Stef Kamil Carlens - Be Who You Wanna Be (2024)

Om naar uit te kijken. Een nummer waar mijn muzikale helden benoemd worden is alleen maar een pré.

Welk nummer bedoel je?
Op Tidal is Walk on red, stop on green beschikbaar. Klinkt lekker hoor.

Edit: ah, nu hoor ik de tekst van dat nummer. Prince, Sheila E, Wendy & Lisa . . . .

Zelf schrijft hij : 'An ode to unruliness, to boldness, to creativity, to makers, to free thinking. An ode to the heroes, the fun, the dancing and… the funk!'

Hij en ik hebben dezelfde muzikale helden

Dat sax-solootje lijkt uit een bestaand nummer te komen, maar ik kan het niet zo goed plaatsen.

Opener The Future is een Prince cover, het nummer werd gebruikt in een Batman film, en C'est Comment Qu'on Freine is een nummer van Alain Bashung & Serge Gainsbourg. De cover van The Future doet het origineel trouwens verbleken. Suspicion werd geschreven door de bekende producer Nicolas Rombouts & Gregory Frateu. De rest door Stef zelf.

Waar kan je die al luisteren? Op tidal staat alleen nog maar Stop on red . .

Gevaarlijke uitspraak

Maar ja, Stef is na Prince mijn favoriete live performer, dat heb ik hem ooit ook gezegd, vond ie leuk te horen uiteraard omdat ie zelf ook fan is. Maar ik meen het wel. Ervaar eenzelfde energie op het podium (dans, kleding, charisma). De laatste jaren is ie een stuk rustiger op het podium (net als Prince dat was).

Niet. Lura krijgt recensie exemplaren om te recenseren

Ah, stuur ff door Lura

Na de eerste keer de schitterend opgebouwde opener The Future gehoord te hebben was ik al om. Het is een cover van een nummer wat Prince schreef voor de score van Tim Burton's eigenzinnige versie van Batman uit 1989. Prince is de artiest die Stef sinds hij begin jaren tachtig in een hoekje van een klein winkeltje in de Antwerpse Kammenstraat Controversy uit een platenbak trok, met stijgende bewondering is beginnen volgen.

Stefs cover doet hier de versie van de meester echter geheel verbleken. Het aanstekelijke, funky ritme brengt de luisteraar meteen in de juiste vibe. De gelaagdheid van het nummer is geniaal, met ook nog eens een inventief koortje van Nel Ponsaers en Rahmat Emonds waarvoor Lovely Rita van The Beatles model lijkt te hebben gestaan. Ook is hier de heerlijke solo van Jonas Meersmans op Fender niet te versmaden.

Suspicion is eveneens een cover, afkomstig van A Gentleman’s Agreement van Dez Mona, een album waaraan Stef destijds meewerkte. Het nummer werd mede gecomponeerd door muzikant en producer Nicolas Rombouts (o.a. Mercelis) die ook meewerkte aan Be Who You Wanna Be, zowel als muzikant en als arrangeur. Het zijn die door Stef, Rombouts, Alban Sarens, Maarten Moesen, Nel Ponsaers, Rahmat Emonds, Jonas Meersmans & Mirko Banovic gemaakte arrangementen die de composities naar een nog hoger niveau tillen.

Ook C'est Comment Qu'on Freine is een aanstekelijke cover en wel van Alain Bashung & Serge Gainsbourg. De overige, uitstekende songs zijn van Stef zelf, waaronder het reeds vrijgegeven Walk on Red, Stop on Green waarbij het moeilijk stilzitten is. Het verslavende Be Who You Wanna Be is de afgelopen weken uitgegroeid tot een van mijn favoriete albums van 2024 tot nu toe. Gelukkig wordt de release binnenkort ondersteund met liveoptredens in de Lage Landen, net als het album een absolute aanrader!

Stef Kamil Carlens & band live :

10-04 RIJKEVORSEL : De Singer
12-04 BRUGGE : Cactus Club
13-04 GENT : Ha Concerts
02-05 UTRECHT : TivoliVredenburg
04-05 HERENTHOUT : De Lux
10-05 KORTRIJK : Wilde Westen
11-05 LEUVEN : Het Depot
15-05 SINT NIKLAAS : De Casino
18-05 MAASTRICHT : Muziekgieterij
19-05 BREDA : MEZZ
08-07 GENT : Gent Jazz

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Origineel van The Future is imo toch een pak beter. Verder een mooie aanvulling op zijn oeuvre.

‘A playful, funky album, born from the desire to play live again; a playful and funky band that will tour in Belgium and the Netherlands starting in April 2024’.

Duidelijker kan Stef het zelf niet verwoorden. Dé artiest die ik het vaakst live heb gezien in mijn leven en daar gaat volgende maand een nieuw optreden aan toegevoegd worden in het kader van Be Who You Wanna Be. Daar kijk ik enorm naar uit.

Als je hem spreekt blijkt het een aimabele kerel te zijn met heel veel liefde voor muziek en met zijn eigen muziekhelden. Zo sprak ik ooit met hem hoe vreemd het voor mij was met hem een gesprek te voeren als muzikale held zijnde, en hij herkende dat wel omdat hij een zelfde ervaring met Nick Cave had.

Een andere liefde van hem is Prince, en die liefde delen we. Prince krijgt dan ook een waar eerbetoon op dit album. Wat zeg ik? Zijn geest waart er doorheen. Heerlijke funky nummers en de knorrende sax zoals we die van het Prince-nummer Girls & Boys kennen hoor je veel terug.

Opener The Future is zelfs een cover van het Prince Batman album. Waar de originele versie duister klinkt, daar geeft Stef het een lichtere kleur mee in de stijl van het genoemde Girls & Boys.
Op single Walk on Red, Stop on Green noemt hij naast Prince ook o.a. Sheila E. en Wendy & Lisa.
En dan nog een cover van de ook door mij geliefde band Dez Mona: Suspicion, wat in deze versie ineens een heel ander nummer geworden is. Geen vreemde keuze, daar Stef samenwerkt met Dez Mona bandleden.

En zo staat het hele album vol heerlijke muziek. Hiermee is hij voor mij terug op het niveau van albums als Big City en I Paint Pictures on a Wedding Dress (niet dat zijn niveau ooit laag is geweest).
Dit album is licht van kleur, speels, maar vooral onweerstaanbaar goed.

Stef Kamil Carlens & The Swoon hebben een album afgeleverd waar ik op slag verliefd op geworden ben.

Nieuwe muziek van Stef is altijd een beetje als een warm bad na een lange werkdag, niet dat ik een bad heb, maar dat stel ik mij zo voor...wat een fijne stem heeft die man toch. Zelfs nummers waar ik minder mee heb worden een aangenaam luisterplezier dankzij zijn sound.

Heel anders dan de vorige twee soloplaten maar niet minder goed. Een album dat ik de komende maanden nog vaak zal luisteren.

Volgende maand ga ik hem eindelijk eens live zien, ik ben benieuwd.

Wat een heerlijke verrassing, doet mij teleporteren naar de tijd van Disco! en dEUS' Worst Case Scenario/In A Bar Under The Sea.

Deze plaat gaat nog heel vaak langskomen.

5* minder kan ik er niet van maken.

Staan lekkere nummers op. Om nu direct al 5 sterren te geven gaat me wat ver, maar voorlopig vermakelijk album.
Oh, en als Prince liefhebber kan ik toch niet zeggen dat deze uitvoering van The Future het origineel doet verbleken . . . Verre van.

Nummers 2, 3 en 4 doen me niet zoveel. Kabbelt een beetje door. De rest van het album is behoorlijk aangenaam.

Ik vind Love Me Like a Prayer juist een geweldig nummer! Ben echt helemaal in de band van dit album, dat zag ik toch niet aankomen eerlijk gezegd.

Mwah, misschien bedenk ik me nog, maar Stop on green, Alone and attracted, C'est comment, so much love en the future vind ik redelijk sterk. Die andere drie pakken me nog niet zo.

Vorig jaar kocht ik "Stef Kamil Carlens & The Gates of Eden - Play Bob Dylan ". Een prachtplaatje.
Maar ook deze nieuwe SKC is weer een mooi plaatje geworden. Stef is een rasartiest en toch wel één van de smaakmakers in ons Belgenlandje. De heerlijke backing vocals zorgen nog voor een extra mooie aanvulling.
Ik heb al een kaartje besteld voor SKC in de Roma in het najaar.

Na jaren wat rustiger optredens ging hij gisteren weer los in Utrecht: swingend, funky en veel dansen. Ik vroeg na afloop war hij de energie vandaan haalde. Hij zei dat ie eigenlijk best moe was, maar dat was er niet aan af te zien. Kreeg weer oude Zita Swoon tijden vibes.

Dit album stond uiteraard centraal, maar ook wat oudere nummers kwamen voorbij.

Zag je filmpjes al voorbijkomen op Facebook, Eric.

Waren maar 2 fragmentjes. Heb vooral zelf mee staan swingen, typisch zo'n concert waar je zelf helemaal in opgaat. Live blijft Stef geweldig vind ik.
Voorprogramma Douglas Firs wist de zaal helemaal stil te krijgen en had veel humor. Ik had in 2021 kaarten voor een optreden in Rotterdam met mijn familie uit de VS, maar dat ging niet door vanwege de pandemie. Nu dan toch live gezien.

Geweldig optreden. De nieuwe nummers van dit album gingen live voor mij ook veel meer leven. Toch waren de paar Zita Swoon songs de echte hoogtepunten.

Het onbegrepen Batdance meesterwerk van Prince schuurt erg tegen zijn 1999 plaat en de Let’s Go Crazy single aan. De wereld staat in brand en we dansen net zolang door totdat we erbij neervallen. Dat Prince een persoonlijke held van Stef Kamil Carlens is, is algemeen bekend. Voor zijn nieuwste Be Who You Wanna Be album leent hij The Future van de Batdance soundtrack en maakt er een bruisend retro synthfunk feestje van. De voormalige dEUS bassist is een veelzijdige kameleon die zichzelf continu blijft vernieuwen en telkens weer een ander te gek vintage jasje aantrekt. Die kenmerkende gekte is nog steeds aanwezig, maar in het gezelschap van diva’s Nel Ponsaers en Rahmat Emonds worden zijn gedrag iets getemperd.

Onderschat die twee dames niet. Rahmat Emonds is amper aan de PXL-Music muziekschool in Hasselt afgestudeerd als Stef Kamil Carlens haar inlijft. Nel Ponsaers is een ander verhaal, deze geweldige instrumentalist moet het bij folkpop gezelschap The Golden Glows puur van haar stemkwaliteiten hebben en brengt eind vorig jaar onder haar Alderson alter ego de duister broeierige jazzy Erinyes triphop plaat uit en is al een aantal jaren onder de vleugels van Stef Kamil actief. Live treedt dit drietal al een tijdje op om de songs te promoten. Walk On Red, Stop On Green wordt een half jaar geleden al bij het VPRO programma On Stage gespeeld.

Uiteraard leveren in de begeleidingsband The Swoon zijn voormalige Zita Swoon maatje en jazzbasist Mirko Banovic, drummer Maarten Moesen, gitarist Jonas Meersmans en saxofonist Alban Sarens de nodige bijdrages af, live gaat de aandacht echter wel naar het geweldig op elkaar ingespeelde drietal uit. De liefde voor Prince hangt als een spirituele meester boven de Be Who You Wanna Be plaat en in Walk On Red, Stop On Green haalt hij tevens Wendy and Lisa aan. Niet vreemd trouwens dat ik die vergelijking met het drietal Rahmat Emonds, Nel Ponsaers en architect Stef Kamil Carlens zelf ook al opgemerkt had. Sterspelers die de voorzet afleveren die Stef Kamil Carlens slechts nog moet inkoppen.

Be Who You Wanna Be is letterlijk een trip down memory lane. Stef Kamil is een kind uit de jaren tachtig, en de primaire muzikale ontwikkeling komt veelal tussen je twaalfde jaar tot aan je eenentwintigste jaar tot bloei. Duidelijk dus dat die invloeden als een rode draad door de plaat heen lopen. Was voorganger Making Sense of ∞ nog een licht grimmige zelfreflecterende plaat waarop Stef Kamil Carlens vooral met zichzelf in een conflict lag, op Be Who You Wanna Be overheerst het speelgenot. Zeker toegankelijker en daar is misschien juist nu wel de meeste behoefte aan. Die kritische kanttekening plaatste Prince al eerder met zijn The Future uitvoering. Stef Kamil Carlens gebruikt de track vooral om hoopvol naar de toekomst te kijken.

The Future dus, lekker spacey met hier en daar wat schemerige donkere eighties Roxy Music verwijzingen. De new wave uitspattingen van het blaaswerk van Alban Sarens sluiten hier perfect bij aan. Ligt de toekomst van de funk in de handen van Stef Kamil Carlens? Dat is misschien iets te voorbarig, hij laat in ieder geval zijn hart spreken. En dat voelt goed. En dat sensuele achtergrondgehijg, hoort daar gewoon bij; ik heb er in ieder geval geen moeite mee. De vocalist leent het met kopstem gezongen voorgedragen Suspicion liefdesdrama van Dez Mona en brengt er de nodige warmte in. Iedereen die ooit in de liefde bedrogen is, haalt hier zijn of haar verhaal uit. Nu gebruikt Stef Kamil die woorden voor zijn eigen verslaglegging.

Na de twee openende covers bevat Be Who You Wanna Be verder een vijftal door Stef Kamil geschreven composities. In Love Me Like a Prayer sijpelt de zachtheid van Mark Knopfler van Dire Straits en Pink Floyds David Gilmour door, met het grote verschil dat de Belg toch wel een prettiger stemgeluid heeft. Zelfs de symfonische gitaaruitbarstingen, het subtiel toetsenwerk en het berustend koortje doen denken aan de door Gilmour geleide Pink Floyd. Het heeft dezelfde kracht als de eerste nummers, de schreeuwerige gospeluithaal op het einde maakt het grote verschil. Heerlijk hoe die emoties hier ongecontroleerd tekeer gaan.

Take A Little Time, eventjes een stapje terug doen. In deze haastige maatschappij neemt niemand meer de tijd om naar elkaar te luisteren, elkaar beter te leren kennen. Investeren en vervolgens de vruchten plukken. Stef Kamil neemt die tijd dus wel, iets wat je van zijn volgende aanhang ook terug hoort. Juist die geïnteresseerde houding maakt van hem een geliefd gevoelsmens. En misschien is Take A Little Time vooral een klein kort bedankje voor zijn fans, zo voelt dit intieme liefdesliedje in ieder geval aan.

Het hoogtepunt blijft echter de Walk On Red, Stop On Green avondwandeling door Antwerpen. Anoniem genietend van het nachtleven, in zijn koptelefoon klinken de beats van Prince door. Walk On Red, Stop On Green is een eerbetoon aan de muzikale helden, met daarin die kenmerkende baspartijen van Stef Kamil die hij hier door Mirko Banovic laat uitspelen. Lekker eigenzinnig, maar niet meer zo gedurfd als in zijn ruige jaren.

C’est Comment Qu’on Freine is vooral bekend in de Alain Bashung uitvoering. Vanwege het minder beheersen van de Franse taal missen wij hier in Nederland de seksuele ondertoon, terwijl men er in België met rode oortjes naar luistert. Gelukkig wordt het nergens te plat en dubbelzinnig. Stef Kamil maakt er een psychedelische new wave discostamper van en dringt de oorspronkelijke synthpop sound naar de achtergrond. In het met bliepjes opgesierde Alone & Attracted is een verdwaalde viool hoorbaar. We naderen het einde van de jaren tachtig en grijpen ons aan de hypnotiserende soulfunk gospel gekte van de Britse second summer of love vast, waar ravers zich onder het genot van pilletjes volledig uitleefden. Ook dit tijdperk is een deel van de jeugd van Stef Kamil, dat hem mede gevormd heeft.

Het realistische lawaaierige So Much Love sluit Be Who You Wanna Be af. De gezonde maniakale gekte waar Stef Kamil om bekend staat krijgt gezelschap van een duistere medepassagier. De wereld draait door en die ommezwaai zorgt ervoor dat de liefde in de verdrukking raakt. Geen vredelievend eindoordeel, maar juist de frustraties die sterk de overhand hebben. De vocalist zoekt het in de laagtes en laat de overstuurde alarmerende sirenezang van Nel Ponsaers en Rahmat Emonds het verder uitluiden. Be Who You Wanna Be is de beste plaat die Stef Kamil Carlens op dit moment kan maken. Het karakteriseert zijn eigenzinnigheid, muzikale kennis en speeltalent in een negental voortreffelijke albumtracks.

Stef Kamil Carlens - Be Who You Wanna Be | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

De plaat zelf moet ik nog ontdekken, al kende ik natuurlijk Walk on Red, Stop on Green al, wat overigens een te gek nummer is.

Maar afgelopen zaterdag Stef en zijn band aan het werk gezien in de Muziekgieterij in Maastricht. Dat was een fantastisch optreden. Wederom een schitterende band die hij rond zich heeft verzameld, en alle leden kregen ruim de kans om hun talenten in de verf te zetten. Op dat vlak lijkt SKC me een zeer gulle frontman. Er werd gefunked, gedanst en gezongen dat het lust voor oog en oor was. Veel dichter bij Prince geraak je denk ik niet meer.

Soms kom je buiten je eigen muzikale comfortzone. Zoals begin deze maand, toen een vriend mij vroeg mee te gaan naar Vredenburg waar Stef Kamil Carlens zijn nieuwe Be Who You Wanna Be kwam spelen. Ik kende niets van de man, behalve dat ik zijn muziek af en toe op radio hoorde langskomen en deze in de kast heb staan.

Het werd een aangename avond, ook al door het voorprogramma, terwijl deze Douglas Firs er slechts gewapend met akoestische gitaar stond. Om hem heen de backline van het hoofdprogramma, nieuwsgierigmakend naar het vervolg van de avond. Wel, Carlens bleek te gaan voor funk, waarbij hij grote voorbeeld Prince met naam noemde.
De pet zover naar voren getrokken dat zijn ogen buiten beeld bleven, was hij méér dan zanger en gitarist. Carlens is de dirigent van zijn orkest, bestaande uit een ritmesectie, toetsenist/saxofonist, nogmaals een gitarist en een toetseniste/zangeres én een tweede dame voor de zang. Tot tweemaal toe was hij ontevreden over een intro, reden om het nummer stil te leggen en geconcentreerd een succesvolle tweede poging te doen. Als niet-kenner weet ik niet welke nummers hij speelde en uit welk tijdperken uit 's mans rijke carrière die stamden, al geeft de set van Maastricht (die van Utrecht ontbreekt op setlist.fm) wellicht duidelijkheid.

Nadien heb ik nieuwsgierig en regelmatig Be Who You Wanna Be gedraaid, dat me onmiddellijk naar de sfeer tijdens het concert terugvoerde. De nadruk op groove, of hij nu werk van anderen of zichzelf speelt, waarbij op ballade Take a Little Time na niet onder de vijf minuten wordt afgesloten. Hierboven meldden anderen wiens werk wordt gecoverd, op dit album krijgt dat werk dezelfde warme sfeer als de eigen composities. Een enkele bluesachtige gitaarsolo van Carlens verfraait de boel.
Favorieten van me zijn het onderkoelde Suspicion met lekkere elektrische piano, het zwoele Love Me Like a Prayer waarin één van die prachtige gitaarsolo's en het uptempo C'est Comment Qu'on Freine met effectieve baritonsax.
De dikke zeven minuten van Walk on Red, Stop on Green duren me te lang, maar leuk om Carlens enkele van zijn inspiratiebronnen te horen noemen, inclusief "my analogue synthesizers, (...) Gibson Fire Bird and (...) Johnny Guitar Watson records".

Enne, aERodynamIC, hoeveel oktober is voorprogramma Douglas Firs weer terug in Utrecht, dan om mét zijn band werk van zijn nieuweling te spelen? Man, wat heb heb gelachen om de (onbedoeld?) grappige tussenpraatjes tijdens zijn voorprogramma, inclusief de aankondigingen voor het geplande optreden! Na afloop stond hij achter ons, tegen de achterwand nabij het mengpaneel te genieten van Carlens en diens band. Net als ik, die een onverwacht leuk avondje uit beleefde en Be Who You Wanna Be als een aangenaam zomeravondplaatje beleef.

Donderdag 3 oktober. Ook voor mij was dat optreden als voorprogramma van Stef de reden om hem met band te gaan zien in Utrecht.

Douze points!

Gisteren hem live aan het werk gezien in de ROMA in Borgerhout. Sterk optreden met veel energie en ijzersterke band. Uiteraard speelde hij een aantal nummers uit deze plaat. Een reden om deze nog een keer op te zetten.