Billie Eilish - Hit Me Hard and Soft (2024)

Een groot liefhebber zal ik mezelf niet noemen, maar toch vond ik haar voorgaande werk best pakkend en ik kan er prima naar luisteren.

Op Hit Me Hard and Soft neemt Eilish vooral aan het begin van het album gas terug. Wat minder gekkigheid, en daardoor ook minder spannend wat mij betreft. Daarvoor in de plaats is het meer sfeervol, waar ik niks op tegen heb.

Een nummer als L’Amour de Ma Vie zou zo voor Amy Winehouse geschreven kunnen zijn (denk dat die hier wel een geweldig nummer van had kunnen maken), totdat het na bijna 4 minuten ineens omslaat en we toch iets verrassends krijgen en dat houdt ze vast. Een breekpunt op Hit Me Hard and Soft.

Nummers waar zelfreflectie in doorklinkt, misschien ook wel logisch na haar gedwongen coming-out, en aan het einde keert toch weer een beetje de kenmerkende Eilish sound terug met grappige twists.

Het is misschien een beetje wennen voor de fans (of die slikken alles wel, kan ook): ik beluister het allemaal wat neutraler en constateer dat het een aardige popplaat is geworden waar uptempo of spanning in de meeste nummers (vooral de eerste helft) niet aan de oppervlakte liggen maar waar je het meer in de diepte zal moeten gaan zoeken. Voor wat meer spanning moet je bij het einde zijn.

Tot nu toe geef ik hem 4 balletjes. Tweede helft vind ik eigenlijk beter.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Billie Eilish - HIT ME HARD AND SOFT - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Billie Eilish - HIT ME HARD AND SOFT
Billie Eilish klinkt ook op HIT ME HARD AND SOFT weer flink anders dan haar collega popsterren, wat mede de verdienste is van de werkelijk weergaloze instrumentatie en productie van haar broer Finneas

Het wat zompige Billie Eilish geluid dat we kennen van met name haar debuutalbum is ook op haar nieuwe album HIT ME HARD AND SOFT nog wel te horen, maar over het algemeen genomen klinkt het album helderder en meer ingetogen. Ook de popsongs van Billie Eilish lijken wat minder avontuurlijk dan in het verleden, maar schijn bedriegt. In een popsong van Billie Eilish kan in een paar noten alles veranderen en valt veel meer te horen in haar nieuwe songs dan je op het eerste gehoor denkt. Producer Finneas levert tien tracks lang vakwerk af, terwijl Billie Eilish indruk maakt met veel betere zang en met zeer persoonlijke en intieme teksten. De verwachtingen waren bijna onrealistisch hoog gespannen, maar Billie Eilish maakt ze waar.

HIT ME HARD AND SOFT is het derde album van Billie Eilish, die met haar eerste twee albums in opvallend brede kring waardering oogstte. Die waardering krijgt Billie Eilish in de meeste recensies ook voor haar nieuwe album en dat is wat mij betreft volkomen terecht. Ik moest het album echter wel een paar keer horen voor ik door had hoe goed HIT ME HARD AND SOFT is.

Bij eerste beluistering van het album vallen een paar dingen op. Billie Eilish zingt ook op haar derde album vooral fluisterzacht, maar ze is echt veel beter gaan zingen dan op haar vorige twee albums, waarop de zang een stuk eenvormiger is dan op HIT ME HARD AND SOFT. Zeker wanneer Billie Eilish met wat meer kracht zingt hoor je hoe mooi haar stem is en kan de bewering dat het een hele matige zangeres is definitief naar het rijk der fabelen worden verwezen.

Wat verder opvalt bij eerste beluistering van het album is dat de meeste songs op HIT ME HARD AND SOFT behoorlijk ingetogen zijn. Billie Eilish flirt nog een enkele keer met de dansvloer, maar in de meeste tracks zijn de klanken ingetogen en ligt het tempo laag. HIT ME HARD AND SOFT bevat een aantal songs met het geluid dat we van Billie Eilish kennen. Het zijn songs met diepe bassen en een wat zompig en broeierig geluid, dat vaak wat naar binnen gekeerd is. Het album bevat echter ook flink wat popsongs die met enige fantasie ook in de jaren 90 hadden kunnen zijn gemaakt. Het zijn popsongs met een laagje R&B en soul en het zijn songs die ik bij eerste beluistering wat gewoontjes vond klinken, maar dat veranderde snel.

Het laatste dat mij opviel bij eerste beluistering van het album is dat de meeste teksten op het album gaan over mislukte liefdes, de zoektocht naar liefde en de zoektocht naar zichzelf. HIT ME HARD AND SOFT heeft in tekstueel opzicht wel wat raakvlakken met The Tortured Poets Department van Taylor Swift, maar waar Taylor Swift haar emoties vooral omzet in woede, hoor je op HIT ME HARD AND SOFT van Billie Eilish vooral weemoed en verdriet. Door de teksten begon het album me na een tijdje te raken en vervolgens openbaarde zich de enorme schoonheid van het album. Die schoonheid hoor je in uitstekende en emotievolle zang van de jonge muzikante, maar je hoort het ook in de instrumentatie en de productie van het album. Hiervoor is vooral Finneas (O'Connell), de broer van Billie Eilish, verantwoordelijk.

Hij heeft de meeste songs op het album voorzien van een betrekkelijk ingetogen en deels organisch klinkende instrumentatie, maar deze kan razendsnel omslaan en zit bovendien vol interessante details. HIT ME HARD AND SOFT lijkt af en toe bijna een album met akoestische luisterliedjes, maar Finneas voegt altijd wel wat dingen toe die je niet verwacht en kan de instrumentatie bovendien binnen een paar noten op indrukwekkende wijze opschalen, zoals in het fraaie THE GREATEST, waarin Billie Eilish ook in vocaal opzicht de registers open gooit na een ingetogen start, of zoals in het bijzondere L'AMOUR DE MA VIE, dat van een wat zoet poliedje in een keer omslaat in een synthpop stamper.

Finneas staat als producer misschien nog wat in de schaduw van de Jack Antonoff’s van deze wereld, maar HIT ME HARD AND SOFT is in productioneel opzicht een fantastisch album, dat zeker bij beluistering met de koptelefoon maar opzien blijft baren, want dan komt het album pas echt tot leven. Alles bij elkaar opgeteld heeft Billie Eilish een album gemaakt dat ik beter vind dan zijn twee voorgangers en dat ook zeker niet onder doet voor de andere grote popalbums van de laatste tijd en veel meer dan deze albums een eigen gezicht laat zien. Het is razend knap, zeker als je je bedenkt dat Billie Eilish pas 22 jaar oud is. Erwin Zijleman

Weer een paar keer opgezet. Heerlijk album net als de twee voorgangers. Billie Eilish is by far mijn favoriete pop act van het moment. De combinatie van haar zang, teksten en instrumentatie verzorgd door haar broer is subliem.

Vind dit album overigens beter dan Happier Than Ever maar niet zo sterk als When We All Fall Asleep. Dat blijft echt een klasse apart.

Het album opent met Skinny die me eerlijk gezegd wel gestolen kan worden. Doet me denken aan de wat zwakkere nummers die je ook op Happier Than Ever kunt vinden.

Maar dan. Vanaf LUNCH t/m L'AMOUR DA VIE is het genieten. Een roller coaster door prachtige, ontroerende maar ook verrassende en gave stukken muziek. Dit zijn 6 nummers waar ik echt van kan genieten. Ik weet nog niet welke van de 6 ik als favoriet moet bestempelen maar ik neig nu naar BIRDS OF A FEATHER en WILDFLOWER met een honorable mention voor THE GREATEST. Laatstgenoemde doet me denken aan de title track van Happier Than Ever - ook een rustige compositie gevolgd door een rock explosie. Ik ben blij dat ze dat nog een keer laat zien want ik vind beiden echt te gek.

Het album kakt wel een beetje in met THE DINER en BITTERSUITE die me niet zo raken. BLUE is een mooie afsluiter, met een mooie strijkerpartij verwijzend naar de melodie van THE GREATEST. Mooi gedaan.

Al met al zet ik hem nu op een hoge 4*. Wellicht als track 8 en 9 me ooit meer gaan bevallen wordt dat makkelijk een 4.5*.

Precies zoals dat hoort begint mijn dertienjarige dochter steeds meer een eigen muzieksmaak te ontwikkelen. Tijdens de afwas laten we elkaar liedjes horen en dat leidt niet altijd tot even groot enthousiasme, toch blijven we het bij elkaar proberen. En gezamenlijke liefdes, zoals The Beatles, Beach Boys, Spinvis en Tame Impala (vruchten van de muzikale opvoeding, en dat is zeker geen gegeven want van een Dylan, Bowie of Radiohead heeft ze nagenoeg nooit iets willen weten), houden vooralsnog gelukkig stand. Van haar 'eigen' ontdekkingen, is Billie Eilish veruit mijn favoriet. Een onbevattelijk idool onder haar generatie, maar tegelijk iemand met een hoogst idiosyncratische stijl. Het had me zo mooi geleken om samen naar een van haar concerten te gaan, maar helaas is dat niet gelukt. Ik dacht dat ik wel goed was in digitale wachtrijen doorkomen, maar vergeleken bij Billie zijn de Caves en Yorkes van deze wereld toch maar hele kleine jochies.

Het heeft aanvankelijk een beetje een smet op dit nieuwe album geworpen, waardoor ik er pas nu met volle aandacht naar kan luisteren. En inmiddels kan ik wel beoordelen dat ik dit als geheel haar beste werk tot dusverre vind. Het debuut is weliswaar haar meest in het oor springend en eigenzinnige, maar ook behoorlijk gefragmenteerd. Op de opvolger staan prachtige nummers, maar klinkt ze vaak iets te 'normaal'. Deze derde vindt wat mij betreft het juiste midden tussen uitdagend en uitgebalanceerd, spannend en ontspannend. In elk nummer gebeurt wel iets onverwachts (soms subtiel, soms grotesk) en toch klopt het allemaal als een bus. En wát een zalige verademing in deze tijden waarin popartiesten never-ending-albums in doodvermoeiende extended versies op ons uitstorten, dat dit zo'n ouderwets afgewogen geheel is van tien tracks die helemaal bij elkaar passen, een logisch rond verhaal vertellen, elkaar optillen, de som meer dan de delen laat zijn. En er is wel meer ouderwets aan deze plaat. Het abstracte pallet wordt zo nu en dan uitgebreid met drums en gitaren, de nummers krijgen soms een schaamteloos epische opbouw. Dat Billie en haar broer meer naar shoegaze en alternatieve rock zijn gaan luisteren, hoor je dan wel terug, maar ze zetten alle invloeden naar hun hand, kiezen nooit de makkelijke weg, maar weten het toch altijd weer als een klok te laten klinken, er vreemd-verleidelijke popmuziek van te brouwen.

Het is allemaal voorbij voor je er erg in hebt en dan zet je 'm gewoon nog een keer op. En dan is-ie wéér een stukje beter, zo merkt mijn dochter ook. Naast het onontkoombare streamen heeft zij een cd-spelertje waar we zo nu en dan een schijfje voor aanschaffen. Uiteraard mag elke toevoeging aan dit intrigerende oeuvre niet ontbreken, van een artiest die we heus ooit nog wel te zien zullen krijgen en die ons vast nog heel lang zal gaan verrassen met haar ontwikkelingen. Mijn dochter en ik blijven het uiteraard op de voet volgen, al dan niet met een afwasborstel in de hand.