David Gilmour - Luck and Strange (2024)

Hoes van Anton Corbijn.

Mede geproduceerd door Charlie Andrew (Alt-J) en Marika Hackman.

Wijlen Rick Wright doet mee op de titeltrack, van origine een jam opgenomen in 2007.

Interessant: na 9 jaar weer een nieuw album. Track met zijn dochter klinkt leuk.

Album komt uit 6 september.

De verjaardag van Roger.

Mooi nieuws => benieuwd !

Hoes is spuuglelijk. Wat is er met Corbijn gebeurt?
Over David Gilmour is genoeg gezegd. Fantastische gitarist met monumentale solo's van zijn hand. Als componist en tekstschrijver helaas matig. Het bonusnummer 'Yes we gave ghosts' was natuurlijk best aardig maar is al weer drie jaar oud. De jam met Rick Wright heeft zelfs de Endless River niet gehaald dus verwacht er niet al te veel van.
Gezien zijn eerdere soloplaten geen hoge verwachtingen maar mijn symphatie heeft hij nog altijd. Ik ga hem toch checken

Ik ga hem zeker ook checken. Maar ik vind het dan ook geen matige componist. Zijn gouden jaren zijn natuurlijk al een aardige tijd geleden, maar zeker zijn laatste twee studio albums beluister ik nog regelmatig. Uitstekende platen!

Vind de hoes best tof eigenlijk.

Kijk ook zeker uit naar het album.

Murder en The Blue zijn toch vrij monumentale tracks naar mijn idee en kunnen zich best meten met het beste werk van Pink Floyd wat mij betreft.

Er is er uiteindelijk toch nog steeds maar één die Gilmour kan spelen zoals Gilmour dus in die zin alleen al zeker fijn dat we nog wat van zijn hand mogen ontvangen.

Ook ik draai nog regelmatig zijn solo werk. En er is inderdaad maar één Gilmour . Zijn sound en speelstijl is echt wel uniek. Hoop alleszins dat het beter is dan de laatste Roger Waters want dat vond ik ondermaats.

Vind die hoes maar niks

Dat is toch nog nooit zo'n heel bijzondere fotograaf geweest? Volgens mij heeft hij vooral veel geluk gehad dat een aantal foto's van hem iconisch zijn geworden, maar voor blijven het semi-spontane foto's die door dat zwart-wit iets te nadrukkelijk formalistisch krijgen. Maar dat terzijde. Waar blijft KunstMeter?

Track #6, Between Two Points, en gezongen door z'n dochter, is een cover van een nummer van dit duo:

The Montgolfier Brothers - Seventeen Stars (1999)

Gilmour hoopt overigens al snel na dit album met een opvolger te komen.

Nieuwe plaat van Gilmour, ik kijk er toch altijd wel weer naar uit. De eerste 2 singles zijn niet heel bijzonder, zat er in de voorproefjes van zijn laatste worp uit 2015 toch wel wat meer passie en pit.
Maakt verder ook niet uit, de man blijft een icoon en met afstand mijn favoriete gitarist.
Ik weet in ieder geval al dat de tour (als deze er komt) weer puur genieten gaat worden.

Between Two Points, wat een prachtig mooi nummer!

Zoek zeker het origineel eens op. The Gilmours blijven trouw aan de originele versie van the Montgolfier Brothers.

Spreekt mij minder aan. De stem van Romany Gilmour vind ik mooier!

Ben niet weg van de singles tot zo ver.

Track geheel door zijn dochter gezongen.

Leuk voor zijn dochter maar voor ons een vrij vlakke zangeres die mijns inziens niet een heel nummer kan dragen op een David Gilmour album.

Wat achtergrondwerk was handreiking voldoende geweest lijkt mij.

Dark and Velvet Nights.

Zo’n titel doet mij denken aan uitgesponnen mellow instrumentals wat we krijgen is een uptempo rocker.

Hoor hier tot dusver nog niet echt wat ik persoonlijk graag in een David Gilmour album hoop aan te treffen.

Slecht nieuws voor de slaapcentra: luisteren naar de nieuwe David Gilmour blijkt effectiever dan hun beste slaaptherapie.

Goh, 3x vijf sterren, Gilmour zelf noemde dit al z'n beste werk sinds Dark Side of the Moon, zou het dan toch?

Meer van hetzelfde (langdradig gezemel). Ik vind track 1 en 5 overigens wel goed.

Gilmour kondigde aan dat dit zijn beste werk zou zijn sinds Dark Side of the Moon. Je hoeft niet heel skeptisch te zijn om er vanuit te gaan dat die verwachtingen niet worden waargemaakt. Maar wat is Luck And Strange dan wel? Ik heb het er over in deze video:

Recensie

Laat ik het eens een kans geven, et voila. Terug in de verkeerde kant van de 80's; Soit, voor de fans

Op basis van de reeds uitgekomen nummers niet echt hoge verwachtingen. In zijn geheel luistert het toch wel lekker weg. Rustig, dromerig en soms toch weer die prachtige gitaarsolo in bijvoorbeeld het nummer scattered.

Toch wel positief verrast door het aantal keer dat de gierende gitaar te horen is, ik had dat namelijk op nul keer ingeschat ook gezien zijn vorige matige en suffe album. Dus die verwachtingen lage erg laag en dan valt het dus enorm mee

Scattered is op dit moment mijn favoriet.

of toch wel

Behalve in Antwerpen o.a wekenlang in kunstmuseum en fotomuseum Den Haag geëxposeerd paar jaar terug. Hoge bezoekersaantallen. Groninger museum 70.000 bezoekers in tien weken. Wereldwijd geroemd.
Allemaal kwestie van geluk?

De tentoonstelling in Den Haag heb ik gezien. We waren zeer onder de indruk. De manier waarop Anton Corbijn mensen en gezichten in beeld brengt bijvoorbeeld is heel fraai. Wel degelijk een bijzondere fotograaf.

Ook deze hoes mag er wat mij betreft weer wezen.

De geschreven waarderingen hier lijken niet heel enthousiast maar er is een groep stemmers die hem kennelijk hem hoog heeft zitten gezien de gemiddelde 4.17 waardering momenteel.
Ik zelf vind het wel een oke plaat. Niks nieuws. Fraai atmosferische gitaarpartijen over een rustig klanktapijt. De stem van Gilmour is nog steeds prima en de teksten van mw Gilmour weinig indrukwekkend. Ze is geen poëet. Afijn slechts 1 luisterbeurt gehad. Waardering volgt.

Slowgaze het bericht van vandaag van West al gelezen , nu zul jij wel snel bijdragen hoop ik.

Fantastische pagina op YouTube
Ben niet met alles eens maar dat is smaak
Maar vind hoe je het allemaal neerzet en uitlegt super!!
Complimenten
Ik heb nog wat tijd te gaan om alle reviews te bekijken

Nee, natuurlijk geen kwestie van geluk, dat hoor je me niet zeggen. Corbijn heeft best wat talent en ik snap dat mensen het aantrekkelijk werk vinden: beetje rauw, beetje sprookjesachtig, en het zijn traditioneel mooie plaatjes, zeker met die licht-donkercontarsten, met enigszins een verstoring erin om het niet té traditioneel te laten lijken. Die man weet wat hij doet, maar mede daardoor vind ik zijn werk ook vaak te braaf en daardoor saai. Tuurlijk, hij heeft zijn momenten; die foto van Joy Division is best een mooi ding, maar dan speelt het ook gewoon mee dat ik Joy Division een heel goede band vind. Met Nirvana heb ik dan weer compleet niets, dus naar die foto's van Kurt Cobain kijk ik op een minder sentimentele manier en dan vind ik ze niet veel interessanter dan wat ik normaliter bij (museale) fotografietentoonstellingen zie.

Ik heb overigens ook nog nooit ergens eloquent verwoord zien worden waarom Corbijn zo'n goede fotograaf zou zijn, als in: op welke esthetische manieren steekt hij nou blijkbaar met kop en schouders boven de concurrentie uit? Dan wordt het toch snel: 'ja, maar veel foto's zijn zo bekend, dus die moeten wel goed zijn'. Dat is me nogal een cirkelredenering, waaraan de auteur van het stuk dat je meestuurde, zich helaas ook nogal schuldig maakt (en die 'referenties naar', serieus? Hebben ze daar bezuinigd op de eindredactie of zo?).

Voor Corbijn helpt het natuurlijk ontzettend dat hij veel muzikanten heeft gefotografeerd die ontzettend populair zijn, en dat heeft zijn naamsbekendheid natuurlijk een flinke boost gegeven. Dat is logisch. Ik denk dat die grote bezoekersaantallen daar deels mee te maken hebben, al werd zijn recente modefotografietentoonstelling in het Cobra Museum ook heel goed bezocht. Maar ja, inmiddels heeft hij een flinke naam opgebouwd en dan komen al die bezoekers redelijk vanzelf wel (plus, de musea zetten een heel groot deel van hun communicatiebudget in op Corbijn en niet op een relatief obscure Zuid-Koreaanse modefotograaf, om maar iemand te noemen).

Disclaimer 1: fotografie doet het over het algemeen gewoon niet echt voor mij; vaak gewoon te figuratief, te weinig creatief. Fotorealistische schilderkunst word ik bijvoorbeeld ook niet echt blij van: maak dan gewoon een foto. Die is dan meestal net zo saai, maar dan zit je tenminste niet zo op te scheppen dat je zo goed kunt schilderen.

Disclaimer 2: verder vind ik het nogal potsierlijk om zwart-witfoto's te maken, of zwart-witfilms, nadat de kleurenfotografie respectievelijk -film werd uitgevonden.

Disclaimer 3: ik had nooit gedacht dat ik eens zo verdacht erg zou gaan klinken als een classicrockfan die het nodig vindt om Taylor Swift-fans uit te leggen dat wanneer iemand populair is, diegene niet vaak per se hoogstaande muziek maakt (en vervolgens erg hypocriet Metallica gaat prijzen en hun verkoopcijfers als argument aandraagt).

PJ Harvey, Yello, Depeche Mode, die clip van Enjoy the Silence, Die foto van Cash met Kate Moss, Nick Cave, Die van Jagger in drag, Isaac Hayes, ik kan er best wat uit mijn hoofd opnoemen die indruk maakten.