt het toch wel tamelijk geweldig wat MDB laat horen. The Apocalyptist is wat mij betreft nog steeds het hoogtepunt van dit album.

Score: 78/100

namsaap schreef:
Het debuut Take Up My Bones sloot mijn top 20 van 2022 af. Ik keek dan ook uit naar deze opvolger.

Stilistisch borduurt deze plaat voort op het debuut, dat maakt Cursed To Nothing gelijk duidelijk. Echter, op het eerste gehoor kunnen de nummers op Untouched By Fire veel minder boeien. Toch merk ik dat na een aantal luisterbeurten de nummers wat meer gaan leven en dat de plechtige sfeer van de muziek me weer in zijn greep krijgt.

Heel veel meer luisterbeurten heeft deze plaat nadien niet gehad. Untouched By Fire is geen slechte plaat, integendeel, maar de verrassing is er wel een beetje af. En dan mist dit album de variatie om tocht te blijven boeien.

Score: 73/100

gigage schreef:
Things you might have missed in 2024: Simone Simons met Ayreon en God Dethroned

namsaap schreef:


Bij herbeluistering merk ik dat er weer even tijd nodig heb om 'in' het album te komen. Ik blijf nieuwe dingen ontdekken. Geen plaat om even casual op te zetten.

Score: 80/100