Cindy Lee - Diamond Jubilee (2024)

Ik vind 'm ook fijn, maar of het nou zo geweldig en vernieuwend is als veel recensies doen vermoeden? En het blijft een hele lange zit, deze 2 uur. Wat mij betreft had het 45 minuten met de beste tracks mogen zijn.

Niet slecht. Ik zou wel dik de helft er uit gooien en dan heb je een klassieker van 45 minuten.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Cindy Lee - Diamond Jubilee - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Cindy Lee - Diamond Jubilee
Diamond Jubilee van Cindy Lee werd eerder dit jaar vooral binnengehaald als een rariteit, maar gezien een aantal aansprekende jaarlijstjes is het album inmiddels uitgegroeid tot een meesterwerk en dat is het ook

De Canadese muzikant Patrick Flegel haalt op het zevende album van zijn project Cindy Lee alles uit de kast. Diamond Jubilee houdt je iets meer dan twee uur lang aan de speakers gekluisterd met een stortvloed aan goede ideeën. Cindy Lee laat zich beïnvloeden door een rijke collectie muziek uit met name de jaren 60 en smeedt al deze invloeden aan elkaar in unieke songs. Het zijn songs die van de hak op tak springen en behoorlijk rammelen, maar ondertussen is Diamond Jubilee een aaneenschakeling van briljante momenten. Het gitaarwerk op het album is fascinerend en dat geldt ook voor de zang, die perfect contrasteert met de ruwe gitaarklanken. Diamond Jubilee van Cindy Lee is een krankzinnig album, maar wat is het goed.

De grootste verrassing in de tot dusver verschenen jaarlijstjes is voor mij zonder enige twijfel het album Diamond Jubilee van Cindy Lee. Het album staat hoog genoteerd in meerdere aansprekende jaarlijstjes en de gerenommeerde Amerikaanse muziekwebsite Pitchfork heeft het album zelfs op de eerste plaats gezet.

Pitchfork was het afgelopen voorjaar ook al heel enthousiast over het album, dat destijds alleen op YouTube en op een vrij obscure website was te vinden. Het album ontbreekt nog altijd op de streaming media diensten, maar is inmiddels wel op bandcamp te vinden, waar ook de fysieke versie van het album besteld kan worden. Pas begin volgend jaar wordt het album verwacht in de Nederlandse platenzaken. Het is een bijzondere situatie, want hoe vaak haalde een album dat zo lastig verkrijgbaar was een hoge positie in zoveel jaarlijstjes?

Diamond Jubilee is niet alleen lastig verkrijgbaar, maar is ook in andere opzichten een lastig album. Het is een album dat ruim twee uur duurt en dat maar liefst 32 songs bevat. Twee uur muziek is al een hele uitdaging, maar Diamond Jubilee van Cindy Lee is ook nog eens een album dat overloopt van de goede ideeën en die goede ideeën er ook nog eens in hoog tempo doorheen jaagt.

Cindy Lee is een project van de Canadese muzikant Patrick Flegel, die jaren werkte aan het album dat in meerdere Canadese studio’s werd opgenomen. Deze Patrick Flegel maakte eerder deel uit van de band Women, die kwam tot twee cultalbums, maar is met Diamond Jubilee ook al toe aan het zevende album van Cindy Lee. Het is me allemaal ontgaan en ook voor Diamond Jubilee deed ik in het afgelopen voorjaar niet veel moeite.

De afgelopen week heb ik me echter ondergedompeld in het bijzondere muzikale universum van Cindy Lee en inmiddels intrigeert Diamond Jubilee me hopeloos. Het terecht zo bejubelde album van Cindy Lee heeft een aantal karakteristieken van een lo-fi album. De songs zijn in een aantal gevallen kort, maar ook lange tracks worden niet geschuwd. De muziek van Patrick Flegel rammelt aan alle kanten, maar ondertussen strooit de Canadese muzikant wel met briljante songs of op zijn minst flarden van briljante songs.

Het zijn songs met vaak wat ruw gitaarwerk, dat op het eerste gehoor niet heel bijzonder lijkt, maar dat steeds dingen doet die je niet verwacht. Dat geldt ook voor de zang, die soms net zo rammelt als de muziek, maar ook in alle opzichten raak kan zijn en ook kan verbazen met verrassend trefzekere koortjes.

Diamond Jubilee heeft het rammelende en van de hak op de tak springende van de lo-fi albums uit de jaren 90, maar in muzikaal en vocaal opzicht laat Patrick Flegel zich toch vooral beïnvloeden door popmuziek uit de jaren 60, al pakt Cindy Lee de jaren 50, 70, 80 en 90 ook gewoon bij.

De Canadese muzikant is qua invloeden niet kieskeurig, want er komt van alles voorbij, waardoor het album klinkt als een omgevallen platenkast en het is er een met een zeer smaakvolle collectie. Diamond League klinkt vaak flink psychedelisch, maar schuwt ook de aardse rockmuziek niet en sluit qua zang net zo makkelijk aan bij The Beach Boys als bij Phil Spector girlpop als bij een aantal grote crooners.

Luister een kwartiertje naar het album en je hoort meer goede ideeën dan op de meeste hele albums en dan heb je nog ruim zeven kwartier tegoed bij Cindy Lee. Ondanks al die goede ideeën is het geen probleem om er in één keer een flink deel van het album doorheen te jagen en dat hoef je maar één keer te doen om in de ban te raken van in ieder geval een van de meest bijzondere albums van 2024. Het beste album van 2024 is het voor mij waarschijnlijk niet, maar iedereen die het album wel op de eerste plaats zet begrijp ik wel. Erwin Zijleman

Welk liedje van deze plaat zou ik het beste nomineren voor de Musicmeter top 2000 editie 2025, vinden jullie? Flesh And Blood, Kingdom Come of toch maar gewoon het titelnummer? Belangrijke levenskeuzes...

Baby Blue vind ik ook mooi

Dit is nog wel een leuk stukje over dit album: Het 'beste album van 2024' staat niet op Spotify én ligt niet in de platenzaak.

Dat zou ook mijn topdrie zijn in de sweet spot tussen kwaliteit en kansrijkheid (al flikkeren ze er toch allemaal uit, Spotifyabsentie helpt niet mee). Kingdom Come is wel het meest catchy van de drie

Dit is echt een geweldige plaat. Ja, hij duurt veels te lang, maar de kwalitiet spat er van af. Bij de eerste 10 tracks; denk ik tijdens het luisteren; dit is een moderne klassieker. Rond track 16/17 denk ik wel, zo dit duurt lang. Bij de laatste tracks vind ik dan toch wel echt iets teveel van het goede. Desalniettemin wat een prachtige muziek!

Ik hebhet nu een aantal keren beluisterd en snap de hype niet goed. Dit hebben we toch al eens gehoord? Ja, het is wel tof en cool om antistreaming te zijn maar mensen moeten dan het allemaal horen in baggerkwaliteit op YT of downloaden via bandcamp. Soit. Persoonlijke keuze. Ze/Hij/het was/waren ook al established genoeg om het te kunnen. Muzikaal : een mix van Velvet underground, psychpop, Lo fi, Ariel Pink, Dum Dum Girls, Shangri La's, Deux Filles, Dirty Beaches, Foie Gras. Eigenlijk heel mijn platenkast. Ik kan niet zo heel hyped zijn want ik hoor teveel de invloeden. Ik denk nog steeds, had dit nu eens gebald. Je had een klassieker. Het is niet meeslepend genoeg om in één zit te beluisteren, dus je doet het in stukjes. Ik vind bvb 666 - Sugar Candy Mountain beter, Nolan Potter zijn laatste, Charlie Megira zijn laatste, Dirty Beaches hun Drifters, Deerhunter,...

Ik hoorde het vandaag in de hippe koffiezaak en dacht : Yep. Past hier.

Het is echt niet slecht hoor, maar de hoge scores overal verrassen mij.

Ik heb dit beluisterd via Bandcamp. Ik sluit me aan bij de positieve reviews. Een heerlijke low-if collage van van alles en nog wat, met veel bekende elementen maar vooral erg vakkundig en passievol gedaan.
Ook is me direct duidelijk dat de Pitchfork snowflakes van de wereld hier op aanslaan, iedere noot ademt hipheid en het non-streaming concept (maar dus wel te streamen op Bandcamp alwaar je de dure LP met nog duurdere verzendkosten uiteraard wel kan bestellen) is een leuke statement en effectieve marketing stunt. Wie dacht dat het ‘cut out the middleman’ principe zou zorgen voor betaalbaarheid; think again.

Misschien is het een gebrek aan cynisme, maar ik ben sceptisch over dat Cindy Lee dit album niet op Spotify zou zetten wegens marketingdoeleinden. Die steekt z'n kritiek op het verdienmodel van Spotify en waar de CEO erin kiest om te investeren niet bepaald onder stoelen of banken.

edit: hij -> die

Ok, en waarom dan niet op Tidal bijv.?

Ik kan niet namens Cindy Lee spreken, maar ik gok dat het verdienmodel nog steeds meespeelt. Het kan ook gewoon onverschilligheid zijn wat betreft veel verdienen - het lijkt me niet de meest commercieel geörienteerde artiest, en je album nauwelijks te verkrijgen maken maar wel gratis te streamen zetten lijkt me niet de meest winstgevende strategie. Maar goed, ik heb dan ook geen marketing gestudeerd.

Ik ben dan misschien wel cynisch maar het lijkt mij een zeer effectieve manier om heel gericht jezelf te onderscheiden van de rest en een gevoel van sympathie en schaarste te creëren waardoor mensen de portemonnee trekken.
Niks mis mee overigens, iedere artiest heeft iets te verkopen en moet ook eten.

Kan ook!

Werkte bij mij. Ik wacht met smart op het vinyl.

Ik hoor hier nog wel wat kritiek op de lengte van het album. Ik zou er zelf niet aan moeten denken dat het na 45 minuten al afgelopen is. Ik kan juist ultiem wegdromen en dat 2 uur lang. Daarom ook een ideale plaat om op te zetten tijdens huishoudklusjes, treinreizen of werkuren.

Nou, ik zie mezelf al zitten op de trein met m'n platenspeler naast me op de zetel. Lekker handig.

Nee, ik zou dit album zeer graag beluisteren maar ik weiger dat pertinent zolang het niet op Spotify staat. Ik ga echt geen album meer op YouTube aanslingeren, het is gatverredamme toch geen 2005 meer zeg. Ja, kijk me maar vreemd aan, ArthurDZ, i don't care!

Ik heb ‘m ook gedownload via bandcamp voor 8 dollar, dus kan hem nu ook al in goede kwaliteit luisteren via de telefoon

Platenspeler in de trein gaat inderdaad wat lastig. Maar ik heb nog altijd een walkman, dus wellicht is branden op een cd’tje geen slecht idee.

Ik maak de vergelijking met het Westvleteren-bier. Verkozen tot beste bier van de wereld. Je kan het kopen, maar enkel aan de abdijpoort, je moet naar daar rijden. Je kan tegenwoordig wel online inloggen en een beperkt aantal reserveren. Het is in beperkte oplage, op is op. Dat zorgt ervoor dat het heel apart en speciaal is als je het in huis hebt. Mensen drinken het dan ook anders. Slimme marketing.

Dat gaat niet passen

(je bedoelt een discman denk ik)

Jarenlang ging het inderdaad zoals jij schetst in je bericht. Tegenwoordig is Westvleteren in iedere speciaalbier zaak te koop.

Dracula

Dé kracht van het album (en de speelduur, ja, ook ik vind het af en toe een lange zit) zit 'm voor mij vooral in het feit dat je nieuwe dingen blijft ontdekken. Het schiet all kanten op en al naar gelang je mood pik je er iedere keer weer nieuwe favorieten uit. Dat vind ik het knappe aan dit album en daarom blijf ik het tof vinden. Eerder las ik iets van hip en dat vind ik in ieder geval totaal misplaatst. De kwaliteit druipt er vanaf.

Het is uiteindelijk Kingdom Come geworden!

Ik zou het nog een paar keer en op je gemak beluisteren als ik jou was. Als je van de muziek van de door jou genoemde bands houdt, moet deze toch ook kunnen landen. Misschien dat de gecreëerde hype je tegenstaat, maar die zou ik dan even opzij schuiven, want daarmee doe je het album te kort.

Great choice. In fact, there are only great choices!

Ik zeg toch niet dat het slecht is? Maar de plaat is. Gewoon te lang en er zitten te veel mindere stukken tussen.. Met een goede editing zou ze stijgen. Ik heb alle nummers er uit verwijderd die ik niet goed vond, en dan heb ik een goede plaat. 5*? Nee hoor, maar een 4,5 is het dan wel waard.

Berichten verplaatst naar Overig > Algemeen > Het grote bier-topic

Sinds een dag weer op Spotify te vinden

Goed nieuws voor Johnny Marr lijkt me! Én voor mezelf. Eindelijk ook aan deze plaat begonnen, en die bevalt vooralsnog heel erg goed.

Wel een andere volgorde van de tracklist blijkbaar? Maar idd zeer goed nieuws, meteen opgezet!