Billie Eilish - Hit Me Hard and Soft (2024)

Tien nummers een wat compacter album dan de voorgangers.

Is geen verkeerd ding.

Het spreekt me allemaal erg aan wel de titel de cover.

De tracklist de flarden tekst die zijn geteaset.

Ben je Billie lover dan gaat dit wel gewoon weer hard en goed worden is mijn verwachting.

Met zo'n albumtitel verwacht ik nu toch wel de invloed van Ian Dury & the Blockheads.

Met zo'n hoes verwacht ik een vocale prestatie a la Weyes Blood

Met deze releasedatum verwacht ik muziek geïnspireerd door vrolijke koetjes in de wei.

Met zo'n label verwacht ik bonkende popmuziek en lyrics geïnspireerd op kinky gay seks.

Een zweepje was iig het eerste wat ik bij het zien van de titel op m"n netvlies kreeg.

Boy on boy of girl on girl? Ik vraag dit voor een vriendin.

Na het (betere) vorige album erg benieuwd naar deze nieuwe worp.
Eilish is, samen met haar artistieke broer Finneas, een groot talent en inmiddels voor mij een zekerheid. Heb het Glastonbury concert een paar maal is zijn geheel gezien en was verrast dat haar stijl het zo goed zou doen bij zo'n grote massa mensen. Billie slaagde met vlag en wimpel.

Pokémon op Pokémon.

De song Lunch inmiddels opgevoerd en bekend verkent een ogenschijnlijk erotisch getint landschap waar Billie een aantal lustige onthullingen doet die aan lijken te sluiten op haar eerdere openbaring dat zij tevens van de dames zou zijn.

Bij voorkeur het eerste, maar ik ben open-minded.

Mag Boy on girl ook?

Even ophouwe nou.

Grootste deel bestaat nu uit deze onzin en dat is bovendien officieel ook niet toegestaan.

Nou, ik ben benieuwd naar dit album. Laatst had ik haar eerste twee weer eens opgezet, en vooral het tweede album viel weer erg in de smaak. Goed teken dat de tracklist is teruggebracht naar 10 nummers, want Happier Than Ever met haar 16 nummers was wel wat te langdradig.

De grote week is aangebroken voor Billie meisje.

Anticipatie is wild en razend.

Een groot liefhebber zal ik mezelf niet noemen, maar toch vond ik haar voorgaande werk best pakkend en ik kan er prima naar luisteren.

Op Hit Me Hard and Soft neemt Eilish vooral aan het begin van het album gas terug. Wat minder gekkigheid, en daardoor ook minder spannend wat mij betreft. Daarvoor in de plaats is het meer sfeervol, waar ik niks op tegen heb.

Een nummer als L’Amour de Ma Vie zou zo voor Amy Winehouse geschreven kunnen zijn (denk dat die hier wel een geweldig nummer van had kunnen maken), totdat het na bijna 4 minuten ineens omslaat en we toch iets verrassends krijgen en dat houdt ze vast. Een breekpunt op Hit Me Hard and Soft.

Nummers waar zelfreflectie in doorklinkt, misschien ook wel logisch na haar gedwongen coming-out, en aan het einde keert toch weer een beetje de kenmerkende Eilish sound terug met grappige twists.

Het is misschien een beetje wennen voor de fans (of die slikken alles wel, kan ook): ik beluister het allemaal wat neutraler en constateer dat het een aardige popplaat is geworden waar uptempo of spanning in de meeste nummers (vooral de eerste helft) niet aan de oppervlakte liggen maar waar je het meer in de diepte zal moeten gaan zoeken. Voor wat meer spanning moet je bij het einde zijn.

Wacht maar tot je het Songfestivaltopique ontdekt.

Album is vandaag uit dus.

Zie graag wat serieuze en oprechte indrukken van verschillende mensen verschijnen.

Hier klinkt het allemaal erg goed maar van mij kan je inmiddels weinig anders verwachten.

Vooral Birds of a Feather is een lieflijk en verslavend pop liedje momenteel.

Ik ken haar niet echt. Nu ja, het is niet dat ik in een grot leef maar heb nooit een volledig album tot mij genomen. Ik vind dit wel heel mooi. Zo dromerig en lieflijk dat ze klinkt met . Ik heb het nog maar één keer gehoord dus een voorlopige impressie:

De productie is top, die Finneas kan een stukje muziek schrijven, en zij heeft een echt heel mooie stem. Hoe veel talent kan er in een familie zitten? Die birds of a feather is inderdaad heel, heel mooi, en steekt er wat bovenuit

Finneas schrijft de muziek niet alleen, hoor.. Ze schrijven alles samen..

Tussen mij en billie gaat het nooit wat worden. Toch heb ik het met dit album weer geprobeerd omdat veel mensen in mn omgeving dit wel erg goed vinden.
Ik hoor niets bijzonders. Een redelijk doorsnee popalbum van een heel slim marketing product en veel interessant doenerij zonder echt iets te zeggen.
Zielloze muziek zoals dit kan ik niet echt waarderen
Sorry Deranged

Denk dat niemand er wakker van ligt kulleke.

Maar zielloos lijkt me een weinig doordachte woordkeus voor super baby meis.

Aldus wij van wc eend
Hoeft ook niemand van wakker te liggen maar wat tegengeluid kan geen kwaad op een muziekforum toch

Nee zolang het serieus en oprecht is uiteraard altijd welkom.

Ik begrijp wel die snelle punten niet altijd. Ik heb wat meer tijd nodig om iets te laten bezinken. Ik weet echt niet of ik dit zelfs ga scoren, omdat het een beetje uit mijn richting ligt (zoals Neil Diamond en Bludzun). Ik zie wel dat ze overal goede reviews krijgt in de vakpers. Het lijkt mij dan ook dat liefhebbers van dit genre dit goed vinden.

Even laten bezinken inderdaad.

Gisteravond samen met dochterlief via Studio Brussel de primeur mogen beleven. Het hele album werd om 22.00 integraal uitgezonden. Nog net voor het slapengaan nog dus toch alvast even kunnen genieten van Billie. Het album kwam pas om 00.00 uur op Spotify en dat is natuurlijk te laat voor schoolgaande kinderen en werkende ouders.

De plaat zelf inmiddels 2x gehoord. Ik denk dat ik het veel ga luisteren, en anders zal ik het wel via de kamerdeur van dochterlief meekrijgen.

Ik denk dat het weekend in het teken zal staan van Billie

Voorlopige favorieten: Chihiro en Blue

Ik ben onder de indruk en dat zeg ik als niet-fan. Na twee luisterbeurten een voorlopige 4 met lunch als één van de favorieten. Mooie productie, fijn stemgeluid. Sommige mindere nummers, die worden gecompenseerd door onverwachte wendingen en mooie akkoordenwisselingen in andere nummers. Met 10 nummers en nog wat interessants richting het eind geen sleur en dat zorgt voor een goed replay-gehalte! Voor mij haar beste werk.

Damn, best wel weggeblazen door dit album na een eerste luisterbeurt. Knap hoe ze als artiest toch nog een stap weet te maken en blijft groeien IMO.

Net zoals mijn bovenburen toch best onder de indruk van wat Eilish hier brengt. God wat ben ik blij dat ze het gebald houdt. Haar rustige momenten pakken me meer dan op de vorige plaat en de keuzes die ze maakt in de tweede helft, vind ik bijna allemaal erg tof. Gaat nog vaker aan, deze.