David Gilmour - Luck and Strange (2024)

Ik heb toch al wat traantjes laten lopen op het gitaarwerk van dit album. Maar sommige nummers blijf ik maar moeilijk vinden, gezocht ingewikkeld. En de kwaliteit van het gekleurder vinyl is echt om te janken!

Terwijl Roger Waters een hele boze gefrustreerde oude man is geworden gaat de sympathieke en zeer beleefde en vriendelijke David Gilmour gewoon door met waar hij meester in was en is, het beroeren van de zilvere snaren, zijn overbekende stem uit zijn tijd met pink floyd staat nog deels overeind, een herkenbaar geluid, toch haalt de plaat nergens het niveau van zijn werk met PF, wat logisch is. Een sympathieke plaat van een icoon uit vervlogen tijden.

Dit album raakt mij totaal niet, na een paar nummers kan ik mijn aandacht er niet meer bijhouden. Geef mij zijn vorige Rattle That Lock album maar, veel sfeervoller. On A Island vond ik ook niet veel aan, te zeurderig, maar de intergrale live versie op Gdansk van On A Island is wel weer geweldig. Deze ga ik zeker niet meer fysiek aanschaffen. Misschien nog een aantal keren via YouTube afspelen of Spotify, maar daar houd het voor mij met deze wel ongeveer op.

Het zou me niet echt verbazen als Gilmour minstens net zo vervelend is, maar dat hij het stukken beter binnenskamers weet te houden.

Gilmour is natuurlijk een held maar dit album boeit maar nauwelijks. Flauwe songs en weinig hoogtepunten. Zijn stem is eigenlijk weg , wat blijft is zijn gitaarspel dat vooral doet terugverlangen naar andere, betere platen van zijn hand.

Between Two Points vind ik alvast prachtig.

ga dit album nu even luisteren ben toch wel benieuwd, gister de live in pompei bluray weer even gezien die is geweldig!

Persoonlijk vind ik About Face (1984) nog steeds zijn beste, met zijn naamloos debuut op plek 2. Wat daarna kwam zijn toch overwegend muzak albums. Dit album lijkt zo'n beetje in het midden te landen. Het komt overigens het best tot zijn recht als totaalervaring, zonder cherry picking.
Dat ie tekstueel zelf niet zo veel te melden heeft en daarbij vooral op anderen leunt was al duidelijk, maar met zijn gitaarspel weet ie dat nog immer meer dan behoorlijk te compenseren.
Maar Gilmours achilleshiel blijft toch wel om het spannend te maken. Toch gaat hem dat op dit album helemaal niet verkeerd af, maar wel via plan B. Dat wil zeggen: niet via de songs zelf maar door de arrangementen.
Maar voor wat meer bite, heb je waarschijnlijk op zijn minst tegenspraak nodig, en dan lijkt het me niet zo'n goed idee om je familie voor van alles en nog wat uit te nodigen. Bijvoorbeeld zingende dochter doet het niet verkeerd, maar ik hou altijd in mijn achterhoofd uit welke tientallen fantastische zangeressen ie nog meer had kunnen kiezen. Vrijwel nergens wordt het randje opgezocht.
Al met al lijkt dit album vooral bedoeld om te pleasen (of misschien meer onbedoeld; het is de aard van het beestje). Nou ja, gepleased worden op zijn tijd is ook niet verkeerd. Maar wat ik vooral hoop is dat vriend Roger zich hierdoor weer voelt uitgedaagd. En het zou helemaal mooi zijn als de heren eens doen waar ze helemaal geen zin in hebben: een duo album maken.

Ik gooi er toch een halfje bij. Het is toch een genietbaar album. Ik vind Sings ook best een fraai nummer naast Scattered en Between two points. De andere nummers zijn wat minder zeggend maar doen niemand kwaad. Dan hebben we nog altijd Gilmour op zijn Black cat. (Ps ; Het origineel voor een megabedrag verkocht en doodleuk de nieuwe versie van Fender aangeschaft).

Een fantastisch nieuw album. Iedere keer als ik hem draai vind ik hem beter worden! Het gitaarspel is van een zeldzame schoonheid. En met giganten als Guy Pratt op bas en drummer Steve Gadd zit het met de andere partijen ook wel snor. Een van zijn beste cd's volgens mij!

Altijd al een Gimour fan geweest. Het1ste album dat ik ooit aanschafte was The Wall van Pink Floyd en tja ik was toen al direct verkocht aan zijn fenomenaal gitaarspel en unieke sound.
Toen ik las dat Gilmour terug in de studio zat, was ik toch wat voorbehoudend . Was dit omdat Waters vorig jaar met een plaat verscheen ???? ( die mij trouwens niks zegt ). Ik wist het niet.
Maar net zoals Peter Gabriel, Deep Purple en The Stones al bewezen , hoeft leeftijd geen handicap te zijn. Ook deze laatste van Gilmour klinkt gewoonweg super .Het gitaarspel blijft nog altijd o zo mooi en eigenlijk klinkt zijn stem ook nog wel best goed. De samenwerking met zijn dochter vind ik heel geslaagd. Productie is weeral tip top. Aanrader !

[quote]henrie9 schreef:
'Vreemde' titel toch voor dat vijfde soloalbum van Pink Floyd-man David Gilmour. Na negen jaar hier een man die volop terugkijkt op zijn geluk en heel die behoorlijk vreemde tijd die hij zegt samen met alle babyboomers te hebben meegemaakt in de naoorlogse periode. Over zijn bevoorrecht momentum dat hij heeft mogen ervaren in een tijdspanne van zoveel positieve ideeën, in het vredige gouden tijdperk waarvan iedereen dacht dat ze het mensdom vooruitstuwden...

Dank voor deze mooie beschouwing ! Leuk om het familie verhaal ook te lezen. Blijft bijzonder dat deze 78e jarige dit samen heeft gemaakt.
Gisteren opa Nick Cave zien excelleren in de Ziggo, leve de jeudige ouderdom! Nu nog een nieuwe Tom Waits

Ik heb de plaat toch maar fysiek aangeschaft ondanks die lelijke hoes. Muzikaal vind ik het zijn beste plaat zowel solo als Pink Floyd onder Gilmours vlag.
Vooral de tweede plaatkant is ijzersterk. Over de productie is al eerder wat gezegd en ik kan dat onderstrepen. Smaakvol.

Na een paar luisterbeurten weet ik nog steeds niet goed wat ik met dit album aanmoet. De pluspunten zijn natuurlijk het fenomenale gitaarspel van DG, de nummers zijn niet onaardig en de productie is bovengemiddeld. Maar die zang, die valt me bij tijd en wijle enorm tegen, zelfs niet aangenaam om naar te luisteren. Nu is DG niet de beste zanger maar luisterend naar zijn eerdere solo albums en die van PF was dit geen enkel punt. Aan zijn vingers mankeert in ieder geval niets. Ik had hoge verwachtingen van dit album maar tot nu toe zijn ze maar deels ingevuld.

Ik weet nog, lang geleden, dat ik bijvoorbeeld Dark Side Of The Moon, The Wall en Wish You Were Here grijs draaide......
Nooit gedacht dat ik, heel veel jaren later, een album van een Pink Floyd lid (bijna) dagelijks op zou zetten. Jeugdsentiment wellicht? Geen idee. Ik vind Luck And Strange een geweldig album dat iedere luisterbeurt weer boeit. Halfje erbij dan maar? Yep!

Redelijk album maar net als zijn vorige twee werkjes een tikkeltje saai.

Even een vraag
Vandaag heb ik toch ook maar de Blu-ray versie aangeschaft.
Alleen nu kan hij deze niet afspelen.
Hebben meerdere van jullie hier last van?

Blu-ray is 4 jaar oud en van Sony

Komt de regiocode van de BR overeen met de mogelijkheden van de speler?
Ik heb zo'n probleem bij 1 van mijn BR's van Marillion met de Sony speler (van zo'n 4 jaar oud).

Ik heb een Marantz blu-ray speler die ouder is en heb geen enkel probleem met afspelen.

Wat is de foutmelding?

Late reactie ivm familie omstandigheden, maar ik heb vorige week een nieuwe speler
aangeschaft en hij doet het fantastisch
Thanks alsnog!!

Na het luisteren van dit werk( zang terrible) haak ik definitief af bij the sound van zowel Gilmour als PF. VERGANE GLORIE. Niets meer niets minder is mijn mening. Op naar vernieuwing

Zo. Das wel een hele slechte blijk van waardering.
Vraag me af hoe je jantje smit in sterren zou classificeren. -8 sterren??

Luister nu voor de eerste keer de HD versie. Na het lezen van alles hierboven was ik wel héél benieuwd.
Blij verast. Kan niet anders zeggen.
Nummer door zijn dochter gezongen is naar mijn idee wel prima.
David bijna 80, tsjonge, dan vind ik de zang zeer acceptabel. Gitaar ook. Hier en daar denk ik dat hij er wat naast zit, nou en.
Productie en geluid zijn fantastisch!!
In mijn top 5 van dit jaar.

0,5 ster......?? Hetzelfde doet u bij Mink DeVille en Pat Metheny zie ik........ Last van een "after Christmas" depressie wellicht

Boomer heeft last van profileringsdrang.

Gewoon negeren.

Tja 0,5 star geef ik idd indien een werk mij allerminst bevalt en dat komt zo af en toe weleens voor maar ik heb ook veel vernieuwends tot mij genomen. Gelukkig weet ik veel fraais te streamen. Luister maar eens naar ilian Ersahin of Eric Truffaz. Kan ik blijven horen. een muzikaal 2025 wens ik u toe

wat jammer dat uw oog nooit valt op werken die ik als meesterlijk, uiterst fraai, oorstrelend of subliem heb gekwalificeerd. Wat dat betreft ben ik uiterst eerlijk, transparant en objectief

we blijven praten of uitwisselen. Negeren is het ergst wat men als human being kan overkomen. Dat moeten we samen niet willen.....

Er wordt in dit topic meer over de hoes geschreven dan over de muziek. Dat is wel tekenend voor de muziek van David Gilmour. Het is en blijft zo herkenbaar dat er misschien te weinig stof is om over te schrijven. Toch doe ik een poging.

Wat bijvoorbeeld opvalt is dat het steeds meer een familiefeest aan het worden is. De teksten op het album zijn voornamelijk geschreven door Gilmour's echtgenote, Polly Samson, en behandelen thema's als sterfelijkheid en ouderdom. Hun kinderen leverden ook bijdragen; dochter Romany zingt en speelt harp op enkele nummers, terwijl zoon Charlie meeschreef aan de tekst van "Scattered. Het doet me denken aan de familie Chabot. Het gekke is dan weer wel dat op Discogs maar 4 personen genoemd worden in de Credits, waaronder Anton Corbijn en geen familieleden.

Het album werd opgenomen in Gilmour's Medina Studio in Hove en in de British Grove Studios in Londen, met (gelukkig een buitenstaander) Charlie Andrew als co-producer. Andrew, bekend van zijn werk met Alt-J, bracht een frisse benadering en daagde Gilmour uit om zijn muzikale grenzen te verleggen.

De opener is een kort instrumentaal niemendalletje, Daarna volgt een vloot van typische Gilmour nummers. Luck and Strange", reflecteert op Gilmour's leven en carrière, met verwijzingen naar zijn verleden en toekomst. Op de 2007-bonusversie is Richard Wright nog te horen.

The Piper’s Call heeft voor een Gilmour nummer een vlot tempo. Een aardige melodie en prima gitaarwerk maken dit een fijne track. Aan A Single Spark lijkt een groot aantal muzikanten (een orkest?) te hebben meegewerkt. Of is dat allemaal familie? De melodie is bijzonder. Mooi nummer met daarna een zeer kort intermezzo getiteld Vita Brevis

Een bijzonder moment is de cover van "Between Two Points" van The Montgolfier Brothers, met leadzang van dochter Romany, wat de intieme familiesfeer benadrukt. En hoor ik haar daarbij ook op harp? De gitaarsolo is er gelukkig ook weer.

Dark and Velvet Nights doet het met een hammond orgel in een belangrijke bijrol. Niet mijn meest favoriete nummer op het album. Het nummer klinkt wat onsamenhangend. Sings begint betoverend. Een heerlijke sfeer met een echt Pink Floyd geluid. Het nummer roept nostalgische gevoelens bij mij op. Dat scoort altijd goed!

Scattered heeft een eveneens een echte PF sound. Zeker het begin. Mooi is de akoestische gitaar die een deel van de solo op zich neemt. Het geeft de song iets intiems. De song eindigt prachtig en sluit het album fraai af.

De twee bonusnummers lijken standaard aanwezig te zijn. Yes I Have Ghosts heeft iets middeleeuws. Een Blackmore’s Night gevoel maakt zich meester van mij. De lange jam versie van Luck and Strange is dus 17 jaar oud. Een mooi eerbetoon aan Richard Wright.

Waarna een serie concerten volgt met...... de halve familie. En toch lijkt me dat erg prettig!

Waardering: 7,6

Niemendalletje ??

Heel lang voor mij uitgeschoven en nu dan toch gekocht en in de speler. Lekker hoor, zeer herkenbaar Gilmour en ook de productie en geluidskwaliteit zijn top. David Gilmour tikt de 78 aan en doe hem dat maar eens na. De beste man is een geweldenaar van de oude garde en laat hier horen dat hij nog steeds weet waar Abraham de muzikale mosterd vandaan haalt. Nee, het is geen Pink Floyd en het zal voor sommige mensen te rustig zijn maar ik vind de muziek en zangstem nog prima. Hij hoeft zich niet meer te bewijzen dat hoor je hier ook wel aan af, het is allemaal lekker relaxed. Gewoon lekker spelen met een paar goede muzikanten (Pratt & Gadd). Ik vind het allemaal smaakvol gedaan en het klinkt veel beter dan ik verwacht had, ook al vond ik voorganger Rattle That Lock ook prima.