Billie Eilish - Hit Me Hard and Soft (2024)

Luistervoer voor komend weekend. Ik heb een klein beginnetje gemaakt en smakelijke lunch in elk geval. Ook bij nr.3 is de bas nadrukkelijk positief aanwezig. Iets wat vaak juist ontbreekt bij de meeste hedendaagse pop (maar ook rock en dance). Ingetogen Billie beviel me op de vorige plaat ook al.

Album wordt uitstekend ontvangen en is dat dan ook.

Deze tien liedjes gewoon stuk voor stuk pareltjes.

Leuk voor de gevestigde orde en wellicht dat er ook wel wat nieuwe liefhebbers mee worden overtuigd.

Het zogenoemde ‘fluisteren’ is hier veel minder en je kan naar aanleiding van dit album moeilijk nog beweren dat ze geen vocale vaardigheden zou bezitten.

Ook nog een meis zien lopen met een winkeltasje met duidelijk deze vinyl erin ik wens haar en een ieder heel veel plezier met deze aankoop.

Vond het erg leuk en aandoenlijk om te zien.

De nog bestaande platenzaken zullen zeker goede zaken doen vandaag denk ik ja.

Dat klinkt als een mooie 4,5!

Lijkt me vrij magertjes.

Morgen ga ik het vinyl blind aanschaffen. Heb gewoon veel vertrouwen in Eilish, een van de grote muzikale talenten anno nu, waar (mijn mening) een Rodrigo of Lupa bij verbleken.

Ik vond Billie Eilish maar een vermoeiend hijg meisje. Maar deze komt op een of andere manier wel binnen.
❤️ Voor Birds of a Feather.

Wàt een muziek jaar is 2024 zeg!

Wow heb de lp en cd maar wat klinkt de lp bagger zeg.
Nu lees ik op internet meer negatieve reacties om de lp.
De cd is gewoonweg goed.

Vind het allemaal wel wat minder dan de vorige 2 albums

Inmiddels na een luisterbeurt of 8, ja hij is pas 1 dag oud , ik ben begonnen met minimaal een 4.5.

Maar dat het heerlijk wegluisterd en met de luisterbeurt mooier wordt, dat bevalt mij zeer goed. Wanneer ik mij moet focussen op 'welke nummers komen er nu specifiek in mijn alltime lijst waarin je nummers veelal los luistert' dan heb ik geen idee welk nummer er 'los' in kan komen te staan. Ik denk niet dat ik de nummers los van elkaar zal draaien, zoals bijvoorbeeld bij Bad Guy wel het geval kan zijn.

De kracht van dit album lijkt (zoals ook vooraf werd aangegeven) te liggen in het 'geheel'.

De 9e keer staat al aan en het weekend is nog lang niet voorbij.

Fokin goed album

Billies stem is veel beter geworden sinds het eerste album, maar ik mis hier wel een beetje de gekke productietrucjes van Finneas die dat album zo speciaal maakten. Ik moet er nog even aan wennen.

Tot nu toe geef ik hem 4 balletjes. Tweede helft vind ik eigenlijk beter.

Ben ook groot liefhebber van het eerste album met de smaakvolle spooky vibes en de heerlijk eigenzinnig ingetogen vocale stijl die juist zo treffend de toon zet maar ze is een voortreffelijk zangeres met verreikende capaciteit en sublieme controle over haar stem en dat hoor je hier als nooit tevoren.

Klopt helemaal LTU. Voor meer info hierover check Mike van The 'In' Groove zijn review: https://www.youtube.com/watch?v=qiNoOPvjEyM&t=741s

Ik koop het liefst vinyl, maar deze laat ik nu aan me voorbij gaan. Wellicht zien we in de toekomst een fatsoenlijke vinyl-reissue.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Billie Eilish - HIT ME HARD AND SOFT - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Billie Eilish - HIT ME HARD AND SOFT
Billie Eilish klinkt ook op HIT ME HARD AND SOFT weer flink anders dan haar collega popsterren, wat mede de verdienste is van de werkelijk weergaloze instrumentatie en productie van haar broer Finneas

Het wat zompige Billie Eilish geluid dat we kennen van met name haar debuutalbum is ook op haar nieuwe album HIT ME HARD AND SOFT nog wel te horen, maar over het algemeen genomen klinkt het album helderder en meer ingetogen. Ook de popsongs van Billie Eilish lijken wat minder avontuurlijk dan in het verleden, maar schijn bedriegt. In een popsong van Billie Eilish kan in een paar noten alles veranderen en valt veel meer te horen in haar nieuwe songs dan je op het eerste gehoor denkt. Producer Finneas levert tien tracks lang vakwerk af, terwijl Billie Eilish indruk maakt met veel betere zang en met zeer persoonlijke en intieme teksten. De verwachtingen waren bijna onrealistisch hoog gespannen, maar Billie Eilish maakt ze waar.

HIT ME HARD AND SOFT is het derde album van Billie Eilish, die met haar eerste twee albums in opvallend brede kring waardering oogstte. Die waardering krijgt Billie Eilish in de meeste recensies ook voor haar nieuwe album en dat is wat mij betreft volkomen terecht. Ik moest het album echter wel een paar keer horen voor ik door had hoe goed HIT ME HARD AND SOFT is.

Bij eerste beluistering van het album vallen een paar dingen op. Billie Eilish zingt ook op haar derde album vooral fluisterzacht, maar ze is echt veel beter gaan zingen dan op haar vorige twee albums, waarop de zang een stuk eenvormiger is dan op HIT ME HARD AND SOFT. Zeker wanneer Billie Eilish met wat meer kracht zingt hoor je hoe mooi haar stem is en kan de bewering dat het een hele matige zangeres is definitief naar het rijk der fabelen worden verwezen.

Wat verder opvalt bij eerste beluistering van het album is dat de meeste songs op HIT ME HARD AND SOFT behoorlijk ingetogen zijn. Billie Eilish flirt nog een enkele keer met de dansvloer, maar in de meeste tracks zijn de klanken ingetogen en ligt het tempo laag. HIT ME HARD AND SOFT bevat een aantal songs met het geluid dat we van Billie Eilish kennen. Het zijn songs met diepe bassen en een wat zompig en broeierig geluid, dat vaak wat naar binnen gekeerd is. Het album bevat echter ook flink wat popsongs die met enige fantasie ook in de jaren 90 hadden kunnen zijn gemaakt. Het zijn popsongs met een laagje R&B en soul en het zijn songs die ik bij eerste beluistering wat gewoontjes vond klinken, maar dat veranderde snel.

Het laatste dat mij opviel bij eerste beluistering van het album is dat de meeste teksten op het album gaan over mislukte liefdes, de zoektocht naar liefde en de zoektocht naar zichzelf. HIT ME HARD AND SOFT heeft in tekstueel opzicht wel wat raakvlakken met The Tortured Poets Department van Taylor Swift, maar waar Taylor Swift haar emoties vooral omzet in woede, hoor je op HIT ME HARD AND SOFT van Billie Eilish vooral weemoed en verdriet. Door de teksten begon het album me na een tijdje te raken en vervolgens openbaarde zich de enorme schoonheid van het album. Die schoonheid hoor je in uitstekende en emotievolle zang van de jonge muzikante, maar je hoort het ook in de instrumentatie en de productie van het album. Hiervoor is vooral Finneas (O'Connell), de broer van Billie Eilish, verantwoordelijk.

Hij heeft de meeste songs op het album voorzien van een betrekkelijk ingetogen en deels organisch klinkende instrumentatie, maar deze kan razendsnel omslaan en zit bovendien vol interessante details. HIT ME HARD AND SOFT lijkt af en toe bijna een album met akoestische luisterliedjes, maar Finneas voegt altijd wel wat dingen toe die je niet verwacht en kan de instrumentatie bovendien binnen een paar noten op indrukwekkende wijze opschalen, zoals in het fraaie THE GREATEST, waarin Billie Eilish ook in vocaal opzicht de registers open gooit na een ingetogen start, of zoals in het bijzondere L'AMOUR DE MA VIE, dat van een wat zoet poliedje in een keer omslaat in een synthpop stamper.

Finneas staat als producer misschien nog wat in de schaduw van de Jack Antonoff’s van deze wereld, maar HIT ME HARD AND SOFT is in productioneel opzicht een fantastisch album, dat zeker bij beluistering met de koptelefoon maar opzien blijft baren, want dan komt het album pas echt tot leven. Alles bij elkaar opgeteld heeft Billie Eilish een album gemaakt dat ik beter vind dan zijn twee voorgangers en dat ook zeker niet onder doet voor de andere grote popalbums van de laatste tijd en veel meer dan deze albums een eigen gezicht laat zien. Het is razend knap, zeker als je je bedenkt dat Billie Eilish pas 22 jaar oud is. Erwin Zijleman

Ik heb (of had?) ook niet zoveel met deze dame, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik me ook nog niet zo erg in haar heb verdiept. Na een vluchtige eerste luisterbeurt is dit een fijn album.

WAT IS HET NUT VAN AL DIE HOOFDLETTERS ?

Geen idee die hoofdletters, maar laat ik ze dan nu ook eens gebruiken: STOP MET DAT VERMOEIENDE GEBRUIK VAN AUTOTUNE!! Op L’Amour de Ma Vie is het niet om aan te horen!

Verder nog steeds een fijn album maar de reacties op hoe het vinyl klinkt liegen er inderdaad niet om zeg. Dat zou eigenlijk niet moeten kunnen bij zo'n grote artiest Als Eilish.

MEE EENS!

Wauw ik ben toch weer ontzettend onder de indruk.
Derde geweldige album op rij wat mij betreft.

Chihiro (hoe spreek je dat uit?) vind ik vooral erg gaaf.

Dit valt in hetzelfde rijtje als Taylor, Lana en Lorde. Het is allemaal best okay, maar ook wel heel erg veel van hetzelfde en niet spannend. Uiteindelijk zet ik deze albums meestal niet meer op, omdat het gewoonweg te saai is. Popmuziek mag best een beetje spannend / catchy zijn.

Eerste luisterbeurten achter de rug. Voorlopig matig enthousiast, haar vorige albums hadden ook wat meer luisterbeurten nodig, dus wie weet.

Eerste drie nummers zijn wat mij betreft erg goed maar daarna zakt het wat in.

Chihiro is de "main character" van Spirited Away! De succesvolle animatiefilm van Studio Ghibli.
Ook mijn favo tune

BIRDS OF A FEATHER:
Kon zo maar eens een nummer van Janet Jackson zijn geweest uit de jaren 90....

Vond ik nou ook.

Bedoel je in dit geval niet muziek geïnspireerd door vrolijke zeekoetjes in de zee?

Weer een paar keer opgezet. Heerlijk album net als de twee voorgangers. Billie Eilish is by far mijn favoriete pop act van het moment. De combinatie van haar zang, teksten en instrumentatie verzorgd door haar broer is subliem.

Vind dit album overigens beter dan Happier Than Ever maar niet zo sterk als When We All Fall Asleep. Dat blijft echt een klasse apart.

Het album opent met Skinny die me eerlijk gezegd wel gestolen kan worden. Doet me denken aan de wat zwakkere nummers die je ook op Happier Than Ever kunt vinden.

Maar dan. Vanaf LUNCH t/m L'AMOUR DA VIE is het genieten. Een roller coaster door prachtige, ontroerende maar ook verrassende en gave stukken muziek. Dit zijn 6 nummers waar ik echt van kan genieten. Ik weet nog niet welke van de 6 ik als favoriet moet bestempelen maar ik neig nu naar BIRDS OF A FEATHER en WILDFLOWER met een honorable mention voor THE GREATEST. Laatstgenoemde doet me denken aan de title track van Happier Than Ever - ook een rustige compositie gevolgd door een rock explosie. Ik ben blij dat ze dat nog een keer laat zien want ik vind beiden echt te gek.

Het album kakt wel een beetje in met THE DINER en BITTERSUITE die me niet zo raken. BLUE is een mooie afsluiter, met een mooie strijkerpartij verwijzend naar de melodie van THE GREATEST. Mooi gedaan.

Al met al zet ik hem nu op een hoge 4*. Wellicht als track 8 en 9 me ooit meer gaan bevallen wordt dat makkelijk een 4.5*.

Hij begint langzaam te komen dit album. Zoals wel vaker bij deze jongedame: 'it grows on you'.

Is dit album nu wel productioneel aan te horen? Ik stoorde me bij de vorige albums aan de extreem harde lage bassen. Hierdoor werd het te vermoeiend om te luisteren en daarom niet veel meer dan 1 keer gedraait.

Die lage bassen zoals bij het debuutalbum zijn hier niet zo aanwezig.

Ze blijft toch wel een eigen geluid houden, la dame Eilish. Een soort ingehouden spanning, die soms wel, soms niet tot uitbarsting komt. Maar dat hoor je niet over de hele linie terug. Toch mag ik het wel dat ze gewoon lekker haar eigen gang gaat. Echt wel een goede aanvulling op het pop reservoir.

En als je nog minder bas wil moet je het vinyl eens proberen. Dit schijnt op vinyl zo bedroevend slecht te klinken, dat mensen terugkeren naar platenzaken en hun geld terugvragen (geen grap ).

Ik zal t voor deze keer dus maar bij streamen houden. Toch jammer, een leuk kleurtje is tegenwoordig belangrijker dan een fatsoenlijk klinkende persing.